‘Probeer NIET aan stront te denken, maar aan de smaak van fruit.’ Is een tip doe er uw voordeel mee.

Echt lieve lezer, ik heb het altijd goed met U voor. Dat weet U. Neem mijn tip ter harte en volg mijn advies op dit specifieke punt blindelings op. Dat is de enige kans dat het nog wat kan worden. Met u.

Afijn.

Het is een beetje als met een mooie LP of album. Als het meteen goed klinkt, lekker in het gehoor ligt, heerlijk smooth je oorschelpen binnenglijdt tijdens de eerste luistersessie. Dan ….dan gaat die muziek je veelal snel vervelen. Zo’n album moet een beetje schuren, schaven, krabben aan de korst. En langzaam begin je de muziek te doorgronden, te begrijpen en te waarderen. Dan zijn vaak de albums die het meest beklijven. Althans, zo werkt dat bij mij.

Wij karren inmiddels iets van een weekje in Maleisië rond. En we weten het (nog) niet precies. En dat is misschien wel ’s goed en mooi ook. Dat dingen niet meteen helemaal duidelijk zijn. Dat zaken niet meteen helemaal op hunnie plek vallen. Maleisië is het minst gemakkelijk te pakken/vatten land van de vier landen waar we deze reis doorheen trekken per fietskarretje. We krijgen er de vinger nog niet helemaal achter.

Het is zonder meer het meest ontwikkelde en welvarende land van de vier. De mensen spreken er doorgaans goed Engels. En niet dat ‘Tenglisch’ (Thai gemengd met Engels waar je geen reet van verstaat), maar goed verstaanbaar Engels. De mensen zijn fantastisch aardig, belangstellend, enthousiast en vrolijk. Waar er in Vietnam, Thailand en Laos veel naar ons werd gezwaaid, getoeterd en omhoog geduimd, komen we in Maleisië duimen tekort en trekken onze kaken met regelmaat in een krampstand van het vele teruglachen dat we doen. Letterlijk iedereen toont zich enthousiast als wij langskomen of wanneer zij ons passeren.

We trekken door prachtig agrarisch landschap met palmen, rijstvelden en bananenplantages. Maar van tijd van tijd trekken we ook door stedelijk gebied en buitenwijken. En ook fietsen we over grote industrieterreinen waar waanzinnig grote concerns hunnie fabrieken hebben neer geplant. En even later fietsen we langs zwaar vervuilde watergangen waar plastic en rommel in drijft. En zien we in bermen ontzaglijk veel troep liggen.

Het is best moeilijk om al die verschillende ‘werelden’ te begrijpen en daarmee de puzzel van het land zonder ontbrekende stukjes helemaal van de randen naar binnen te leggen. Moeten we dit nu mooi vinden, of niet? Voelen we ons hier thuis, of is Maleisië het net niet?!

We houden U de komende weken op de hoogte van onze Maleisië-puzzel-ontdekkingsreis.

Een aantal van u weten dat ik een groot liefhebber ben van kippen. Dat wil zeggen niet van grote kippen – daar krijg ik de bibbers van - maar van de kleinere krielkippen. In het bijzonder van de Serama kip. Het is het allerkleinste kippenras dat op onze planeet te vinden is. En laat de Serama kip zijn oorsprong nu hebben in ….. Maleisië.

Het krioelt hier van de Serama kippen en ….eerlijk….. ik kon het niet laten……ik heb 1 fietstas op z’n kop gehouden en de tas volledig leeg gekieperd. En ben toen begonnen met het ….tja….hoe zal ik het noemen ……..met het ‘verzamelen’ van Serama kippen.

De eerste vijf gingen prima. Met de daaropvolgende 5 kippen moest ik wat proppen maar kon ik de fietstas nog net dicht drukken. Met de daaropvolgende drie moest ik het hele zaakie toch echt wat aandrukken, maar het ging nog net. Maar met de daaropvolgende achttien….tja…..het kan zijn dat er een paar kipjes iets vaker TOK hebben gezegd dat goed was voor hunnie. En misschien stonden er een paar op het punt om het leven te laten.
(Dit was overigens het moment dat Joan ingreep en ik alle kippen weer vrij moest laten…..)

