Met een gevoel van spannend verlangen - naar wat komen gaat - maar ook wel met wat weemoed stappen we vanochtend vroeg op onze fietsjes. Het is 5 kilometer door de jungle-fietsen en dan staan we op de drempelige grens van Thailand en Maleisië.

Het afscheid met Thailand is niet geheel en al uit vrije wil. Zo eerlijk moeten we zijn, lieve lezer. Ons visum had een geldigheid van maximaal 60 dagen en we hebben de geldigheid van de Thaise visum-citroen nagenoeg helemaal uitgeknepen. Als we hier vier dagen later waren aangekomen dan hadden we de geldigheid van het visum overschreden en hadden we de citroen met schil en al voor straf in 1 hap moeten wegknagen.

Wanneer je mijn lichaam neemt, en mijn kale hoofd is het Noorden van Thailand. En mijn door kalk-aangevreten grote teennagel is het zuiden van Thailand. Dan hebben we Thailand van mijn haarloze kruin tot aan de uitgroeinagel van mijn grote teen over de volledige lengte doorkruist. Daar krijgen Joan en ik wel wat kippenvel bij als we dat zo 's op Google-maps bekijken.

Ooit, best lang geleden, ben ik begonnen met dat wereldfietsen. Toen ik er in die beginperiode met ervaren fietsers over sprak gaven ze mij de tip om in ‘vreemde’, spannende fietslanden te beginnen met fietsreizen. Dat klinkt u wellicht wat vreemd in de oren – lieve lezer - en mij toen ook, echter zij gaven toen aan: je bent nog jong, redelijkerwijs bezien heb je nu geen of weinig medische zorg nodig. Bezoek en reis eerst door landen waar die zorg minimaal voorhanden is. Als je wat ouder wordt, ga dan naar landen waar de zorg goed op orde is. Ik volgde het advies op. En fietste eerst door Pakistan, Nepal, Peru, Bolivia, India, Ethiopië en nog veel meer ‘gekke’ en minder voor de hand liggende fietslanden’.

Toen ik dan ook vijf jaar geleden voor het eerst in Azië (klein stukje Thailand, Cambodja, Zuid Vietnam) ging fietsen met Joan, ging er een Wereld voor mij open. Opeens begon ik die Wereldfietsers te begrijpen die het zo naar hun zin hadden in dit deel van de fietswereld.

Thailand heeft deze reis geen dag teleurgesteld. Je kunt er fantastisch fietsen. De infrastructuur is geweldig, de voorzieningen zijn top, de landschappen zijn afwisselend en prachtig en bovenal: de mensen zijn geweldig aardig! U begrijpt – lieve lezer - met een licht weemoedig gevoel kijken we achterom.

Maar lang mag en kan dat achterom kijken niet duren. Nadat de douane van Thailand ons vakkundig en geroutineerd het land uit heeft gewerkt, wil de grenswacht van Maleisië ons met liefde een stempel in ons paspoort geven. Wat ie trouwens zonder dralen doet. Echt binnen 1 minuut staan we beiden – enigszins verbouwereerd - bij onze fietsen, maken een foto, en fietsen Maleisië in.

Helemaal alleen zijn we niet. We fietsen langs een enorme stoet auto’s waarvan de inzittenden naar Thailand willen. Het is hier Chinees Nieuwjaar en alle Maleisiërs hebben een aantal dagen verplicht vrijaf. De mensen zijn zonder uitzondering erg aardig. Ze draaien hun raampjes naar beneden en zwaaien naar ons en filmen ons met hunnie telefoon.

De eerst fietsmeters moeten we flink omhoog. We worden beloond met prachtige vergezichten. En er volgt nog meer beloning: we zakken via een heleboel haarspeldbochten vlotjes naar zeeniveau. Daarna fietsen door een vlak en groen landschap waar een fijn labyrint van smalle paadjes doorheen loopt. Weg van de snelweg.

We hebben slechts 1 probleem. We hebben de bank geen Ringgids (Maleisische munteenheid) afhandig kunnen maken. Aan onze voorbereiding heeft het niet gelegen. We hadden bivakmutsen mee. Handschoenen (i.m.v. DNA) en een koevoet. Maar er was geen beginnen aan. Of de banken waren gesloten of de geldautomaat slikte ons betaalpassen niet. Geen geld dus.

We krijgen gedurende de rit een tekort aan water. Bij een winkeltje leggen we ons vocht- en geldprobleem voor en ……. we krijgen een fles water, gratis en voor niks. Met de boodschap: ‘jullie bezoeken mijn land, en jullie zijn van harte welkom.’. Wat een gastvrijheid! Dat beloofd veel goeds voor de fietsmaand die we nog voor de boeg hebben.

Het weemoedige gevoel is verdwenen. We zetten onze interne reis-en-ervaringen-teller weer op nul. En gaan de komende maand Maleisië ontdekken.

Aan het begin van de avond zoeken we voor het eerst in Maleisië een restaurant. Ons oog is gevallen op een enorme hal waar locals komen eten. Wij worden als enige Westerlingen met open armen ontvangen.

Drie keer raden wat we hebben gegeten?

Afstand: 60 km.