Het bezoeken van Luang Prabang stond hoog op ons verlanglijstje.

Niet voor niets. De vierde stad van Laos herbergt tal van religieuze bouwwerken. En U kent mij inmiddels lieve lezer: als het aankomt op het gebied van religie, dan bent U bij mij aan het juiste adres, dan staat U in de juiste rij, dan bent U bij het juiste loket aanbeland.

Maar goed: ik ga U niet langer lastig vallen. Hier komen de fijnste Luang Prabang foto’s.

Nouwwwwwww…..wacht even: er moet nog wel iets verteld worden.

Want hoezeer we ook genoten hebben van de stad en haar religieuze bouwwerken, er was iets van een dissonant. Iets wat de goede sfeer een ietsje deed verdunnen.

Vijf jaar geleden hebben de ministers van Transport van China en Laos een overeenkomst gesloten. China zou een spoorlijn bouwen die loopt van de Chinese stad Kunming naar de Laotiaanse hoofdstad Ventiane. Een traject van 1000 kilometer. Gevolg: sinds een tijdje rijd er een hypermoderne hoge snelheidstrein door een van de armste landen van Zuid Oost Azië. De spoorlijn doorkruist het prachtige platteland van Laos, splitst dorpjes in tweeën en/of gaat er met een hoog viaduct overheen. Fietsend hebben we de spoorlijn diverse malen gekruist. Eenmaal hebben we de trein in levende lijve mogen aanschouwen. Het is werkelijk geen gezicht.

Die spoorlijn vormt een directe verbinding tussen China en Laos. Kosten: een slordige 5 miljard. Beide ministers waren maar wat in hun nopjes toen de handtekeningen waren gezet. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de Chinese minister – eenmaal thuisgekomen het meest tevreden moet zijn geweest. Dat ie zijn benen op een hocker heeft gelegd, zijn vrouw een zoen heeft gegeven en toen een champagneflesje heeft doen ontkurken. Immers, de Chinezen hebben een directe verbinding met Laos, er kan dus volop handel gedreven worden met Laos en de overige landen. Laos daarentegen heeft flink wat leningen moeten afsluiten om financieel bij te dragen aan de tot standkoming van de spoorlijn. U mag drie x raden bij wie de leningen door de Laotianen zijn afgesloten. U zegt, lieve lezer: de Chinezen? Dit antwoord is met Chinese precieze gegeven en goed bevonden. Sticker van de juf.

Deskundigen spreken hun twijfel uit of de Laotianen die leningen ooit zullen kunnen terugbetalen aan de Chinezen. En of het hen economisch gezien de voorspoed gaat brengen die hen is voorgespiegeld. Dat China een zorg zijn. Die hebben hunnie spoorlijn mooi liggen.

Ik wil me niet opwerpen als China deskundige, maar de volgende stelling durf ik wel aan: ‘niet de Amerikanen, niet de Russen maar de Chinezen nemen de Wereld stap voor stap over’.

Fiets voorbeeld 1: in Pakistan zijn de Chinezen eigenaar van de Karakarom Highway. In 2011 fietste ik er. Die Highway door de bergen vormt een directe en superbelangrijke verbinding met China. De Pakistanen hebben er inmiddels niets (meer) over te zeggen.

Voorbeeld 2: In Senegal en Gambia (waar Joan en ik enkele jaren geleden fietsten) kopen de Chinezen grote oppervlakken grond op. De locals mogen het tegen torenhoge kosten huren. Eigenaar worden ze nooit meer.

Om u niet te vervelen, zal ik het qua voorbeelden hierbij laten. Maar ze zijn nog lang niet op….

China neemt overal in de Wereld grondposities in. En als je er maar genoeg hebt verworven, dan komt er een moment dat een belanghebbende met jouw als eigenaar moet komen praten. En dan is de Chinees spekkoper.

Terug naar Luang Prabang.

In alle grote steden in Laos zijn ultramoderne stations gebouwd. Vijf keer per dag (7 dagen per week) braakbalt de trein grote groepen Chinezen uit hun coupekrop. Die stappen in een plezierig luxe en prettig geaircoot busje en gaan van bezienswaardigheid naar bezienswaardigheid. Daar aangekomen hobbelen ze dan achter met zo’n vrouw met zo’n vlaggetje aan en gaan Laos 'doen'.

En dat hebben we geweten. De Chinezen nemen de steden van Laos over. Je kunt geen stap zetten of je struikelt er over. Ze zijn luidruchtig. Vrij oppervlakkig. En ze bewegen zich op manier van ‘I/We own the Place’. Het is gewoon vervelend volk. Bondig samengevat: Kut Chinezen!!

En dat is allemaal nog tot hier aan toe, maar deze grote aantallen Chinezen schaven wat plezier af van ons bezoek aan de mooiste steden van Laos. Eigenlijk worden de Chinezen en hun gedrag meer bezienswaardig dan de 'echte' bezienswaardigheden.

Hoe dan ook: hier komen dan echt de foto’s waarbij we geprobeerd hebben zoveel mogelijk Chinezen uit beeld te houden. Maar als U goed kijkt – lieve lezer – ziet u vijf zakken rijst. Daar heb ik hoogst persoonlijk vijf Chinezen in begraven.

Voor de duidelijkheid: Vijf per zak!!

En nu maar hopen dat ze niet van rijst houden........

Luang Prabang

rustdag