We nemen zonder veel ceremonie en emotie afscheid van het onderkomen waar we de afgelopen nacht onze luikjes sloten en vanochtend – al waren het luxaflexjes – weer omhoog trokken.

Het was er niet om over naar huis te schrijven. En als we toch de behoefte zouden voelen om wat schrijfwerk te verrichten, dan zou het voorwaar geen lange brief worden. En mocht u -lieve lezer - tijdens de afgelopen Sinterklaas de smaak van het rijmen te pakken hebben gekregen en de schrijf honneurs voor ons waar zou willen nemen, zorg er dan voor dat je rijmt op: ‘(kei)hard matras’, ‘lekkende spoelbak’, ‘onvriendelijke eigenaar’ en ‘karaoke restaurant’. Dan heb je ons onderkomen in 1 rijmbrief aardig samengevat.

Het is mistig en fris als we onze fietsen bestijgen. Ik herhaal: het is mistig en fris. Voor ons frisjes, voor de gemiddelde Thai is het ijskoud. Die frisheid hebben we nog niet eerder meegemaakt.

Elke fietsdag begint met het insmeren van ons hoofd, armen en benen met zonnebrand factor 50. En dat smeren moet ook echt aan het begin van de dag, want na een kwartier fietsen krijg je het spulletje er niet meer opgesmeerd. Daar wil zeggen: dat er op smeren gaat wel, maar het transpireert er met dezelfde gang weer uit.

Fris dus. We hebben onze truien niet voor niets mee.

De etappe van gisteren – met een lengte van 75 kilometer – en waarbij er na 30 kilometer nog een flinke berg op ons lag te wachten - is ons niet in de warme kleren gaan zitten. We voelen bij het opstaan de stramme beenspieren behoorlijk. Vandaag lijkt een betrekkelijke vlakke etappe te worden.

De eerste fietsuren verlopen meer dan prettig. Het asfalt is glad. De mensen aan wie we voorbij trekken groeten ons vriendelijk en de zon strooit haar zonnestralen met veel enthousiasme over ons uit. De warmhoud truien kunnen al snel uit.

Van tijd tot tijd houden we een korte drinkpauze. We hebben het ons eigen gemaakt om elke tien kilometer een drinkpauze in te gelasten. Dat moet wel, want we transpireren harder dan we bij kunnen drinken.

We slaan vrij plots rechtsaf. Een onverhard weggetje op. Daarmee snijden we 15 kilometer af. Leuk bedacht, maar een beetje uitdagend is dit doorsteekje van 7 kilometer wel. Het is nog net van het niveau fietsbaar. Het gaat op en neer. Maar het is ook wel weer geweldig fijn en mooi.

In Thailand fietsen is een waar feest! Echter zoals bij elk feest is er altijd we een ‘gast’ of ‘knakker’ die je ietsje pietsje minder graag mag. Die op een feestje net de laatste borrelnootjes voor je weg grist. Het laatste speciaal biertje voor je neus wegkaapt. En die net de zilveruitjes (incl. vlaggetje) van het blokje jonge kaas afknaagt waardoor dat blokje kaas toch net iets minder lekker smaakt. Nou ja, dat soort types, je kent ze wel. Misschien bent U zelf wel zo iemand lieve lezer………dan komt het U zeker bekend voor.

In Thailand zijn dat soort types: de ‘honden’.

Ze hebben hier een heel speciaal ras: het kuitenbijtende-grote-witte-tanden-ik-kan-best-wel-hard rennen ras. Van tijd tot tijd krijgen we een aanval te verduren. Met name op de afgelegen weggetjes – waar we veelal op fietsen – zijn de honden ronduit agressief. Ze zijn weinig voorbijgangers gewend, laat staan twee Hollandsche fietsers. We hebben stenen op zak en een stok achterop de fiets voor het geval dat…………..En neeh, dat is niet zielig, althans niet voor die M@#$uckers van honden.

Het binnendoorweggetje heuvelt en kronkelt wat. En wordt gaandeweg beter van kwaliteit. En .........is van een betoverende schoonheid. Bananen- en mandarijnenplantages trekken aan ons voorbij. Ook hier – in dit afgelegen gebied – wonen en werken mensen.

