Vandaag is zeker geen gewone dag.

Wat zeg ik: het is een speciale dag. Een heel speciale dag! Zeker geen dag zoals andere dagen.

Op deze reis is trouwens geen enkele dag hetzelfde. Of het zou moeten zijn dat we elke ochtend om 6.30 uur opstaan. Als eerste handeling ons insmeren met zonnebrandcrème, daarna ontbijten en dan de tassen pakken, de fietsen opladen. En vertrekken. Die rituelen, die keren dagelijks terug. Zeker! Maar verder is geen dag hetzelfde.

‘Maar waarom is dit dan een speciale dag Gerrit?’

Welnu lieve lezer: ik zal de verjaardagstaart meteen maar stuk bijten. Ik ben jarig! En niet zomaar jarig. Ik ben zestig jaar geworden.

Dat had ik potdomme zestig jaar geleden ook niet kunnen denken. Dat ik dat nog ’s zou halen! Nee, en daarbij: ik dacht zestig jaar geleden sowieso nog niet zoveel. Ja, poepluiers vol schijten, daar was ik een meester in. Beetje flessenmelk over de mouw van mijn moeder uitspugen. Ja, daarin was ik een Koning. Maar heel veel verder kwam mijn denken en doen niet. En trouwens nog steeds niet….. Ja, lach maar, heb ’t zelf maar ‘s….

De verjaars-fiets-dag begon met een vrolijke wandversiering aan de wand (dat heb je al overigens al snel met een wandversiering) en een taartpunt met kaarsjes die ik vanwege de rookmelder in de hotelkamer met gezwinde spoed moest uitblazen. Anders zou mijn verjaardag op een waterballet kunnen uitlopen. En van dat water rol ik nog niet meteen ondersteboven, maar om met van die balletschoentjes op m’n tenen - in het hotel waar we verblijven - in de rondte te moeten springen: dat roept zeer waarschijnlijk en niet geheel onterecht vragen op bij de overige hotelgasten……..

Wij starten in alle vroegte met de vijfde achtereenvolgende fietsdag. We zijn wat vermoeid van de vorige vier fietsdagen. En vandaag staat er toch een fijne 80 kilometer op het program. En de kilometers zullen niet geheel en al vlak zijn….

We fietsen een drukke hoofstraat uit en ja hoor: daar staat het ontvangs-verjaardag-comité mij al toe te zingen. Helemaal onverwacht komt het niet. Ik had wel verwacht dat ze iets zouden doen.

Keurig in gelid staat ruim honderd jongens en meisjes mij – in vloeiend Thais – toe te zingen. Ik kan het niet helemaal verstaan en volgen, maar ik zie de toewijding in hunnie houding, vergezeld gaand van een vastberaden blik die ik als geen ander ken. Het is een blijk van waardering, een blijk van totale verering, een blijk van …… Afijn U heeft een beeld lieve lezer. Deze jongens en meisjes zullen deze 60 jarige Hollandsche fietser ’s flink verrassen met toespraken en gezang op de vroege ochtend.

Ik word er verlegen van. En net op het moment dat ik wat trotse blosjes op de wangen krijg, langzaam in mezelf begin te geloven en ook wat lijk te zweven, kom ik weer met beide ingegroeide teennagel klompvoetjes op de grond terecht.

Ik verneem namelijk dat dit een dagelijks ritueel is.

Kinderen van alle scholen in Thailand beginnen de schooldag met gezang. En dat dit gezang niet helemaal speciaal voor mij en mijn verjaardag is. Maar voor de Koning van Thailand. Dat was Bhumibol ( spreek uit: Boemiebol), maar Koning Bloembol keur ik ook goed. Toen deze – onder de bevolking - zeer geliefde koning op 13 oktober 2016 overleed volgde zijn nu 71 jarige zoon hem op: koning Maha Vajiralingkorn Bodindradebayavarangkun hem op. Voor vrienden: Rama X. En alleen daarom al reken ik de koning vanaf nu tot mijn vriend.

