Het zou een niets aan de hand fietsdag moeten worden, lieve lezer.

Geen bezienswaardigheden op de route, geen opvallende stopplaatsen, geen geplande attracties, geen gearrangeerde ontmoetingen. Niets bijzonders dus. En toch werd het dat wel.

We vertrokken vanochtend. Weg van onze naar pis stinkende hotelkamer. Na 200 meter op een drukke doorgaande weg gefietst te hebben sloegen we linksaf, een betonplaten pad op. Geen verkeer, lekker rustig. Niet veel later slaan we rechtsaf en zien we een enorm waterpartij met Lotusbloemen. Een fijn bloemenveld om mee wakker te worden.

We vervolgens onze weg over – wat wij noemen – kleine stille weggetjes. Op de wegenkaart worden die veelal aangeduid met de kleur ‘wit’. Die hebben onze voorkeur. Ze zijn niet altijd het best fietsbaar maar er is doorgaans weinig verkeer en je krijgt er iets voor terug. Namelijk hoe het ‘echte’ leven van een gemiddelde Thaise man of vrouw – levend op het platteland – zich voltrekt. Je maakt gemakkelijk contact met deze doorgaans hele lieve mensen.

Zoals met deze bloemenverkoper. We stoppen op een kruising en daar staat hij zijn bloemenpracht te verkopen. 5 Bath (15 eurocent) voor een bloemenkransje. We kopen er twee en mogen een foto van hem nemen. Lieve man.

We koersen verder. En stoppen bij een akker waar een soort koolblad geoogst wordt. Het wordt in manden verzameld en afgevoerd. We weten niet precies hoe het heet maar hebben het in Thailand best vaak gegeten. Het wordt o.a. in soepen verwerkt. Naast dit veld zit een man in een soort bootje dat water opzuigt en dat water naar links en rechts laat sproeien. Daarmee bevloeit hij de akkers.

We stoppen bij een Seven Eleven supermarkt. Hier kan je alles kopen wat je maag begeert. Je kunt er tosti’s en soep warm laten maken. Yoghurtjes kopen. En (belangrijk voor Joan) koffie bestellen.

Wat ons in Thailand opvalt is dat er in de steden (en ook in supermarkten) veel wiedewiedewiet producten worden aangeboden. Als je er op een willekeurig vliegveld in Thailand mee wordt gepakt kan een je aantal jaren in een Thaise cel brommen. Maar in Thailand zelf wordt er openlijk mee geadverteerd en het spulletje wordt ook openlijk gebruikt. Vreemd!

Verder zien we op het parkeerterreinen regelmatig een bord van ‘parkeren voor vrouwen’. We begrijpen (dank je wel Ineke) dat dit is om vrouwen de gelegenheid te bieden zo kort mogelijk bij een ingang van een winkel te laten parkeren teneinde te loopafstand zo kort mogelijk te houden.

Een eind verder wordt een rijstveld gereed gemaakt om in te planten of te zaaien. Nadat het geoogste rijstveld is omgeploegd, wordt het geëgaliseerd. Dat egaliseren gebeurt met een machine die knoerthard over de modderige akker voortbeweegt en de akker glad trekt. Het lijkt mij fantastisch werk om te doen. Het is een beetje betaald crossen en scheuren in de modder. Ik overweeg om me bij te laten scholen…. De bestuurder vind het geweldig dat we interesse in zijn werk tonen en stopt ter hoogte van ons om een praatje te maken. En poseert voor de onvermijdelijke foto.

Tegen twaalven – we zijn een uurtje of vier aan het fietsen – is het tijd om de inwendige mens te versterken. We stoppen bij een stalletje langs de weg. Na wat heen en weer handgebaren en wijzen lukt het ons om een gerecht te bestellen. Het hele gezin gaat voor ons aan de slag. Het wankele tafeltje wordt gedekt. Glazen water met ijs worden aangerukt. Na tien minuten krijgen we een heerlijk noodlegerecht met ei en kip voorgeschoteld. Het smaakt echt verrukkelijk.

Ondertussen krijgen we een tros bananen mee voor onderweg. De eigenaar geeft ons tijdens het eten nog wat stukken gedroogde banaan. Hij legt ons uit dat hij verse bananen ontdoet van de schil, ze plat slaat en daarna te drogen legt op het dak van het eetstalletje. Zo blijven ze langer houdbaar. De gedroogde banaan (zonder toegevoegde conserveringsmiddelen, suiker en kleur- en smaakstoffen!) zijn heerlijk.

Het afscheid is meer dan hartelijk. Het hele gezin zwaait ons uit. Tjonge….kippenvel. Deze momenten zijn ons alles waard en vormen - samen met soortgelijke ontmoetingen - hoogtepunten van onze mooie en avontuurlijke reis.

Als we ons reisdoel van vandaag naderen stoppen we nog even om wat bij te drinken. Het is warm, en voldoende bij drinken is erg belangrijk deze reis. Een man en vrouw zien ons staan. De man pakt een grote stok met aan het uiteinde en mes. Hij loopt naar de boom waar we wat schaduw aan ontlenen en begint de vruchten met het mes uit de boom te snijden.

Die vallen op de grond en hij geeft ze aan ons. Heel eerlijk: lekker waren ze niet, maar we tonen toch ons enthousiasme over de smaak. Dit zet de man aan tot grote daden en hij snijd een halve kilo aan vruchten uit de boom en geeft die aan ons. We tonen onze grote dankbaarheid, stoppen de vruchten in onze tas en fietsen (best wel snel, voordat ie de hele boom van vruchten ontdoet en onze tassen echt gaan uitpuilen) verder.

We zijn op weg naar Kanchanaburi. We willen daar morgen de Birma spoorlijn en de ‘River Kwai brug’ bezoeken. Maar onze achteraf weggetjes route maakt dat we 10 kilometer voor het einde van de fietsdag de spoorlijn al in levende lijve te zien krijgen. Echter, voordat we ‘m echt zien moeten we eerst wachten op een hele kudde koeien en kalfjes die de spoorlijn over moeten steken om aan de overzijde te geraken. Zodra de koeien eenmaal hun oversteek gemaakt hebben, kunnen wij er ook over.

De laatste fietskilometers kiezen we er vaak voor (vandaag ook) om over de grote doorgaande weg de stad binnen te rijden. Aan deze doorgaans wat grotere wegen zitten voorzieningen zoals supermarkten en daar kunnen we eten, ontbijt voor de volgende dag inslaan.

Na 85 kilometer fietsen houden we het voor gezien en knijpen we in de remmen. Zadelen onze fietsen af. En klaar is de fiets-Kees-dag.

En zeg nu zelf lieve lezer: was dit een bijzondere en hartverwarmende fietsdag, of niet?

Kanchanaburi, Thailand
85 km