Lieve lezer.

Parijs bezoeken zonder de Eiffeltoren te hebben gezien? Dan tel je eigenlijk niet mee. Londen zonder Big Ben gehoord te hebben? Dan ben je er volgens sommigen ook niet echt geweest.

Ik voeg daar graag iets aan toe, lieve lezer: als je in Ierland geen regen hebt gehad, dan ben je er simpelweg niet geweest.

Of zoals een Ier vanochtend tegen me zei, met dat onverstoorbare Ierse gevoel voor humor: “You not come to Ireland for the weather.”

En toch gebeurde het.
Gisteren beleefde ik mijn eerste volledig droge fietsdag.

Geen zon overigens. Dat zou ook weer te gek worden. Je moet ten slotte ook niet overdrijven (Overdrijven doe je met een boot....maar dit geheel terzijde lieve lezer.....). Maar wel een zwaarbewolkte hemel waar eindelijk eens géén water uit viel. Misschien hadden de natte weergoden een vrije dag genomen. Een ATV'tje wellicht. Misschien was het bij hen ook Pinksteren. Of misschien waren ze me gewoon even vergeten. Hoe dan ook: droog bleef het.

De eerste 26 kilometer voerden door een verlaten landschap van veen, stenen en smalle wegen. Prachtig in al zijn ruigheid. Het soort landschap waar je vanzelf stiller van wordt. Minder aangenaam was de harde zijwind die me voortdurend terugduwde. Het tempo lag laag, maar ach — haast had ik inmiddels toch niet meer.

Rond het middaguur arriveerde ik in het plaatsje Oughterard. Daar heerste gezelligte. Pinksterdrukte. Mensen op terrasjes, wandelaars, gezinnen, motorrijders, fietsers. Ik vond een beschut bankje in een park, smeerde mijn boterhammen en at ze rustig op. Heel rustig zelfs. Want ongemerkt was ik begonnen aan mijn laatste volle fietsdag van deze reis.

En dat besef kwam toch even binnen.

Ierland had me opnieuw verrast. Ik was vergeten hoe mooi het hier eigenlijk is. Niet de aangeharkte schoonheid van keurige vakantiebrochures, maar het echte werk: ruige heuvels, eindeloze wolkenluchten, kleine wegen zonder haast en overal die zee van groen. En vooral: hoe heerlijk je hier kunt fietsen.

Wat me misschien nog wel het meest verraste, was dat ik mijn humeur niet door het weer heb laten bepalen. Daar was soms alle aanleiding toe geweest. Regen van voren, regen van opzij, regen die zelfs onder je regenpak nog een manier vindt om binnen te dringen. Maar geen moment heb ik gedacht: ik stop ermee. Blijkbaar kan een mens meer verdragen wanneer hij onderweg is.

Na mijn pauze moest ik nog 36 kilometer. Ik reed door kleine dorpjes, bedwong hier en daar nog wat venijnige klimmetjes en voelde langzaam de vermoeidheid in mijn benen kruipen. Tegen een uur of drie kneep ik resoluut in de remmen. Klaar ermee. Genoeg gefietst voor vandaag

En laat dat nou precies voor de receptie van de camping in Salthill bij Galway zijn geweest.

Alleen jammer dat de receptie gesloten was wegens pauze. Ierland blijft een land dat zich niet gek laat maken.

Dus wachtte ik een uurtje en zette daarna mijn tent op.

Wat me tijdens deze reis trouwens opnieuw opviel, zijn de mensen hier. Ieren hebben een bijzondere gave om verhalen te vertellen. Of je nu even stopt bij een winkel, een camping of een kruispunt — voor je het weet sta je tien minuten te praten. Over het weer natuurlijk. Over familie. Over sport. Over waar je vandaan komt en waar je naartoe gaat. Niet vluchtig of gehaast, maar oprecht geïnteresseerd. Alsof tijd hier nog niet helemaal is dichtgeregeld.

Vanochtend liep ik vroeg nog een stukje hard. Jawel lieve lezer, het hardlopen begint weer voorzichtig terug te komen in mijn leven. Om straks niet hopeloos achterop te raken heb ik de hardloopschoenen de hele reis meegesleept. En dus draafde ik in alle vroegte langs de baai van Galway, terwijl de stad langzaam wakker werd.

Daarna brak ik de tent op en fietste rustig naar het station van Galway. Mijn fiets werd in een wagon gehesen en drie uur later rolde de trein Dublin binnen.

En toen gebeurde er iets wonderlijks.

Ik fietste door het centrum van Dublin bij 28,6 graden. Zon. Blauwe lucht. Mensen in korte broeken op terrassen. En toen brak mijn klomp toch wel een beetje, lieve lezer. Zeg maar gerust: mijn waterklomp.

Twaalf dagen lang had ik regen, wind en natte sokken gehad. En precies op de dag dat ik naar huis ga, besluit Ierland zich van zijn zonnigste kant te laten zien.

Maar misschien is dat ook wel typisch Ierland.

Een land dat je eerst laat afzien, natregenen en tegen de wind in laat trappen — om je vervolgens op het allerlaatste moment nog één keer om te laten kijken en te denken:

Ach… misschien moet ik toch nog eens terugkomen.

&nne……..dank U wel voor het meelezen lieve lezer.