Lieve lezer.

Het is met schaamrood op de kaken dat ik u het volgende mededeel………nouwww……daar gaat ie: Ik houd er ontzettend van om met een warm afgestelde föhn over mij hoofd en haar te blazen. Stiekem. Dat wel.

'Zo, dat is er uit!' Dat lucht op.

Ja, lach maar! Voor die mensen die mij kennen: heel veel haar is er niet meer te vinden op mij bovenste beste kruin. Dat is waar, daar heeft U een punt lieve lezer. Maar toch vind ik dat fijn. Maakt mij niet uit of de ijspegels aan de dakgoot hangen te bungelen of de mussen dood van het dak vallen. Ik vind dat ALTIJD lekker!

Dat lekkere warme geblaas over mijn hoofd en gezicht. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Soms beperkt het zich tot een kort minuutje. Als ik wat meer tijd heb: een uur. Maar – en ik zal het eerlijk bekennen: het heeft ook wel ‘s 12 dagen, 5 uren, 37 minuten en 12 seconden geduurd. Achter elkaar. Onafgebroken. Zo lekker vind ik het.

Ik had nog wel langer gewild, was het nog lang niet zat. Echter er kwam een einde aan omdat de föhn het welletjes vond. Die was er helemaal klaar mee en gaf er de brui aan. Klote ding. Ik heb 'm het raam uit geflikkerd!! En daarna heb ik een 'm een schop na gegeven en begraven achter in de tuin..

De afgelopen dagen hebben we door de binnenlanden van Maleisië de ketting strak gefietst en koers gezet naar de stad Malakka. Een kuststad gelegen aan een vrij serieuze plas water: de ‘straat van Malakka’. Malakka is het meest zuidelijke puntje van onze fietsreis. Zuidelijker zullen wij niet gaan.

Eergisteren fietsten we pardoes een belangrijke religieus feest van Hindoes ‘binnen’. Thaipusam is een hindoeïstisch feest dat voornamelijk door Tamils wordt gevierd.

Op deze feestdag wordt er een processie / bedevaart gehouden waarbij een pot op het hoofd wordt gedragen. Toegewijde gelovigen laten hun lichaam doorboren met naalden en prikkers. In trance en als boetedoening lopen ze mee in de processie. De 'kavadi' bestaat uit een met bloemen versierd soort juk met een pot melk aan beide uiteinden. In de tempel wordt de melk voor de godheid geplaatst.

En wij mochten daar – als enige Westerlingen – een kijkje nemen. Heel erg speciaal om dat van zo dichtbij te mogen aanschouwen.

Rond het middaguur proberen we altijd iets van eten te vinden. Zo ergens langs de weg is vaak een eetstalletje te vinden die zilveren schalen heeft staan met daarin verschillende soorten groenten, vis, vlees (in meer of mindere mate voorzien van de nodige pepers….) en altijd met rijst of noedels.

Het eten is vroeg in de ochtend al bereid en wordt hier lauwwarm maar meestal koud opgegeten. Je mag zelf opscheppen en aan de hand van de hoeveelheid reken je per bord af. Voor 2 euro heb je een flink bord eten.

Maleisië is voor ons wel het land van uitersten. Of het is mooi of niet mooi. Een tussensmaak kent het land niet.

Een gezellig dorpscentrum kennen ze hier niet. De – vaak fel gekleurde - winkels zijn tegen elkaar aangeplakt, en bevinden zich vaak aan een zijde van de straat. Mensen komen met hun scooter of auto. Stappen een winkel binnen, halen hun boodschappen, en weg zijn ze weer. Een gezellig plek om boodschappen te doen of te winkelen zie je hier nauwelijks.

Gisteren brachten we een bezoek aan een fietsenmaker in Kuala Lumpur. De voor rem van Joan was kaduuk. Het binnen fietsen van deze ruim 2 miljoen inwoners tellende stad was een heftige onderneming. Ik vind in grote steden fietsen geweldig leuk, maar tijdens het binnenfietsen van KL begon ik lichtjes te twijfelen of dit nu wel zo’n goed idee was. Het drukke verkeer krioelde boven en onder ons. Dan weer van opzij. Het was al met al een heftige onderneming.

Nadat we ongeschonden en wel het adres van de fietsenmaker hadden gevonden bleek deze een vakman te zijn. Hij monteerde een geheel nieuwe hydraulische voor rem. Die mannen hier gaan allang niet meer klooien met repareren en vervangen van een enkel onderdeel. Gewoon het hele zaakie vervangen. Net zoals ze dat bij ons doen. In een uurtje was het klusje geklaard.

Onze fietsenmaker bleek ook een culinair specialist te zijn. We liepen met hem mee naar een verdieping hoger in he gebouw en liet ons allerlei lekkere Maleise lekkernijen proeven. Na wat foto’s en uitwisselen van social media adressen vervolgden wij onze weg.

Het duurde vervolgens een volle dag om deze immense stad uit te fietsen en het drukke verkeer achter ons te laten.

