“Are you lost”?

Tijdens een drinkpauze, ergens ter hoogte van Bangkok, stopt een auto. De bestuurder draait zijn raampje naar beneden. En vraagt of we verdwaald zijn. We antwoorden dat iedereen in zekere zin verdwaald is. Dat iedereen – als het puntje bij het paaltje komt - op deze planeet een tijdje stuurloos mag rond dolen. Dat eigenlijk iedereen in zekere zin een zwervend bestaan leidt. Net zolang totdat we van de planeet af worden worden geflikkerd. Maar het wordt ons als snel duidelijk dat deze man niet geïnteresseerd is in die filosofische kant van ons antwoord.

Hij komt uit Canada en woont in Thailand. En om de saté prikker precies in het midden van het blokje jonge kaas te prikken: hij woont in het dorp waar wij onze korte stop hebben ingelast. Hij zegt dat er in dit dorp nooit toeristen komen. En dat ie daarom even stopt. Hij wil weten waar we naar toe gaan. En is benieuwd of we niet verdwaald zijn.

We vertellen de man dat we 4 maanden door Azië fietsen. Dat we op 1 november vorig jaar in Hanoi (Vietnam) zijn begonnen. Dat we daarna door de bergen van Laos zijn getrokken. En dat we toen de grens naar Thailand zijn overgestoken en vanuit het noordelijkste puntje nu naar het uiterste zuiden van Thailand aan het fietsen zijn. En dat we daarna nog verder gaan om Maleisië ‘onveilig’ te maken. En dat we van plan zijn om eind februari in Kuala Lumpur onze fietsreis te beëindigen.

We vertellen hem ook dat we gisteren nog in Bangkok waren om daar de boel op stelten te zetten. Maar dat we ook tussen kerst en oud en nieuw flink veel kilometers hebben gefietst tussen rijstvelden, de Sorghum (graansoort) en voornamelijk stille rustige weggetjes kiezen om op te fietsen.

Hij is gerust gesteld. Zijn raampje glijd weer naar boven. En hij vervolgt zijn weg. En dat doen wij ook.

Ja, lieve lezer. U heeft ons even moeten missen. En wij U.

Belangrijkste reden is dat wij u niet wilden storen tijdens het tanden knagen van – het is verdorie elk jaar hetzelfde – taai geworden en net niet helemaal gare en iets te droog geworden oliebollen. En waarbij een flinke stuif poedersuiker de zaak niet helemaal meer kan redden.
Tip: probeer volgend jaar 's satésaus! Satésaus maakt alles lekker. Is een tip doe er uw voordeel mee.

Laten we eerlijk zijn: dat knagen van oliebollen is toch best een bewerkelijk klusje waar je je aandacht goed bij moet houden. Daarnaast ook nog zo’n weblog moeten lezen, leidt alleen maar af en kan gemakkelijk tot oliebol-knaag-ongelukken leiden. En met die al maar stijgende ziektekostenpremies ('daar zou onze Geert toch METEEN iets aan gaan doen?!) is zo’n ongeluk geen pretje. Wij houden graag een rekening met u lieve lezer.

Gisteren waren nog met de trein naar Bangkok gereisd en checkten we of de skyline van Bangkok nog op orde is. Liepen in smalle steegjes die volledig ten onrechte in geen enkele reisgids genoemd worden. Ontmoetten we mensen die we met een glimlach aanspraken. Bezochten slaperige achteraf marktjes. Maakten een boottocht door de watergangen van Bangkok. Bezochten we het koninklijk paleis. En maakten we een avondfietstocht door Bangkok waarbij we de wijk ‘China Town’ bezochten.

In de jaren tachtig was ik groot fan van Joe Jackson. In 1982 bracht Joe het album Night and Day uit. Wat mij betreft een van zijn beste albums. Ik heb die plaat aan alle kanten grijs gedraaid tijdens het maken van huiswerk. Hij gaf rond het uitkomen van het album ook een concerttour en deed ook Nederland aan. Om aan kaartjes te komen moest je destijds naar een VVV-kantoor. En dan eentje waar ze konden inbellen naar de ticketverkoper. Ik lag (niet gelogen, echt waar) ’s nachts in een slaapzak voor het VVV kantoor in Zwolle. En ik was niet de enige….

Iets voor negenen kwamen de medewerkers van het VVV kantoor. Die lieten ons stipt om 9 uur binnen, op volgorde van slaapzak. En begonnen dan te bellen. Dat bellen kon uren duren. Want alle VVV kantoren in Nederland belden naar hetzelfde nummer…..

Vaak had ik succes. Kaartjes voor U2, Simple Minds, Waterboys…… Ik harkte ze allemaal binnen. Ik heb wat nachten voor VVV-kantoren doorgebracht op die wijze. Deze keer kreeg ik – het zal rond het middaguur geweest zijn – en teleurstellend bericht dat de kaartjes uitverkocht waren. En dat ik onverrichterzake – met opgerolde slaapzak – naar huis mocht terugkeren. Geen kaartjes voor Joe Jackson.

Op dat album – Night and Day – stonden fantastische nummers. Maar 1 nummer sloeg ik steevast over: het tweede nummer op kant A. Zodra dat nummer zich aandiende verliet ik mijn huiswerk, liep naar de pick-up, liftte de pick-up naald naar boven, duwde de arm van de naald iets verder, en liet de naald zakken daar waar het derde nummer van de LP begon.

Dat tweede nummer – dat ik later ben gaan waarderen – heette ‘China Town’.

Gisteren fietsten Joan en ik door buzzeling ‘China Town’ van Bangkok. ‘Wat een prachtig mooie kleurrijke wijk van Bangkok is dat joh’! Terwijl we daar fietsten schoot dat nummer van Joe Jackson door mijn hoofd en kreeg ik ’t er ook de rest van de dag er niet meer uit. Ik had het in geen 25 jaar meer gehoord en opeens was het er weer.

Vanochtend hebben we onze fietsen opnieuw bestegen. We willen in twee dagen naar Kanchanaburi fietsen. Wellicht doet die naam niet meteen een belletje bij u rinkelen. Maar misschien gaat de scheepsbel bij het horen van ‘the Bridge of the river Kwai’ wat zachte klanken in uw eigenste hersenpannetje afgeven.

We gaan daar de brug, de begraafplaats en het museum bezoeken. We vertellen er u binnenkort veel meer over.

Ayutthaya - Noen Phra Pang, Thailand
Afstand: 85 km