De Lustige Reiziger

Diwali

Ik houd er van. Dat eindejaars-sfeertje. Kerst. Oud en Nieuw. Vooral met een laagje sneeuw erbij. Of nog beter nog met ijs. Schaatsijs. Mensen zijn beter gemutst. Iets verdraagzamer. Hebben net iets meer goede zin.

 

 

Ik had het vanochtend nog niet meteen in de gaten. Maar de 'Happy Diwali's' begonnen na verloop van tijd toch op te vallen. Als begroeting. Ook de verkoop van vuurwerk. Op bijna elke straathoek staat wel een verkoper om het werkerige vuur te slijten.

 

Wat heb ik toch geluk. Dat ik er bij mag zijn. Bij Happy Diwali. Nu, had ik overal in India kunnen zijn. Want het hele land viert feest. Mensen maken speciaal voor deze gebeurtenis hun huis schoon. Kleden zich opperbest (nieuwe kleding wordt voor het eerst gedragen). Ze Versieren de boel. Winkels beschilderen hun gevels.


En ja, ik merk er ook wat van. In mijn hotel staan brandende kaarsje op de trap. En de buurman, die hier permanent woont, komt me, om het half uur, heerlijke lekkernijen brengen. En hij wenst me elke keer een 'Happy Diwali'. Kortom, een gezellige boel. De mensen zijn vandaag vrolijker en uitgelatener dan anders.

Oud en Nieuw-sfeer dus. One big happy Family! Dat gevoel.


Diwali is met afstand het vrolijkste Hindoefeest. Gevierd wordt dat de God Rama en zijn vrouw Sita zijn teruggekeerd nadat hij (dus niet zij) de tienkoppige duivel Ravana heeft overwonnen. Hoe ie dat preceis gedaan heeft vermelden de oude geschriften niet. Onbekend dus. Maar ik denk dat ie heeft gezegd: 'wegwezen jij duivel' of iets van 'jij eruit of ik eruit'. Zoiets. En dat toen zijn vrouw (dit om ook nog een klein aandeel in het succes te hebben) er een heel lelijk gezicht bij heeft getrokken. Toen koos de duivel natuurlijk meteen eieren voor zijn geld. Ik denk dat het zo ongeveer is gegaan.


Het lijkt inmiddels wel of ik in een warzone beland ben. De vuurwerkknallen zijn niet van de lucht. En het moet nog 21.00 uur worden.....Dat beloofd nog wat.


John is me voorgegaan. Eerlijk is eerlijk. Hij was er eerder. Had het eerder door dan ik. Was slimmer. Is op zichzelf ook niet zo moeilijk. En zijn volgelingen trouwens ook.


Maar vandaag ben ik in zijn voetsporen getreden. Ik heb Rishikesh bezocht. Jullie denken natuurlijk: 'wat moeten wij ermee', 'what the fuck kan ons dat schelen', val er iemand anders mee lastig', 'als je niets beters weet'. So Gerrit what's up meeeeen?'


'Jammer dat jullie zo reageren'. Echt, dat doet me verdriet. Zeker op Happy Diwali. Ik begrijp dat jullie het sfeertje nog niet helemaal opgepikt hebben.

Geeft niets. Misschien moeten jullie even wat oliebollen bakken. Om in de stemming te komen. Of zo'n kinderstrijker afsteken. Wel oppassen: koudvuur bestaat niet (zei mijn moeder altijd, was doodsbenauwd voor vuurplekjes in 'haar' vloertegels....). Of tuig alvast een kerstboom af. Kijk maar even. Maar probeer het sfeertje even op te pakken.


Rishikesh is 'het' mekka van de transcendentale medidatie. Het laat zich ook graag de 'wereldhoofstad van de yoga' noemen. Van oudsher is het een 'hippie centrum'. Ah hippie! Komtie! John. Achternaam: Lennon. En zijn volgelingen (incl die vreselijk Yoko Ono) gingen in 1960 naar dit plaatsje toe. John wilde wel 's nieuwe inspiratie opdoen. En dat deed hij. In Rishikesh!

Er wordt gefluisterd, boze tongen spreken, er wordt beweerd, het gerucht gaat afin....dat John na wekenlange meditatie-sessies terug thuis, in Liverpool arriveerde. Bij zijn drie andere Beattle-vriendjes. En John zat natuurlijk boordevol nieuwe opgedane en creatieve ideeen. Zijn vriendjes waren natuurlijk reuze nieuwsgierig naar de muzikale opbrengst. Hij gaf hen opdracht om lekker te gaan slapen. Yoko ook (was toch frigide, sorry, wordt nooit wat tussen mij en Yoko). Onze John zou wel doorwerken die nacht. Dan konden zijn vriendjes in de ochtendstond het resultaat beluisteren.


Des 's ochtends kwamen zijn vriendjes, natuurlijk razend benieuwd, via de trap, zachtjes naar beneden geslopen. Ze hadden geen oog dicht gedaan. Zo benieuwd waren ze. Wat zou het resultaat zijn van John's wekenlange en inspannende meditatie-sessies. En resultaat was er. John was er vreselijk mee in zijn sas. Hij liet het nummer dan ook met enige trots horen.

John heeft toen nl in een (1) nacht de geweldige en vooral tekstueel zo-waanzinnig-goed-in-elkaar-stekende-wereldhit geschreven. En die ging ongeveer zo: obladi oblada la la la la life goes on. Briljant!


Zijn vriendjes waren het er over eens. De vergadering duurde kort. Het besluit was uinaniem. De hapjes bleven onaangeroerd. De drank ook. 'John had zijn tijd in Rishikesh goed en nuttig besteed'. Hij mocht zijn reis- en verblijfkosten declareren. John natuurlijk helemaal in zijn nopjes. Vroeg meteen of ie nog een keer mocht. En dat mocht. Van zijn vriendjes. Maar van Yoko niet. Het is dus bij die ene keer gebleven.


