Terwijl U – lieve lezer – de kerstkalkoen halfdood loopt te knagen, de kerstkransen loopt af te tuigen, de rollade elastiekjes uit de tanden loopt te flossen, het mislukte voorgerecht overgiet met satésaus (satésaus maakt alles lekker…), de in de afgelopen dagen opgepeuzelde oliebollenmix loopt te herkauwen, de veel te vroeg uitvallende kerstboomnaalden uit uw hoogpolige tapijt probeert te peuteren en de vast goedbedoelde gekregen kerstcadeaus zo anoniem mogelijk op Marktplaats probeert te zetten (wat moeten we toch met die schaal….). Ja, terwijl dat de dingen zijn waar U zich mee bezighoudt – lieve lezer - trekken wij een lijn.

Ja, lieve lezer, wij trekken een lijn. Een dikke vette lijn. Het wordt potdorie de hoogste tijd. Er worden veel te weinig lijnen getrokken in deze huidige tijd. Mensen doen maar wat. Dolen maar wat doelloos rond. Klooien maar wat aan. Wij nemen het voortouw. We trekken een lijn. Iemand moet het doen!

De afgelopen dagen hebben we twee historische en belangwekkende parken bezocht: het Si Satchanalai Historical Park en het Historical Park van Sukhothai. Om daar te komen hebben we drie pittige fietsdagen achter de rug. We hebben in drie dagen 225 kilometertjes weggetrapt. Helemaal vlak was het niet en warm was het wel.

Het bezoeken van beide parken behoren tot de hoogtepunten van onze reis tot nu toe. En dat is ietsje opmerkelijk, want ik heb altijd veel verbeeldingskracht nodig om naar een stapeltje stenen te kijken en daar dan uit op te maken dat dat de ingang van een paleis is geweest waar Shiva de 35^e met z’n schoenveter is blijven haken, daar toen ten val kwam en dat niet overleefde en dat toen Arnoldus van Schoenzool tot Veterstein de 37^e het Paleis in handen kreeg. En dat die toen weer ruzie kreeg met Peterus van Hakkenbarus. En dat bij die ruzie het hele zaakie tot op de losse schoeveters is afgefikt. Zal best gebeurd zijn, maar ik vind dat me vaak lastig voor te stellen aan de hand van een stapel stenen. Mijn verbeeldingskracht schiet op die momenten tekort.

Maar hier heb ik minder moeite. De overblijfselen van de voormalige gebouwen zijn goed geconserveerd. Het park waar ze inliggen wordt tip top onderhouden. En er is weinig dat de aandacht afleidt van waar het om gaat (geen prullenbakken, geen woud van borden etc….)

En lieve lezer, er is nog iets dat mij bevalt. Het is erg rustig met andere bezoekers. Ik had me ingesteld op een horde aan belangstellenden. Maar een kaartje kopen was binnen 30 seconden gefikst. Geen rij. Geen oponthoud. Geen gidsen die aan je kop lopen te zeuren. Geen vrouwen met vlaggetjes waar je verplicht achteraan moet hobbelen. Niets van dit alles.

Op het gevaar af dat we u overspoelen met een tsunami van ruïne achtige foto’s waar U volledig in vast loopt, zullen we ons enigszins beperken

Hierkomeze: (de tekst loopt door onderaan de foto’s)

We hebben toen we aan deze reis begonnen geen reisdoel bepaald. Er is bijvoorbeeld (nog) geen retour vliegticket gekocht. We weten niet volgens welke lijnen onze reis zal verlopen en waar onze reis eind februari 2025 zal eindigen.

We fietsen naar daar waar het mooi lijkt te zijn. s’ Avonds kijken we waar we de volgende fietsdag naar toe willen. Die route maken we dan op onze kleine laptop. Eenmaal een route gemaakt, sturen we die naar onze mobiele telefoon en onze navigatieapp. Die telefoon zit op het stuur bevestigd. En zo navigeren wij langs s’ Heeren wegen.

