Echt te springen om op mijn fiets te springen sta ik nog niet. Wat op zichzelf prettig is, want het plafond van mijn verblijf is wat aan de lage kant. Of ik ben te lang. Dat zou ook zomaar kunnen.

Het regent pijpenstelen. Het water valt met bakken tegelijk uit de hemel. En ik aanschouw het tafereel terwijl ik een eitje bak en mijn weg knaag door een bak Griekse yoghurt. Die yoghurt wist ik gisteren op de valreep nog te bemachtigen, vlak voor sluitingstijd van de plaatselijke supermarkt. Die had, met gevoel voor drama, besloten haar winkel op het hoogste punt van de stad te vestigen.

Mijn hotelletje ligt drieënhalve kilometer verderop. Ik vertrok om 19:30. Sluitingstijd was 20:00. Wat kon er misgaan? Ik verwachtte een kort ritje. Nou, lieve lezer, in Luxemburg-stad — want daar ben ik — zijn de hoogteverschillen van het serieuze soort. Ik trapte me bijkans in het zweet, dat rond 19:50 overging in paniekerig angstzweet. Nog tien minuten. Twee minuten voor acht stormde ik de winkel binnen en graaide een ontbijtje bij elkaar. Een triomf op zich.

Dat het regent, wist ik. Dat de wind hard zou waaien, en meestal in mijn richting, daarvan had ik mij vergewist. De weersvoorspellingen van vóór mijn eerste fietsdag waren bepaald niet feestelijk. Maar kijk, het goede nieuws is: het voldoet volledig aan de verwachtingen. Regenpak aan, en tóch maar naar buiten. Een feest zou ik het niet noemen, maar ik fiets met een brede glimlach door deze charmante stad.

In 1984 fietste ik hier ook. En laat ik meteen de koude uit de lucht halen, de zure peer doorbijten: ik weet daar werkelijk niets meer van. Geen foto's bewaard, geen dagboekje, geen herinnering. Nou ja, op één ding na: U2 bracht dat jaar The Unforgettable Fire uit. Ik had het op een cassettebandje, en dat bandje heb ik grijs gedraaid op mijn walkman. Dat herinner ik me nog heel goed. Die zat namelijk al fietsend permanent op mijn hoofd geplakt. Verder? Niks. Noppes. Behalve misschien dat sommige plaatsnamen hier vaag bekend voorkomen.

Het idee voor deze tocht is dan ook heel erg last minute ontstaan. Het motto is: herbeleef die oude reis. Dát was het plan. De trein bracht me – net als toen – naar Luxemburg-stad, en van daaruit fiets ik in vijf dagen naar huis. Althans, dat probeer ik. Mits de regen een beetje meewerkt, want foto's maken lukt alleen als de regen even stopt en de lucht iets opklaart. Maar een kwartier later kan het weer plenzen.

Gelukkig klaart het 's middags af en toe wat op. En dan krijg je dit soort plaatjes.

Ik heuvel en beuvel wat af. Het inspanningszweet spoelt als een waterval van mijn lijf. De weggetjes zijn mooi, het landschap ook – tenminste, dat denk ik tussen de regenstromen door te ontwaren. Af en toe moet ik een drukkere weg nemen. En daar leer ik iets over de Luxemburgers: het zijn geen geduldige zielen. Ze snijden me af, schreeuwen dat ik aan de kant moet. Die verkeerrakkers laten zich niet van hunnie beste kant zien. Ik wens ze een vrij pijnlijke kruisiging- en een spoedige hemelvaart toe en trap de ketting strak.

Na 80 natte, heuvelachtige, voornamelijk natte en vermoeiende woei-kilometers rol ik via een serie haarspeldbochten het stadje Clervaux binnen. Een lieflijk stadje, lager gelegen in het dal. Of ik hier 41 jaar geleden ook was? Geen idee. Maar het zou zomaar kunnen.

Ik boek een iets te luxe hotel – beloning voor een dag vol zweet en strijd. Daar kom ik er achter dat ik een paar dingen vergeten ben. Deze reis was iets te spontaan bedacht en de voorbereiding duurde korter dan de houdbaarheid van een banaan.

Het begon gisteren al in Nijmegen, op weg naar het station. Daar kwam ik er achter dat ik mijn telefoonhouder (op het stuur) vergeten was. Maar die kon ik een Nijmegense fietsenhandelaar nog snel afhandig maken. In Luxemburg kwam ik er achter dat ik het oplaadkabeltje voor mijn telefoonaccu vergeten was. Die kon ik vanochtend bij een Action kopen. En nu: scheerschuim! Ook vergeten! Maar daar kom ik pas achter als ik met het scheermes in de aanslag sta. Gelukkig heb ik zonnebloemolie bij me – bedoeld om mee te bakken. Maar ach, nood breekt wet: dan maar op m’n gezicht. Ik verwachtte er niet veel van. Maar geloof het of niet: zonnebloemolie is een prima vervanger.

Of het andersom ook werkt, dat laat ik graag aan u culinaire kunsten over, lieve lezer.

Ik spreek u vast spoedig weer.

Luxemburg (stad) – Clervaux
woensdag 28 mei 2025
80 km