Ik ben dus vandaag ook in Rishikes. Het plaatsje ligt ingeklemd tussen de uitlopers van de Himalaya. En dat is goed nieuws. Voor het stadje. Qua ligging. Want het heeft een grote aantrekkingskracht op mensen die iets actiefs willen doen: raften, rockclimbing, bungeejumping. Dat werk. Alleen valt het mij, in tegenstelling tot John, een ietsje pietsje tegen. Het dorpje is opgedeeld in drie gedeelten. Het dorp zelf. Oninteressant. Totaal. De overige twee zijn afgesloten voor verkeer. Je kunt ze alleen bereiken via twee voetbruggen. In deze gedeelten van de stad verbleven de hippies dus.

 

                             een van de weinige verlaten steegjes 

 

Maar de hippies zijn nagenoeg verdwenen. Hiervoor in de plaats zijn best veel toeristen gekomen. Om naar die hippies te kijken. Maar die zijn er dus niet meer. En daarom is er een lange reeks van souvenir- en overige meukwinkeltjes voor in de plaats gekomen. En bedelaars. En straatverkopers. En opleidingsinstituten om yogaleraar of masseur te worden. Het is flink zoeken naar plekjes, paadjes en hoejes die nog niet door toeristen zijn vervuild. Om nog iets van de oude en zuivere sfeer op te snuiven. Ik houd het er een dag uit. Maar enigszins teleurstellend is het wel.


om in te bus te geraken: een gevecht op leven en dood

 

Ik ben er met de bus heen gegaan. Was al een hele belevenis. Maar het hoogtepunt van de dag moet nog komen. Met de trein terug. Reizen met de trein. Het leukste dat er is. Vooral in streken met onbekende kleuren en geuren. Ik betaal 4 roepies (7 eurocent). Voor een rit van ongeveer 60 minuten. De binnenzijde van de trein voldoet gelukkig geheel en volledig aan de lage verwachtingen.


                                     wachtende vrouw op station 

 

De trein vertrekt. Het leven in de trein glijdt aan me voorbij. Slapende mensen. kleurrijke vrouwen. Stillevens. Ratelende ventilatoren.
Het leven buiten trekt ook voorbij. Het mooie zijn de bossen. Het groen. De apen. De stationnetjes. Maar er zijn ook de krotten die aaneengerekt als een lang lint langs het spoor staan.



De hutjes opgetrokken uit takken en plastic. Vrouwen, mannen, kinderen die in de meest armzalige omstandigheden leven en er nog iets van proberen te maken. En nu is het nog mooi weer. De winter, het slechte weer moet nog komen. Triestmakend. Dat is het.

 

                                           vrouw zittend in trein 

 

Ok, sorry voor de botte overgang. Maar het is iets voor negenen. Ik ga 'happy Diwali' vieren!

Reacties

Reacties

willem L

Hee gerrit,

bij het beatleverhaal heb je meer de klepel horen luiden dan de bel zien hangen! In 1960 waren ze nog maar net opgericht. En in 1966 gingen ze op doorreis vanuit de Filipijnen op een tussenstop en op initiatief van George, naar India(Delhi), dus toen voor het eerst in India. En obladioblada is typisch een Paul McCartney liedje, maar verder klopt het verhaal wel!

K@r!n

prachtige foto's!

Godelieve

Dag Gerrit,

Goed te lezen dat Marleen in het spel is!
Na je eerdere allergische reactie op Caroline en nu (weer, volgens mij, geheel terecht) op Yoko zou je bijna kunnen gaan denken dat het niet meer goed zou komen tussen jou en de vrouwen.

Gelukkig bewijs je het tegendeel ;-)

Gerrit

.....ja, en tussen ons is het toch ook goed! Dus dat zijn er dan toch al weer mooi twee. Qua aantal. En verder vraag ik me af: vrouwen? Caroline T en Y Ono????? Neeeeh!

Gerrit

By the way: word je kasteeltje mooi, althans het deel dat om je prachtige kasteel heen ligt? Ik ben wel razend benieuwd hoor!

Gerrit

Oh Willem, geweldig. Wat heb ik om je reactie moeten lachen. Hier moet drank in het spel geweest zijn (mijnerzijds) en ja dan haal je al snel namen en jaartallen (en rijstprijzen) door elkaar..... Maar blijft natuurlijk een briljant nummer. De Police hadden volgens mij ook een zo'n sessie in India gedaan. na terugkomst schreven ze het nummer: DEDOEDOEDOE DEDAADAADAA. Ook briljant! Moet ook zo rond 1960 geweest zijn. Maar ik ken er ietsjepietsje naast zitten hoor. Qua jaartal dan. Heb net een biertje op.....

Godelieve

Tuurlijk tussen ons altijd, al besloot jij te vertrekken in deze belangrijke periode van mijn leven! Gelukkig had je alles goed voorbereid en kun je "straks" trots zijn op het eindresultaat. Op dit moment ligt de oprijlaan er nog bij als de wegen waar jij regelmatig over schrijft. Zand met hier en daar wat verharding, komt goed we hebben nog een ruime week! :-)

Everhard

Ik heb even een inhaalslag gemaakt met het lezen van je laatste verhalen.
Leuk om te lezen hoe je jou eerste reis naar Parijs heb ervaren.
Maarre, ook ik pak morgenochtend wederom de fiets,maar dan om naar het werk te gaan ha ha..........
Dus naar mijn mandje nu,ook ik wens je (ietsje te laat) nog een Happy Diwali!!!

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!