De uitdaging van de dag is het vinden van een geschikte overnachtingsplek. Die kunnen we soms van tevoren reserveren, maar meestal is het op goed geluk (en met een beetje hulp van Google Maps) ter plaatse kijken of die plek daadwerkelijk bestaat, of er een plekje voor ons is en of dat plekje ons financieel niet aan de rand van de afgrond brengt. Tot nu hebben we – soms met wat zoek gedoe – altijd voor de duisternis inviel een plekje gevonden.

Nu het – einde van 2024 nadert en we nog twee volle fietsmaanden voor de boeg hebben wordt het tijd om te kijken in welk land en stad we onze mooie fietsreis willen beëindigen. Dat moet een stad zijn met een vliegveld. Want er moet natuurlijk nog wel ergens een broem broem vliegtuigje klaar staan dat ons mee wil nemen naar huis.

Joan heeft al enige tijd een woest plan in haar hoofd. Ze wil de Petronas Twin Towers (met 452 meter hoog, een van de hoogste gebouwen van de Wereld) wel ’s met haar eigen ogen aanschouwen.

U begrijpt het al, het is zo klaar als een klontje, U ziet ‘m al van verre aankomen: onze fietsreis gaat eindigen in Maleisië. Om precies te zijn in Kuala Lumpur. Want daar schijnen die hoge gebouwen te staan. En het schijnt ook een klein maar fijn vliegveldje te hebben, met een broem broem vliegtuigje.

Het hele grove fietsidee dat nu is ontstaan is om naar Bangkok te fietsen en vandaar naar het zuiden van Thailand te fietsen. Daar steken we dan de grens over naar Maleisië. En dan door Maleisië te fietsen met als eindbestemming Kuala Lumpur.

En zo komt het dat wij een lijn getrokken hebben op de kaart. Geen gedetailleerde lijn. Zeker niet. We kijken van dag tot dag waar we denken dat het mooi fietsen is en/of waar iets bezienswaardigs is. En dan maken we een fietsroute voor die dag.

Fietsen in Azië ervaren wij als een feest. De landschappen zijn mooi. De ervaringen met de lokale bevolking zijn warm. De fietsweggetjes zijn zonder uitzondering prettig om te fietsen. Wat is er nu fijner om zo af en toe te moeten bukken voor een tros bananen die over een pad bungelt. Of te moeten uitwijken voor een over de weg kronkelende slang. Of het ternauwernood kunnen ontwijken van een iets te traag overstekende slak. Of moet remmen voor een kudde overstekende koeien. En de fijne geuren die je neus opsnuiven. Allemaal heel fijn.

En wij? Wij zitten er lekker in. We hebben veel reis- en fietsplezier. Natuurlijk, er zijn wel ’s irritaties. Maar die momenten zijn op 1 hand te tellen en vaak het gevolg van vermoeidheid. Want ja, fietsreizen is geweldig leuk, maar niet altijd. Soms zijn de bergen (te) hoog. De stijgingspercentages te heftig. Soms is het te warm. Soms lopen de fietsbenen vol van vermoeidheid. Soms moeten we op het einde van de fietsdag een onverwachte kilometers lange omweg maken of staat er nog een heftige urenlange klim op ons te wachten. Onder die omstandigheden wil er wel ’s een onvertogen woord vallen. Maar ’t mag geen naam hebben.

We ervaren deze reis beiden als 1 groot cadeau en feest.

En dat cadeau en feest gunnen we U ook lieve lezer. Zeker voor degenen voor wie 2024 niet het jaar is geworden zoals vooraf gedacht of gehoopt. Een jaar dat voor sommigen van U heel anders is gelopen.

Ik moet denken aan de vader (Bram) van Joan die dit jaar plotseling overleed. En aan mijn beste vriendin (Sandra) die dit jaar haar jarenlange strijd moest opgeven. Of, aan een relatie die dit jaar heel anders liep dan je had verwacht/gehoopt. Of, als je plotseling getroffen bent door ziekte en je werk niet meer kunt doen. Of ander onheil.

Zonder dat we deze mensen en deze ingrijpende gebeurtenissen vergeten, stellen we toch voor om aan het einde van dit jaar een dikke vette lijn te trekken. Op naar een hopelijke betere en volgende episode.

Joan en ik wensen U voor 2025 alle goeds toe!

Sukhothai (Thailand)