Die Koning is een stuk minder geliefd. Dat komt omdat (en dit is geen grapje) deze koning in Duitsland woont en leeft. Hij heeft 250 bedienden laten overkomen, 30 poedels en 14 vliegtuigen met kostbare schatten. Daar is in Duitsland behoorlijk wat gedoe over omdat Rama het vertikt belasting te betalen. Naar Thailand reist de koning alleen voor een handvol verplichte plechtigheden.

Er staan fikse straffen op majesteitschennis in Thailand. Wie zich negatief uitlaat over het koningshuis, kan tot 15 jaar in de gevangenis belanden. En het moet daar in die gevangenissen in Thailand helemaal geen pretje zijn, heb ik van horen zeggen. Dus dat de koning naar verluidt een ietwat klamme, wat zweterige balzak schijnt te hebben. Die – als je dichtbij hem komt - ook nog een beetje zurig schijnt te ruiken......... Ik hecht eraan: dat heb je niet van mij. Ja, ik vind ’t wel een beetje lullig om te moeten zeggen, maar ik heb ik ’t ook uit tweede hand……van wat Duitse contacten .......via via zeg maar.

Goed na al dit ceremonieel stappen wij op en komen al snel op de voor ons zo prettige kleine en rustige weggetjes.

Waar we tot gisteren door een landschap trokken dat gedomineerd werd door ‘ik ben

geen malloot maar een kokosnoot landschap' - koersten, is het vandaag rubber dat de klok slaat. En om de wijzers van de klok precies op de goede tijd de laten draaischijven: de Hevea brasiliensis boom oftewel: de rubberboom. De plantages rijgen zich gedurende onze fietsdag aaneen.

De boom heeft een gladde bast en bloedt bij verwonding een soort wit melksap, de latex. Het latexhoudende melksap wordt gewonnen door de bast van links naar rechts diagonaal aan te snijden. Het melksap loopt via een ‘gootje’ in een- aan de boom bevestigde - halve kokosnoot. Na het tappen duurt het 7 tot 8 jaar voordat de bast volledig hersteld is en er opnieuw getapt kan worden.

Van de latex wordt natuurlijk rubber gemaakt. Deze industrie staat de laatste jaren flink onder druk, en dat komt vooral omdat de Chinezen een goedkoper - minder natuurlijk - alternatief aanbieden.

Op de foto zien we een vrouw bakje voor bakje langsgaan om het opgevangen rubber sap in een emmer te verzamelen.

We realiseren ons terdege dat u – lieve lezer – zich in winterkoude omstandigheden bevindt. Wij fietsen al ruim 2,5 maand onder een lekker zonnetje met temperaturen rond de 35 graden. Tot nu was dat heel lekker omdat de luchtvochtigheid erg laag was. En tot zover dan ook het goede nieuws.

De luchtvochtigheid was ’t zat om telkenmale op de reservebank plaats te moeten nemen en blaast nu ook zijn partijtje mee. We drijven bijkans van de fiets af en kunnen aan het einde van de fietsdag baantjes trekken in onze schoenen. Kortom: het echte transpireren is begonnen.

We drinken verschillende liters water weg op een dag. En proberen steevast onze pauzes in de schaduw door te brengen. Overigens fietsen we momenteel in een gebied dat nog maar enkele weken geleden volledig onder water heeft gestaan. Daarbij zijn mensen overleden…….We zien her en daar nog zandzakken bij huizen liggen en de akkers zijn nog steeds met water gevuld. En op de lager gelegen delen staat nog steeds water. Dat moet me wat geweest zijn.

Op de route van vandaag kruisen we meermaals een spoorlijn. We steken van tijd tot tijd het spoor over. En zo soms komt een trein ons persoonlijk begroeten.

Aan het einde van de fietsdag worden we opgewacht door een koe die het niet kon laten. Ze had gehoord van mijn verjaardag en heeft zich voor de gelegenheid ’s flink opgedoft. En na bijna 80 kilometer fietsen vandaag is dat een welkome verrassing.

Een mooiere verjaardag kan ik me niet wensen.

Afstand: 78 km.