Lieve lezer.

We fietsen inmiddels zo’n 600 kilometer ten zuiden van Bangkok. Precies waar we ons nu bevinden vernauwt de landstrook van Thailand – tussen de Golf van Thailand en de grens met Myanmar (voorheen Birma) – zich tot een kleine 20 kilometer.

Als je een geoefend stenen gooier bent dan zou je bij wijze van spreken - vanaf de Thaise kust - een steen kunnen werpen richting Myanmar. Goeie kans dat ie net tot over de grens geraakt. Aanbevelenswaardig is dat trouwens niet, dat stenen gooien naar Myanmar. Ze hebben daar al problemen zat.

‘De veiligheidssituatie in Myanmar is slecht. Sinds de staatsgreep begin 2021 is het leger aan de macht. De bevolking van Myanmar accepteert deze nieuwe politieke macht niet. Verschillende groepen vechten tegen het leger en plegen aanslagen. Het leger treedt hard op met (raket)aanvallen en bombardementen. Dagelijks vallen hierbij doden en gewonden. Miljoenen inwoners kunnen voedsel nauwelijks meer betalen. De import en export liggen stil. Onze regering heeft het totale land als een NO GO AREA aangemerkt.’

U begrijpt lieve lezer, die stenen van ons kunnen ze daar missen als kiespijn.

Wij fietsen al een kleine week langs de zee. Er is veel gedoe met water (heb je al snel met een zee), gezeul met vis, boten, iets met zand, altijd in de knoop-netten, adembenemende opblaasbare plastic dingen, romantische zonsondergangen en nog veel meer dingen die je aan de zee kan linken. Een fijne opdracht die we ons zelf hebben gegeven is om zo kort mogelijk langs de zee te fietsen. En vaak lukt dat. Zoals vandaag.

We starten de dag met een heerlijk zelf samengesteld ontbijtje. En stappen daarna op om onze eigen gecreëerde route te fietsen. Meteen rechtsaf, na 50 meter linksaf en huppakee: we fietsen al weer tussen de kokos noterige palmbomen. En koersen weer richting zee.

Van tijd tot tijd komen we in toeristisch aandoende dorpjes. We trekken door een dorpje waar bungalowparken gebouwd zijn en waar veel Scandinaviërs wonen en/of overwinteren. Er is zelfs een heus Zweeds dorpshuis gebouwd. Het zou ons ook niet verbazen als er een medische post is ingericht met een Engels of Zweeds sprekende arts. Kortom, de pensionado’s klitten hier gezellig bij elkaar en hebben het zo te zien best fijn met elkaar.

Enkele dagen geldeden waren wij in het Zandvoort van Thailand: Hua Hin. Jeetje mineetje lieve lezer, daar moest ons Gerritje oet de Veluwe toch even slikken.

Ja, wanneer in ons eigen kikkerlandje de temperaturen boven de 30 graden stijgen is dat voor veel landgenoten reden om de auto vol te knikkeren met bikini’s, zwembroeken, zwembanden en tot het vriespunt gekoelde koelboxen. Teneinde koers te zetten naar iets van een strand. Om vervolgens in een ellenlange file te komen. Tijdens het filerijden raken de familie gemoederen oververhit en wordt ter plaatse besloten de relatie te beëindigen en de eerste verkennende gesprekken over een alimentatie regeling vinden al plaats. Eenmaal op plaats delict aangekomen (lees: het stand) – de zon gaat bijn onder - blijkt het strand tot het laatste zandkorreltje strand bezet te zijn. En dat gegeven vergemakkelijkt de alimentatie besprekingen niet kan ik U zeggen........

Lieve lezer, U begrijpt het al: snel zult U mij er NIET aantreffen (op die zonovergoten mensenmassa-dagen).

Nee, ik pak dan liever thuis een emmer. Vul die emmer met een laagje koel water. Ga onder een boom zitten. Slik nog effe snel twee anti zeeziek pilletjes (1 is echt nodig, de 2e voor je weet maar nooit) en plant dan mijn voetjes in de emmer. Vervolgens gooi ik het anker uit om niet met emmer en al te ver van de wal te geraken. En hijs de zeilen. Schipper Ahoy!

Niets file. Niet de geur van gefrituurde zonnebrand lijven. En vooral ….geen zand tussen mij teentjes. Wat heb ik daar een godsgloeiende hekel aan: zand tussen m’n teentjes. Dat irritante geschuur. En je krijgt het er ook met geen mogelijkheid uit. Dan moet je eerst naar een kraan. Ja, en een kraan en een zee, da's geen fijne combi. Er zijn weinig dingen die ik meer haat dan Caroline Tensen, maar zand in m'n teentjes schuurt er toch gevaarlijk dicht tegenaan.

Afijn.

Even slikken dus in het Zandvoortse Hua Hin.

Maar eerlijk is eerlijk: de golven waren fijn, het water heerlijk koel en met lood in mijn waterschoen mag ik U meedelen dat ik er flink genoten heb (nooit gedacht dan ik dat ooit zou schrijven….).

Terug de rit van vandaag.

We knijpen in onze remmen als we langs een vrouw fietsen die in de weer is met een gedroogde palmtak. We vragen wat ze doet.

Ze snijd met een scherp mesje flinterdunne reepjes van de palmtak af. En als ze er voldoende verzameld heeft worden al die flinterdunne twijgjes samengebonden en verkocht om een bezem van te maken. Dat is haar dagelijkse bezigheid. Daar verdient ze haar inkomen mee. Niets maar dan ook niets wordt onbenut gelaten in Thailand.

Het is winter in Thailand. De mensen hebben het hier – met een gemiddelde temperatuur van 32 graden – maar wat koud. Dat vertellen ze ons, en dat zien we. Mensen hebben mutsen op. Zitten op de brommer met jassen en vesten. En echt, de temperatuur is hier toch een voor ons prettige 30+ graden. In het voorjaar en de zomer wordt het een graad of 8 tot 12 warmer. En dat vindt de gemiddelde Thai behaagelijker.

De route van vandaag buigt zo soms voor even van de zee af. Soms ligt er een Nationaal Park waar je niet omheen mag en waar we omheen moeten fietsen. Soms is het een spoorlijn die roet in de kustroute gooit. En soms een particulier of hotelketen die een stukje kust heeft opgekocht.

Echter, voor het grootste deel trekken we langs de palmbomenkust van Thailand. En daar moeten we verschillende gevaren het hoofd bieden.........

Aan het einde van de fietsdag vinden we een eenvoudig doch voedzaam verblijf dat direct langs de zee is gelegen. Het ligt nogal geïsoleerd en erg veel eetbaars is er niet te vinden in deze omgeving. Gelukkig staat er een tentje iets verderop. Daar bestellen we wat rijst met vlees.

En daarna? Daarna zien we een wat verlaten en werkloos uitziende hangmat bungelen.

Die gaan we ’s flink aan het werk zetten!

Afstand: 70 km