Na 40 kilometer fietsen vallen we onze steun en toeverlaat in bange tijden binnen: de Seven Eleven supermarkt. Die vind je in heel Thailand. Na het openslaan van de deuren van de 7/11 stap je een ijskast in. De airco bij de 7/11 loeit altijd op volle sterkte. En dat is klimaat technisch gezien niet helemaal fijn, maar je kunt er wel fijn afkoelen. En koele etenswaren en drankjes naar binnen werken.

Als het maar even kan proberen we de lokale mensen een steuntje in de rug te geven door regelmatig juist daar wat bananen, ananassen en mandarijnen te kopen.

We stappen weer op voor de laatste 35 fietskilometers van vandaag. We fietsen van een tamelijk bosrijk- naar agrarisch gebied.

Waar in het noorden van Thailand de rijstvelden nog onaangeroerd laten liggen (na de afgelopen oogstperiode), zijn ze hier – enkele honderden kilometers zuidwaarts – bezig met het bewerken van de grond en zijn zelfs grote velden de afgelopen weken met rijst aangeplant. Het is prachtig om door deze velden met juist aangeplante rijst te fietsen.

Dat aanplanten gebeurt in dit deel van Thailand met machines. Maar soms slaan die enkele rijen, stroken of hoeken over, en die ontbrekende delen worden dan handmatig ingeplant.

Waar we in Vietnam en Laos onze watervoorraad aanvulden met flessenwater gekocht langs de stalletjes langs de weg, heb je in Thailand zo soms de mogelijkheid om je waterfles bij te vullen bij speciale watervulstations. Voor 8 Bath (minder dan 30 cent) kun je gemakkelijk 2 flessen van 1,5 liter vullen. En dat doen we. Weer een paar plastic flessen afval bespaard!

Een van mijn hobby's is het verzamelen van vogelverschrikkers, althans de foto’s, anders zou het een mooie boel worden…..U dacht toch niet echt dat ik die dingen uit de grond zou trekken en achterop de fiets zou meenemen…….lieve lezer toch…….. ik had U hoger ingeschat. Dat valt me echt van U tegen.

Neeh, de hobby is om zoveel mogelijk vogelverschrikkers in zoveel mogelijk verschillende landen op de gevoelige plaat vast te leggen. In Vietnam staat de teller op nul, zero, nada, nots, nothing. In Laos heb ik er twee te pakken gekregen. Maar Thailand spant de kroon. Ik heb er al tien mogen fotograferen. Hierbij een aantal van mijn ‘veroveringen’ op deze reis tot nu toe:

(mocht u ooit ’s een vogelverschrikker zien, spring dan van uw fiets,/of maak een noodstop met uw auto en spring eruit en maak een foto voor mij en stuur die dan naar mij op. Dan komt ie in mijn ‘fotomuseum’).

Wij zijn onderweg naar het historische park van Sukhothai. Je kunt er ruïnes bekijken van de oude hoofdstad van het koninkrijk Sukhothai. Het staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Joan heeft uitgevonden dat 60 kilometer ten noorden van dit belangwekkende – maar ook wel toeristische park – een ander park ligt. Minder bekend, het bezichtigen waard en veel minder toeristisch.

We hebben een hotel geboekt niet ver van de ingang van dit park. Dat we morgenochtend in alle vroegte willen bezoeken.

Na 77 kilometer fietsen knijpen we in de remmen. Toevallig net bij de ingang van ons hotel. Er is slechts 1 probleem: het hotel weet niet van onze reservering af. Dat heeft bij het management van het hotel de nodige consternatie en vertraging tot gevolg.

Maar U begrijpt het al. Alles kwam terecht in de welbekende kannen en kruiken. De appel viel niet rot van de boom. De olifant liep netjes langs de porseleinkast.

Kortom: wij trekken onze zweetsokken uit, voorzien de fietsketting van een drupje olie voor de rit die morgen komen gaat en gaan vanavond de hele avond laveloos aan de bar hangen: borrelnootjes eten, een heel krat speciaal biertjes achterover slaan en zilveruitjes met Thaise vlaggetjes wegknagen.

Die kutkaas blokjes eten we niet maar smokkelen we de zaak uit en die bewaren we als afleidingsmanoeuvre voor de bijtgrage honden.

Daar gaan we er zeker en vast nog een aantal van tegenkomen deze reis……

Tambon Yan Yao, Thailand
73 km