Ik heb tot een jaar of tien geleden een jaar of acht vrij fanatiek en vooral enthousiast hardgelopen (Hidde – die meeleest – weet dit vast nog goed). Van de drie wekelijkse trainingen werkten we er 2 af op de atletiekbaan van Flevo Delta in Dronten.

Onze trainer haalde van tijd tot tijd een geintje met ons uit. We moesten dan 10 x 400 meter wedstrijdtempo lopen op de atletiekbaan. Dus wat je deed was die 10 rondjes indelen voor jezelf en ervoor zorgdragen dat je het laatste rondje precies net zo snel kon lopen als het eerste rondje. Dan was de training goed uitgevoerd en geslaagd.

De eerste 6-7 rondjes waren nooit het probleem. Rondje 8 werd zwaarder, Rondje 9 pittig en met het ingaan van rondje tien verlangde je je naar een flesje cola, een familiezak Croky chips, een warme douche en vooral naar een krijtwit getrokken eindstreep.

En nu het geintje van de trainer. Honderd meter voor het einde van de trainingssessie (dus ter hoogte van rondje 9,5, 200 meter voor de eindstreep) deelde hij vrolijk mee dat je nog een rondje moest lopen. In totaal 11 rondjes dus. Zelfde tempo. Terwijl je je dus met je hele hebben en houwen had ingesteld op 10 rondjes! Ik kon ‘m wel…….

‘Werd je mentaal hard van, deelde hij ons mee’.

Allemaal prima, maar ik heb uit protest 5 jaar mijn contributie consequent te laat betaald en steeds onder protest voldaan!!

We laten vanochtend onze tropische Bounty overnachtingsbestemming achter ons en stappen op voor de allerlaatste etappe van deze vier maanden lange fietsreis.

Op 1 november vorig jaar begon het allemaal vanuit Hanoi (Vietnam). De eerste fietsdagen waren nog wat onwennig. Waar we normaal twee weken of soms een maand de tijd hebben, hadden we nu plots vier maanden. En dat besef moest even tot ons doordringen. Even een plekje in onze hoofden krijgen.

Daarnaast was het even zoeken naar de mooie en rustige fietsweggetjes in het hectische en lawaaiige Vietnam. Maar na anderhalve week - waarin ik ook nog een dag of wat ziek ben geweest - vielen de puzzelstukjes in onze bovenkamers in elkaar en kon het grote genieten beginnen.

Vandaag begint de laatste etappe dag niet anders dan anders. We smeren ons zelf in met 50+zonnebrandcrème. We hebben het niet bijgehouden maar we denken dat we er een tube of tien/twaalf doorheen gejaagd hebben. En noodzakelijk was ‘t. Want de zon scheen nagenoeg elke dag!

We pakken onze tassen voor de laatste keer in, laden onze fietsen op, zakken met een lift naar beneden (en wel graag in die volgorde, anders wordt het een bloedbad), en off we go. Er staat ons een heuvelachtige rit te wachten.

Als eerste zien we een hele lange sliert kinderen langs de weg lopen. Dat is niet zo gek want na een lange schoolvakantie zijn vorige week de scholen weer begonnen. We fietsen langs een vrij drukke weg. Op zo’n laatste fietsdag gaan we geen avonturen meer aan, door naar rustige weggetjes te zoeken. Geen polonaise. Gewoon recht toe, recht aan door fietsen.

Eind november vorig jaar staken we de grens over van Vietnam. Laos was onze nieuwe bestemming. Het bleek de meeste avontuurlijke bestemming deze reis te zijn. We trokken door mooie landschappen en moesten - van alle landen waar we doorheen zijn getrokken – daar het meest improviseren.

Joan heeft een bakbedrijfje (taartjesvantootje.com) en we passeren (toevallig!!) een aantal bakwinkels. Die worden allemaal door Joan in rap tempo geheel en al leeggekocht. We proppen een deel van de gekochte waar in de overgebleven ruimte van onze fietstassen. En huren een shovel om de rest van de gekochte boedel voor ons naar het vliegveld te transporteren. Waarom een shovel zult u denken lieve lezer?! Nou, die kan het hele zaakie in 1 keer in het ruim van het vliegtuig kieperen. Ben wel benieuwd hoeveel we bij moeten betalen voor de extra kilo’s bagage……

We slaan in Port Dickson rechtsaf en laten de zee (Straat van Malakka) - die zo’n trouwe metgezel is geweest de afgelopen weken - voorgoed achter ons.

Ergens in december (2024) staken we de grens met Thailand over. We fietsten naar het Noordelijkste puntje van het land. En zakten toen in 2 maanden tijd naar het meeste zuidelijke puntje van het land.