Over Joan gesproken. Iets preciezer: over de fiets van Joan gesproken.

Er kan je bij zo’n fietsreis onheil overkomen. Daar moet je niet elke dag bij stil gaan staan, want dat vermindert het reisplezier snel en met dat stil staan kom je ook niet meer vooruit. En ga je je reisdoel sowieso niet halen.

Maar goed: een onwillige bilspier of een puist op je bil kan roet in het fietseten gooien. Een vervelend roestige scharnierende knie kan je zomaar weken buitenspel zetten. Een pijnlijke pols kan maken dat je een weekje of wat naar de wanden en het plafond van je hotelkamer mag lopen staren….. Noem maar op. Het kan je allemaal overkomen. Gelukkig is dit soort onheil ons tot op heden bespaard gebleven.

Een ander soort nachtmerrie voor de gemiddelde wereldfietser is dat er iets kapot gaat aan zijn/haar fiets. Een lekke band is snel geplakt. Een kapotte spaak vervang je in 30 minuten (als je reservespaken en een spaaksleuteltje bij je hebt, anders ben je de pineut). Een kapot zadel bak je met wat DUC-tape wel weer bij elkaar. En ketting die stuk gaat is met een kettingpons best te repareren. En mocht er iets van ijzer of aluminium stuk gaan, dan zoek je een smid en die lasbakt het hele zaakie wel weer voor je aan elkaar.

Maar ja, wat als een van je hydraulische remmen het af laten weten?

Dat is mij overkomen – enkele jaren geleden – toen Joan en ik van Kopenhagen naar huis fietsten. Voor rem kaduuk. Zomaar. In Noord Duitsland. De olie spoot er uit. En gedaan was het met de rem. En echt, er was in het hele Noord Duitsland geen fietsenmaker te vinden die dat kon maken. Dus maar met 1 rem naar huis gefietst en het hele zaakie daar laten vervangen.

Een kapotte voorrem dus: dat is precies wat er met Joan’s fiets is gebeurt. We moesten toen we het gisteren ontdekten even slikken en herpositioneren. Want er zijn een paar onderdelen van onze fietsen die niet kapot moeten, en hydraulische remmen is een van die onderdelen. Het is DE achilleshiel van onze fietsen. Als die stuk gaan dan heb ik in den VERRE vreemde wel iets van een probleem.

Eerste constatering is dat het niet fijn is dat ons dit overkomt, echter als het kennelijk dan toch de bedoeling is dat het gebeurt, dan liever hier – 400 kilometer van Kuala Lumpur – dan ergens in the middle of Laos of somewhere in het verre hele niks van Thailand.

Snel haalden we onze filp-over uit de fietstas (hebben we altijd bij ons) en met wat van die dikke zwarte en rode stiften hebben we wat lopen kalken. U begrijpt het al lieve lezer: het was tijd voor een goed uitgewerkt plan!

Stap 1 van ons plan: op Google Maps zoeken naar iets van een fietsenmaker. We vinden fietsenhandel ‘Ice Bike Heaven’ een geschikte kandidaat. Want ja, wie wil er nu niet – met bijna 40 graden - in ‘the IceBikeHeaven’ verkeren. Maar na 20 kilometer fietsen daar aangekomen blijkt het toch allemaal niet zo ‘Heavenly’ te zijn. Want na grondige inspectie (binnen 30 seconden werd het oordeel geveld) van de fietsenmaker – en dat dachten we al – geeft hij aan er niets mee te kunnen.

