Toen ik een wereldfietser - enkele maanden voor ons vertrek - vertelde van onze plannen om vier maanden in Zuid Oost Azië te gaan fietsen, reageerde deze enthousiast. Naast het tonen van enthousiasme vroeg ie zich hardop af of het misschien niet wat teveel van hetzelfde zou zijn: fietsen in vier redelijk vergelijkbare landen.

Die opmerking dreunde een tijdje na in mijn hoofd.

Want ja, ik ben de eerste die andere fietsers adviseert om – als je langer dan een maand gaat fietsreizen – meerdere landen aan te doen. Na een maand fietsen begin je het land waar je doorheen trekt te begrijpen, te snappen. Je begint door te krijgen hoe het werkt. Je gaat ook de minder fraaie kanten van het land en haar bevolking zien. Als je niet oppast ga je je wellicht van tijd tot tijd ietsje irriteren. En DAT is het moment om weer een nieuwe landgrens over te steken.

Lieve lezer. We zijn een dag of vier aan het fietsen in Maleisië. Het land dat voor Joan en mij een - tot nu - toe ongeopend boek is. We laten ons graag en met plezier verrassen.

We fietsen veelal op smalle geasfalteerde paadjes. Die paadjes lopen als een labyrint door agrarisch gebied. Zo soms trekken we door palmboomplantages. En even later weer door waterrijk gebied, met prachtige bloemen. We kronkelen naar hartenlust naar iets wat wellicht iets van een goede richting zou kunnen zijn. De zon staat hoog aan de hemel. Het is gemiddeld 38 klein nulletje C.

En, o ja: zo soms zijn de paadjes wat uitdagender van karakter.......

We knijpen van tijd tot tijd in de remmen omdat er hele kolonies apen op de weg zitten. We hebben in vier dagen Maleisië meer apen gezien dan in de drie maanden ervoor in Thailand, Laos en Vietnam.

Er wonen 35 miljoen piepeltjes in het land. Een belangrijk verschil met Thailand, Laos en Vietnam is dat in Maleisië 63% van de bevolking de islam aanhangt (6% is Hindoe, 9% is Christen en de overige ongelovige broeders en zusters zullen vermoedelijk branden in de hel, denk ik zo maar). Dat betekent dat vrouwen gesluierd over straat gaan, en dat moskeeën – en de onlosmakelijk verbonden gebedenreeks die luidkeels hun weg vinden naar onze oren - het straatbeeld bepalen.

Het is niet te hopen dat de slager op het marktje, dat we gisteren zomaar aandeden, kwade bedoelingen heeft. In ieder geval niet met ons. Maar vermoedelijk wel met de koe die hij vakkundig een kopje kleiner heeft gemaakt en waar ie nu flink met een bijl op staat te hakken.

Er wordt vis aan de man gebracht, reuze grote grapefruits worden te koop aangeboden en er worden een soort pannenkoekjes gebakken. We kopen er twee en smikkelen de zoete waar met smaak op. We zijn een bezienswaardigheid op dit marktje. Mensen vinden het maar wat leuk dat we er zijn en we krijgen opgestoken duimen en veel lachende gezichten.

We fietsen grote delen langs de ‘straat van Malacca’, dat overigens geen straat is maar een vrij serieuze plas water, gelegen aan de westkust van Maleisië. Iets verderop knijpen we in de remmen om te zien hoe de mosselen aan land worden gebracht.

Gisteren stopten we kort voor we ons hotel bij een eettentje. Die lag pal naast een megagrote moskee. Daar stond het vrijdagmiddag gebed op het program. Zo’n duizend bezoekers kwamen (veelal op hunnie brommertjes) de moskee bezoeken. We moesten flink doorknagen want het eettentje legt hunnie commerciële activiteiten ten tijde van het gebed geheel en al stil. Uit respect voor Allah.

In hotels moeten de schoenen uit (zie je veel in Maleisië) en je mag geen doerian meenemen naar je kamer. De Doerian is een vrucht die een zeer sterke en onaangename geur afgeeft. Zo sterk en onaangenaam dat hotels huiverig zijn dat je er een mee neemt. Die geur krijgen ze nooit meer uit het beddengoed en handdoeken.

Maleisië is van de vier landen waar we doorheen trekken het meest Westers georiënteerd. Echter veel dingen in dit land zijn (net) weer anders dan in de landen waar we tot nu toe doortrokken.

Als je goed kijkt, zijn er zoveel nieuwe dingen in Maleisië te ontdekken.

Dat maakt fietsreizen zo leuk!