Wauw, Thailand is een geweldig land om met een fiets door te trekken. Je hebt er een geweldige infrastructuur met allemaal kleine landweggetjes en rustige asfaltwegen. Je fietst er tussen de rijstvelden, palmplantages en bananenbomen. De voorzieningen zijn top en de Seven Eleven (supermarkt waar je – als fietser - je voorraden kan aanvullen, tosti’s kan laten bakken, koffie kan kopen, soep kan laten warm maken, knakworstjes kan knagen) vind je overal in het land.

We hebben nog 20 kilometer te fietsen voordat we vandaag onze eindbestemming bereiken.

We passeren het voormalige Formule 1 circuit van Sepang. Hier werden de F1 races gehouden. De minister van Maleisië vond het te kostbaar worden en de F1 races stopten in 2017. Jaarlijks worden er nu nog de Grand Prix motoraces gehouden.

We fietsen inmiddels via een veel te drukke en hectische weg richting het vliegveld. We hebben namelijk ons onderdak niet ver van het vliegveld. Zodat we met onze fietsen en de hele santenkraam niet ver hoeven te reizen op de vliegmasjien-vertrek- en reisdag.

Joan ziet plots een enorme baal dun piepschuim in de berm liggen. Ideaal spul om onze fietsen mee te beschermen wanneer we die in kartonnen dozen gaan verpakken (verplichting van de vliegmasjien Kumpanie). Opladen dat spul. Het ziet er niet uit zo achterop je fiets, je krijgt er niet snel verkering mee, maar wat zou ‘t…..

Na 55 kilometer fietsen krijgen we trek.

We zien een groot winkelcentrum en denken daar wat eetbaars te kunnen vinden. Dat lukt ook. Maar we ‘vergrijpen’ ons vervolgens aan het kopen van kleiding. Op zich niet erg, want ik koop altijd in de laatste dagen van onze fietsreizen kleding, meestal een heel regiment aan broeken (Dit keer slechts 6).

Zodra we buiten komen is er iets aan de hand dat we deze hele fietsreis slechts 1x gedurende 20 minuten hebben meegemaakt: REGEN!!!

‘Je zal het toch niet meemaken. We moeten nog 4 kilometer fietsen, en…………. het REGENT’!

Het regent niet alleen, het flitst en het rommelt en bommelt. Ik ben geen liefhebber van donder en bliksem. Ik heb er zelfs de nodige schrik van. We schuilen een tijdje. Maar ja, het is nog maar 4 kilometer…….. we gokken het erop,

Als het regent in Maleisië, dan regent het goed merken we. De regen komt met bakken tegelijk uit de hemel vallen. Binnen korte tijd ontstaan er enorme plassen op het wegdek. De weg naar het vliegveld wordt drukker en drukker. Het is allemaal net wat op het randje (als u begrijpt wat ik bedoel). Maar we halen het. Tegen vieren remmen we net voor de slagboom van ons hotel. Halleluja, de Heer zij geprezen. Einde fietsreis.

Toch?

Of toch niet?

Weet U lieve lezer. Ik heb ons de afgelopen vier maanden probleemloos via smalle paadjes tussen rijstvelden in Noordelijke platteland van Vietnam geleidt. Het navigeren over de wegen van Laos was geen probleem voor deze navigatie knakker. Het is mij gelukt om ons nagenoeg zonder fouten over de kleinste en stilste weggetjes van Thailand te leiden. En nu – op de aller- allerlaatste fietsdag van deze lange fietsreis – heb ik ons ……..ik herhaal…………na 4 maanden nagenoeg vlekkeloos genavigeerd te hebben. ………..heb ik ons …….glansrijk in het volste vertrouwen…..naar het VERKEERDEhotel geleid.

Onze echte eindbestemmingshotel blijkt ruim 10 kilometer terug te liggen.

Potdomme!

De conclusie die we in onze totaal doorweekte kleding vrij spoedig trekken is dat we door onweer, bliksem, gietende regen en het veel te drukke, hectische verkeer nog 10 kilometer terug zullen moeten fietsen…… Dat is even een mentaal dingetje. Doet me voor heel even terugdenken aan m’n trainer van Flevo Delta.

Brr………

Maar – lieve lezer – ook dit weten we tot een goed einde te brengen. Na 73 kilometer fietsen rijden we het grindpad van onze Homestay op en knijpen voor allerlaatste keer deze reis in de remmen.

We zijn er.

Er ligt een flesje cola en een familiezak chips op ons te wachten. En een warme douche is vast voorhanden.

We kunnen alleen de krijtwit getrokken eindstreep even niet zo gauw vinden.

Zou die weg geregend zijn?

Afstand: 73 kilometer

(Voordat we naar huis gaan, zullen we Kuala Lumpur bezoeken. Dat wordt onze laatste bijdrage van deze reis).