Ik moet een jaar of vijftien geweest zijn toen ik bij hoveniersbedrijf en tuincentrum ‘de Vollehof’ in Wezep mijn eerste baan kreeg.

In den beginne moest ik onkruid wieden, schoffelen, chrysantenbedden aanleggen, coniferen scheren. Wat later mocht ik klanten helpen op het tuincentrum. Maar waar het mij om te doen was, was het aanleggen van tuinen.

De eerste tuinklus waar ik mee mocht – trots als ik was - was naar een verbouwde boerderij in Doornspijk. Er moest beschoeiing langs de waterkant komen, er moesten borders worden aangelegd en er moet een immense vijver in de tuin worden aangebracht. Die mocht ik uitgraven. Met een schep.

Afijn.

Ik breek mijn tentje op in het Ierse dorpje Keel. Daar heb ik afgelopen nacht op een winderige camping gestaan. De camping is gelegen aan de Atlantische Oceaan. Tjeetje, wat maakt die zee een herrie. Ik werd er meermaals wakker van, en had – slaapdronken dat ik was – aanvankelijk geen idee welk geluid mij wekte. Wilde bij de receptie een klacht indienen, stond op het punt om 112 te bellen en m’n beklag te doen. Dacht dat het de camperbuurman was en wilde ‘m net zijn vrouw een bosje Ulex cadeau doen…… Echter op een gegeven moment viel bij mij het slaapdronken-kwartje. Ik sta met mijn tentje nog geen 50 meter van de rotsen waar het zeeiige zilte zoute water tegen aan klotst.

En ook begrijp ik opeens waarom hier werkelijk iedere caravan en camper met spanbanden aan de grond vastgesjord staat. Overal hangen waarschuwingsborden voor extreme wind. Het meisje van de camping wees me gisteren al een enigszins beschut hoekje toe om mijn tent op te zetten. Toen vond ik dat nog wat overdreven. Maar na die stormwind van gisteren begrijp ik het ineens een stuk beter.

Het goede nieuws: we beginnen vanochtend droog. En Ierland wordt ondertussen alleen maar mooier. Ik vind het zo mooi hier dat ik een fijne lus over het eiland maak. Het is een behoorlijke omweg, maar ja lieve lezer, is het hele leven goed beschouwd geen omweg. En gelukkig maar anders zou we in 1 rechte lijn in volle vaart op de dood afkoersen. En dat kan toch ook niet de bedoeling zijn. Dat heeft onze lieve Heer toch ook zo niet bedoelt.

We moeten zo hier en daar wat obstakels en barrières slechten en ons van tijd tot tijd een fijne omweg toestaan. En als dat een keer een minder fijne omweg is, laten we er dan voor zorgen dat in elk geval een leerzame was. Tot zover de cursus: ‘krijg de vinke tyfus tering Gerrit, ik maak zelf wel uit hoe ik mijn leven leidt”.

Onderweg fiets ik langs enorme veengebieden. Turf dus. Eeuwenlang hebben de Ieren complete veengebieden afgegraven en opgestookt. Begrijpelijk ook wel, want veel anders hadden ze vroeger niet om hun huizen warm te krijgen.

Maar als je ziet hoeveel complete landschappen daarvoor naar de knoppen zijn geholpen, dan wordt het romantische verhaal toch wat minder romantisch. Hele ecosystemen verdwenen. Hele veengebieden zijn drooggelegd. Zeldzame planten en vogels weg.

Tegenwoordig doen ze poging die veengebieden weer te herstellen. Maar dat herstel gaat langzaam, erg langzaam. Ik begrijp: 1 millimeter aangroei per jaar.

Helaas wordt er nog steeds turf gewonnen. En waar dat vroeger met de hand gebeurde door een turfsteker (bogman op z'n Iers) gaat dat nu machinaal. In Ierland ook nog steeds, maar vooral nu in de Baltische staten. Hele gebieden worden er om zeep geholpen. Misschien toch nog ’s goed overdenken als we een zak potgrond bij de Welkoop halen voor onze afrikaantjes en viooltjes. Tot zover de cursus: “Krijg de tering met je belerende teksten, maar misschien zit er toch wel wat in”.

Nou wacht even: die turf doet me terug denken aan mijn allereerste buitenklus in die grote tuin in Doornspijk. Nadat de vijver gegraven was - en de vijverfolie aan elkaar gelijmd en pasklaar gelegd - ging het water erin. Als de vijver bijna vol was moesten de randen worden aangevuld met …….turfblokken.

Precies de maat die hier ook ligt. Er zaten er 9 bij elkaar, bij elkaar gehouden met twee ijzerdraden. En als de turfblokken werden aangebracht, dan werd het waterniveau verhoogd en zogen de turfblokken water op en werden ze zacht. En dan kon je er met je vinger een gat in prikken en er waterplanten – waaronder veenpluis in drukken. En laat dan nu de plant zijn die hier (gelukkig nog) volop op het veen groeit.

Het is meestal fijn als voorspellingen ook daadwerkelijk uitkomen. Maar deze keer heb ik daar toch wat twijfels over. Het zou namelijk vanochtend droog blijven, en dat klopt. Rond het middaguur zou het beginnen met regenen. En dat klopt ook.

Mijn regenpak heb ik inmiddels een jaar of twintig. En ik kan me werkelijk niet herinneren dat ik het ooit tijdens één en dezelfde fietsreis zó vaak heb moeten aantrekken. Sterker nog: ik vermoed dat ik het deze reis vaker aan heb gehad dan in de volledige twintig jaar dat ik dat pak bezit.

Tja… doorgaans fiets ik in landen waar regen eerder als een zeldzaam natuurverschijnsel wordt beschouwd. Dan neem ik dat hele pak geeneens mee. En thuis probeer ik fietsen in de regen sowieso angstvallig te vermijden.

Maar hier, lieve lezer, bewijst dat oude vod toch eindelijk zijn bestaansrecht.

Pffff……

Ook de Ieren zijn de - voor deze tijd van het jaar nogal ongebruikelijke - regen flink zat aan het worden. Ik wilde kamperen maar dat is niet te doen. Dus ik boek een kamer en de bazin des Huizes beschrijft het als een horrible day.

Ze heeft meelij met me (wat niet hoeft) en hangt al mijn natte kleding op een droogrek. Ze stookt de verwarming op mijn kamer op.

Hier zal ik vannacht de slaap wel kunnen vatten.