'Heel eerlijk, lieve lezer, een beetje kinderachtig vond ik het wel'.

Ik voel dat ik U enige uitleg verschuldigd ben na dit enigszins cryptische begin.

Nou als eerste: we ontvangen nog wel ’s persoonlijke berichtjes van mensen die onze reis in twijfel trekken. Die menen dat wij thuis voor onze houtkachel zitten, de chocoladeletters (wat waren ze duur dit jaar!!) net achter de rotte kiezen hebben, en dat we ons momenteel opmaken voor de onvermijdelijke kerstboomkransjes en kalkoen kakelende rollade etentjes.

En dat wij dat fietsen door Vietnam en Laos maar een beetje uit ons klein duimpje zuigen. Dat al dat geschrijf over zonnestralende brandende hitte, hoge bergen en transpiratievocht dat gelijk een watervallende en stromende rivier door onze bilspleten stroomt, dat dat maar verzinsels zijn.

Het valt me wat tegen van sommigen dat van ons denken.

Maar niet getreurd: hier komt een bewijsstuk. Wij hebben namelijk afscheid genomen van het mooie en fijne Laos. En zeggen Sawasdee kha/khap (hallo) tegen de inwoners van Thailand.

Deze foto is genomen op de Friendship bridge die over de rivier de Mekong stroomt. Aan de ene zijde van de brug is de grens van Laos. Aan de andere zijde Thailand. En de foto is genomen precies op het midden van de brug. Waar ik eigenlijk nog in Laos sta, en Joan in Thailand.

Vijf jaar geleden fietsten wij zes dagen door Thailand toen we op weg waren naar Cambodja en de Mekong delta (Zuid Vietnam). Toen ik destijds mijn eerste meters in Thailand fietste begreep ik opeens waarom beginnende Wereldfietsers in Thailand gaan fietsen. Het asfalt is glad, Het verkeer is alert en er zijn voldoende voorzieningen.

Neem bijvoorbeeld de 7/11 (Seven Eleven). De naam refereert aan de openingstijden. De 7/11 is een manusje van alles. Vergelijk het met uw eigenste buurtsuper en plus het dan nog een beetje op. Je kunt er je SIM kaart kopen en opladen,. Je kunt er kant en klare maaltijden laten opwarmen en nog veel meer handige dingen. Het aanbod van artikelen is reuze en een groot verschil met de vaak eenvoudige winkeltjes in Laos en op het platteland van Vietnam, waar het aanbod veelal beperkt is.

Zodra we een eerste 7/11 zien knijpen we in de remmen, wisselen we onze Laotiaanse SIM kaarten en wisselen we die voor een Thaise provider. We pakken wat Bath’s van de Thaise bank af en kopen artikelen die we de afgelopen 1,5 maand gemist hebben.

We zijn de meest Noordelijke grensovergang die je in Thailand kunt vinden gepasseerd. We vinden het namelijk een leuk idee om vanuit het verste Noorden van Thailand naar het zuiden van Thailand te fietsen. En daarmee een mooie dwarsdoorsnede van het land te befietsen. Om dat uiterste puntje van Thailand te bereiken moeten we 20 kilometer noordwaarts fietsen En dat doen we.

We komen door Citrus (mandarijnen) plantages, En zien ook de sorteerfabrieken. Ook trekken Ananasvelden langs onze ogen voorbij en zien we rubberbomen (daarover later meer).

We trekken voornamelijk door agrarisch gebied. De rijstvelden liggen er dor en doods bij. Komend maart begint het regenseizoen in Thailand en dan begint de rijstteelt weer. De eerste boeren starten voorzichtigjes met de eerste voorbereidende grondwerkzaamheden. De grond wordt geploegd of gefreesd. En sommige percelen worden nu al ingezaaid en de percelen worden onder water gezet.

Het is een prachtig gezicht en we fietsen graag op de kleine binnen weggetjes om van tijd tot tijd in onze remmen te knijpen en de boeren en hunnie werkzaamheden gade te slaan. We knopen wat gesprekjes aan met locals. De meeste mensen zijn de Engelse taal in meer of mindere mate machtig en dat maakt het communiceren wat gemakkelijker.

Plots – tussen al die fijne Thaise landerijen – botsen we tegen een nogal Witte Tempel.

Dat komt op zich goed uit wat we wilden het religieuze bouwwerk toch bezichtigen. We hadden gehoord dat ze wat ‘witte’ schilderhanden te kort kwamen. En u kent ons lieve lezer, wij zijn de beroerdsten niet. We willen beste een handje helpen. Echter, niet voordat er voldoende verf beschikbaar is. ‘Of ik die effe wilde gaan halen’. Had ik verdikke verdorie-dag net niet de Praxis voordeel kaart bij me. Ja, prijsbewust als ik ben, loop je dan toch weer een mooie korting mis.

Ik weet het nog heel precies: RAL 9010. Dat was wat de monnik tegen me zei, toen ie me beval om de verf te gaan kopen. Ik vroeg het nog goed na: RAL 9010? Hij zei: dat klopt RAL 9010. Ik zei : weet U het zeker? Hij wist het zeker. Dus toen heb ik 2 miljoen blikken verf gehaald. RAL 9010. Voor de iets minder ingewijden: RAL 9010 is vrij wit van kleur, met een iets gelige toon.

Nou, en wij aan de slag. Gelukkig waren er meer helpende handen. Maar al met al was het toch nog een behoorlijk precies en tijdrovend klusje om die Tempel 9010 wit te krijgen.

En juist toen we zo’n beetje klaar waren kwam de monnik langs. Hij vond toch dat die gelige kleur het wit wel wat overheerste. Hij wilde ‘m nog witter hebben. En toen deed ie iets waar ik een hekel aan heb: hij probeerde zich er tussenuit te draaien. Hij ging goochelen met getallen. En zei ie tegen mij dat ie RAL 9001 had gezegd, terwijl ik 100% zeker weet die ie 9010 heeft gezegd. Zo kinderachtig!!

Joan is in dit soort situaties iets geduldiger dan ik, want ik moet U eerlijk bekennen lieve lezer: Ik was er wel klaar mee. In die zin, ik ga die tempel voor geen goud overnieuw met 9001 wit schilderen. Dat mag ie zelf doen. Klerelijer!

Maar des ’s avonds – toen ik de gebeurtenissen – nog ’s rustig de revue liet passeren ontstond er een soort van wraak plannetje ……

Hebben we toch stiekem die hele tempel in 1 nacht blauw geschilderd. Laat ‘m de Finke Tyfus Tering krijgen die RAL 9010 monnik.

Toen de we de laatste penseelstreek blauw hadden uitgestreken, onze handen verfvrij hadden gemaakt en alle sporen van onze aanwezigheid hadden uitgewist, zijn we pijlsnel op onze karretjes gesprongen.

Wegwezen hier! Op naar Chang Mai. Die stad is zo groot, daar kan ie ons toch niet vinden.

En anders geven we deze ‘jonge’ gewoon de schuld…..

Chedi Luang
Afstand: 66 km