De vrijdag is het een belangrijk religieuze dag voor moslims. Dan vindt het belangrijke vrijdaggebed plaats. En bij de talrijke moskeeën die we onderweg passeren komen honderden (en soms duizenden) keurig geklede mensen (mannen) bijeen. Bij zo’n moskee is het dan een puinhoop met warrig geparkeerde auto’s en brommers.

We hebben inmiddels een meer dn warme relatie met Maleisië opgebouwd. Om meerdere redenen. De mensen hier zijn geweldig enthousiast en belangstellend. Hunnie enthousiasme laten ze blijken door duimen en handen naar ons op te steken. Ook slaken ze kreten als we langskomen en de ‘Welcome in Maleisie’ zijn niet van de lucht.

Belangstelling tonen ze door aan ons te vragen waar we vandaan komen? Waarom we Maleisië bezoeken? Wat we van hunnie en hunnie land vinden? Hoe oud we zijn? Waar we naar toe gaan? Een keer of 15 per dag wordt een dergelijk vragenvuur op ons losgelaten. Joan en ik wisselen elkaar bij die vraaggesprekjes af, want het is zo soms wat vermoeiend om steeds opnieuw dezelfde antwoorden te geven.

En ……..het is ook op een andere wijze warm.

Het is hier namelijk verstikkend heet. We zijn er eerlijk gezegd niet eerder over begonnen, want we willen geen onrust bij thuisfront en bij U veroorzaken en/of zeurderig overkomen. Want ja, u bevindt zich al maanden in winterse omstandigheden, waarbij het nog donker is als u met een slaperig hoofd uit uw bedje rolt. En als u na een lange werkdag thuis komt is het ook donker. En uw eigenste houtkacheltje maakt vast overuren……

Nouwww…..hier is de situatie ietsje pietsje anders. We tikten vandaag de 40 graden aan. En als de zon een iets minder arbeidsvreugdevolle dag heeft, dan nog is het tussen de 36 en 38 graden.

Vanochtend bijvoorbeeld zijn we om 7.15 uur vertrokken. Toen was het 24.1 graden. Een uur later was de temperatuur met 10 graden gestegen. En nog een uur later schoten we richting de 40 graden. En dat blijft het tot ver in de avond.

Het maakt dat we meteen na opstaan ons insmeren met zonnebrand crème. We zorgen dat we tenminste 3 stuks, 1,5 liter flessen water aan boord hebben. En als er eentje op is, kopen we bij de eerste mogelijkheid meteen weer een fles bij. Probleem is dat we zo hard transpireren dat voldoende bij drinken een onmogelijke opgave is.

Ik zal heel eerlijk met U zijn lieve lezer: Ik heb in rare en warme landen gefietst en best ’s wat gekke dingen meegemaakt (Pakistan, hoog in de bergen, geen water voorhanden….Ethiopië, lange stukken met een droge bek gefietst, geen water voorhanden……samen met Joan in Senegal en Gambia gefietst waar het zinderend heet was....) echter gisteren en vandaag schuurden we qua temperatuur in combinatie met de inspanning die we moesten leveren tegen de ondergrens aan. De ondergrens van wat nog verantwoord is om te doen.

De temperatuur is nog tot hier aan toe (ik heb zelf een aantal jaren geleden in Jordanië probleemloos dagenlang in 47 graden C. gefietst). Maar de warmte hier gaat gepaard met een enorme hoge luchtvochtigheid. Alles verzengend!! Zo verzengend/verstikkend heb ik het nog nooit meegemaakt.

Maleisiërs geven zelf ook aan dat het ‘Hot as Hell is, at this very moment in Maleisië’. Iedereen die we spreken begint er over. Een afstand van 50 kilometer fietsen in deze omstandigheden gaat ons probleemloos af. Ja, we transpireren enorm, alle kleding is na 7 kilometer fietsen al geheel en al doorweekt. Maar dat lukt ons vrij goed. Echter, de laatste 30-35 kilometer doen een aanslag op lichaam en geest.

Nog maar 7 kilometer te fietsen vandaag. De stad Malakka komt in ons vizier. Maar de eerste verkeerslichten ook. We hebben ervaren dat het wachten voor verkeerslichten zomaar 7-8 minuten kan duren. We staan in de volle zon'aan te braden'. Een andere omschrijving hebben we er niet voor.

We zijn dan ook blij dat het verkeerslicht op groen springt en dat we snel een hotel vinden dat iets van een douche heeft en waar we even bij kunnen drinken. We blijven hier 3 nachten om bij te komen van de afgelopen 5 fietsdagen en de daarmee samenhangende inspanningen.

Ik heb overigens voor gebruikers van een föhn nog een fijne besparingstip. Want laten we eerlijk zijn: die krengen zijn best duur. Laat die aanbieding föhn lekker bij de Kruidvat links liggen.

Wil je hete blaaswind door je haren laten waaien?

Houd je kostbare europegeltjes dan in je broekzak. Ga in Maleise fietsen!

‘hoe heter het weer, hoe zachter de teer’

Afstand: 85 kilometer