Tijd voor stap 2: onze bevriende fietsenzaak te Amsterdam (de Vakantiefietser) en tevens steun en toeverlaat in bange fietsdagen Eric gemaild of hij iemand in Kuala Lumpur kent die ons zou kunnen helpen. En dankzij zijn wereldwijde netwerk werden wij op het juiste hydraulische remspoor gezet.

Na wat heen-en-weer mailen, omschrijven, foto’s sturen, lijkt het te gaan lukken. We verleggen ons routeplan (er is eigenlijk geen routeplan) een beetje en fietsen wat sneller en rechterdoor naar het City Centre of Kuala Lumpur dan we oorspronkelijk van plan waren.

Als het goed is heeft daar een fietsenmaker de rode loper voor ons uitgerold, staat ie gereed met een dienblad met kaviaar, champagne en borrelnootjes (waar ik zoooooo van houd, maar mijn diëtiste niet…… eeuwig discussiepunt tussen ons beiden) en heeft ie - maar dat is een detail - ook een hydraulische Magura HS22 remhendel paraat die ie voor ons zal monteren.

Hopelijk lukt dat allemaal. Waaaaaant…..dan kunnen wij nog 200 kilometer zuidwaarts fietsen naar de stad Malakka. Waar het volgens zeggen heel erg fijn is om te vertoeven.

Ok. Tenslotte, terug naar mijn goedbedoelde en welgemeende tip aan U.

‘Niet aan stront denken. Maar aan fruit.’

In dit deel van de Wereld groeit de Doerian. Het wordt overal verkocht. Langs de straat, in de supermarkt, je kunt er niet omheen. Maleisiërs vinden het heerlijk!!

De Doerian is een stekelige vrucht – ter grootte van een rugbybal - die zonder ‘m open te snijden al een geur afgeeft die dichtbij de geur komt van ….ja…….u dwingt het mij om te zeggen …..van STRONT! Als je ‘m opensnijd geurt ie nog sterker en lijkt het op een drol met de kleur van een banaan.

De mensen zijn er hier - ik zei het al - gek op. Hotels niet. De Doerian is verboden mee te nemen in openbare gebouwen en dus ook hotels. De geur gaat in hunnie luchtverversingssysteem zitten en ….die geur krijgen ze er NOOIT meer uit. Er staan weinig kinderachtige boetes op het meenemen van de vrucht in hotels!!

We verblijven vanavond in een piepklein huisje in een piepklein dorpje (door Joan omgedoopt tot Doerian Horror Town). De eigenaren zijn allervriendelijkst en bieden ons de Doerian aan. Tot nu toe hebben we echt alles geprobeerd. De meest avontuurlijke vruchten, de gekst gekleurde cakejes, het meest uitdagend uitziende eten. Alles hebben we geprobeerd. En het meeste was/is erg smaakvol. Maar de Doerian hebben we – om inmiddels bekende redenen links laten liggen. Of rechts als ie rechts van ons lag…….

Maar nu proberen we ‘m. Dat wil zeggen: Joan laat de eer aan mij. Doet ze niet vaak, maar nu wel.

Ik neem een hapje en ik maak een enorme fout: ik denk tijdens het knagen aan stront. En dat is nu precies wat je NIET moet doen. Want dat trek je dus zo’n gezicht ……. Als je aan fruit denkt valt ’t mee……of toch niet……nee…..dan PROEF je stront. Gatverdamme!

Joan doet een poging. Slikt het stukje fruit nog net door. Maar gaat daarna gaat ze snel haar mond spoelen met de inhoud van drie flesjes cola.

Laat ik het zo zeggen: De Imam klinkt hier -precies op het moment dat ik dit schrijf - voor de vijfde keer vandaag door de speakers. Dat kan geen toeval zijn!

Ik hoop dat ie schietgebedjes voor ons doet om de smaak van de doerian zo snel mogelijk uit onze monden te doen laten verdwijnen. En mocht ‘m dat lukken dat rest mij maar 1 ding tegen U te zeggen, lieve lezer:

Allah is groot. Veel groter dan U denkt!

Temerloh: 76 km