Als kind vond ik het leuk.

Zo met het hele gezin op de kunstlederen bank aan de Bovenheigraaf 141 in Wezep aan een zwart-wit beeldbuis gekluisterd. Al die liedjes die voorbij kwamen. En dan met het hele gezin een lijstje maken van wie zou winnen. Lekker laat opblijven ook. Ik had daar als kind best aardigheid aan.

Maar de laatste tientallen jaren is het songfestival verworden tot een politiek circus waar het merendeel van de liedjes mij het ene oor ingaan, en het andere uit. En eerlijk gezegd: het kost mij steeds meer moeite om die bagger het ene oor in te laten komen, laat staan dat er nog iets aan de andere kant uitkomt. U begrijpt lieve lezer: het songfestival is aan mij niet besteed. Ik kan goed zonder.

Tot vandaag dan. Want vanaf vandaag doe ik weer helemaal mee!

In de week dat het Thaise parlement heeft besloten dat mensen met hetzelfde geslacht met elkaar kunnen en mogen trouwen (en dat hebben ook meteen 300 stellen te Bangkok gedaan!), ga ik op de Dag des Heeren, om 7 uur des s’ ochtends, een ontbijtje scoren in het dorpje waar we de nacht hebben doorgebracht.

Op de terugweg passeer ik een begraafplaats. Het is er lekker rustig en ik kan ongestoord wat foto’s schieten.

We kauwen de gekochte yoghurtjes en banaantjes weg. We hebben vandaag een fikse etappe voor de boeg. En gaan vroeg op pad.

Na een kilometer of 20 fietsen we plots midden in een zondagsmarkt. Er wordt van alles verhandeld, van verse vis tot T-shirts. En konden de verse vis en de T-shirts tot voor kort op aandachtige belangstelling van de vele bezoekers rekenen, met de komst van twee Hollandsche fietsers gaat de aandacht plots naar ons uit en moeten verse vis en T-shirts het even zonder de aandachtige blikken, grijpgrage- en koop beluste handen van bezoekers doen.

De Thai is zachtmoedig van karakter. Als je ze respectvol, rustig, belangstellend benaderd en je lacht veel, dan krijg je veel vriendelijkheid en lachende gezichten retour. Ook vandaag krijgen we weer niet te tellen zoveel duimen vanuit passerende auto’s en brommertjes. Dat alleen al maakt het fietsen in Thailand tot een waar feest.

Het landschap van palmen en rubberbomen maakt langzaam plaats voor de ……..JUNGLE!! lieve lezer, U leest het goed: de JUNGLE!!

Net als Joan de grap wil maken dat Tarzan en Jane met een liaan zo over de weg zouden kunnen zweven............ gebeurt dat ook! We maken een praatje met Tarzan en Jane - en dat was best een onderhoudend gesprek - tot die vervelende aap erbij kwam. Vanaf dat moment was er geen fatsoenlijk gesprek meer mogelijk.

Dan zeggen ze wel dat Tarzan The King van de Apen is, maar over deze aap heeft ie weinig tot geen gezag......

We zeggen zowel Tarzan als Jane vriendelijk gedag. Die zweven voordat we 't weten alweer tussen de boomtoppen. En verkopen die aap een rot schop. Laat ‘m de tering krijgen. Kutaap!

Vandaag is het Nationale bloemen fotografeer dag. Althans, Joan en ik betrappen ons erop dat vandaag de focus ligt op alles wat groeit en bloeit. En dat zult u weten lieve lezer, want hier komen de onvermijdelijke bloemenfoto’s (o ja, iets van een waarschuwing: er kan een verdwaalde koe tussen geraken, dat U zich niet afvraagt wat in vredesnaam dat nu voor nieuwe variëteit bloem is, Tis een KOE):

Ergens bij kilometerpunt 50 knagen we wat boterhammen met Cruncy pindakaas weg. En dan begint de ellende. Na het opstappen komen we tezamen tot de conclusie dat het fietsen zwaar en stroperig gaat. Dat is niet fijn, want we moeten nog ruim dertig kilometer tot het eindpunt van vandaag. We krijgen er in eerste instantie de vinger niet helemaal achter.

Elke tien kilometer stoppen we om bij te drinken. Maar dat bij drinken is bij lange na niet voldoende om het afgevoerde transpiratievocht aan te vullen. Op kilometerpunt 70 sta ik voor het eerste deze reis met de handen op m’n knieën. Ik ben kapot! Joan is er iets beter aan toe. Ik begrijp ’t niet. We hebben deze reis veel zwaardere etappes gefietst, en toen was ik half zo moe.

Langzaam begint het tot me door te dringen. Iets met lucht, iets met vochtigheid. De luchtvochtigheid is hier zo hoog dat het als een elektrische deken - van thuis - op standje 13 aanvoelt. Ik moet eerlijk zeggen dat de thermostaat van die elektrische deken aanvankelijk maar tien standen had, maar ik ben zo’n koukleum, ik heb die thermostaatknop - met gepast geweld - net zolang doorgedraaid dat ie op standje 13 kwam te staan…...kan me niks verdommen, laat ‘m de klere krijgen die deken.

Afijn.

Die warme deken dus. Die pakt je helemaal in. Die warmte drukt je lichaam helemaal in elkaar. Trekt alle energie uit je lichaam. Ik kan hoge temperaturen best goed hebben, maar vandaag trek ik ‘t helemaal niet.

Verdikke, door dat elektrische deken verhaal vergeet ik bijna nog te vertellen over mijn hernieuwde belangstellig voor het songfestival.

Ergens midden op de dag, trok een verzameling – nogal aandachtig en serieus kijkende - mannen op een veldje onze aandacht. In dit deel van Thailand is het zangwedstrijd-songfestival seizoen aangebroken. Overal laten vogeltjes in kooitjes hun mooiste lied horen.

Er worden in deze periode in Thailand door hunnie eigenaren duizenden vogels bij elkaar gebracht om te zingen en te kwetteren. Tussen januari en juli worden zulke wedstrijden gehouden. Dat klinkt misschien alleen maar iets van grappig, maar de vogelbaasjes nemen het super serieus.

Er hangen talloze kooitjes. Onderaan elk kooitje hangt een papiertje. Binnen een vastgesteld tijd (zie de man met het oranje shirt, hij blaast elke 30 seconden op een fluitje) beoordeelt een jury de zangkunsten van de betreffende vogel. Ze letten daarbij op toonhoogte, volume en melodie. Aan het einde van de middag zal er vermoedelijk wel een winnende vogel uit de bus komen.

Grappig om te zien. En ook goed om te zien dat dit de eerste keer is dat wij nu een keer niet in het middelpunt van belangstelling staan, maar de vogels. Die wat mij betreft zo de plaats in mogen nemen van al de Songfestival zingende baggerartiesten.

Om 14.45 uur draaien we het terrein van ons hotel op. Douchen en herstellen. En als dat herstellen niet werkt kan ik me altijd nog in een kooitje laten opsluiten. En in plaats van mijn fietskunsten mijn zangkunsten vertonen.

Denk alleen dat ik weinig kans maak om te winnen.

Afstand: 82 km.