Lieve lezer,

Er zijn vast dagen dat u het moet doen zonder gerookte zalm, gepocheerde eieren en gevulde champignons. Geloof me, ik ook. Maar ja, als je een iets te luxe hotel boekt, dan krijg je er ook een iets te luxe ontbijt bij.

Wat ik op dat moment nog niet weet, is dat dit ontbijt me erg goed van pas zal komen. Ik heb namelijk de nodige fietskilometers voor de klimkiezen.

De zon staat hoog aan de hemel. Gelukkig! Na tien kilometer warmdraaien – op 600 meter hoogte – pik ik de Vennbahn op. Dat zegt u misschien niets, lieve lezer, maar onder Europese fietsers is deze route wereldberoemd.

De Vennbahn was ooit een spoorlijn die de steenkoolgebieden rond Aken verbond met smelterijen in Luxemburg en Lotharingen. Nu is ze omgebouwd tot fietspad en slingert ze door Duitsland, België en Luxemburg. De hele route is zo’n 125 kilometer lang en loopt officieel van Aken naar Troisvierges. Maar ik fiets ’m in omgekeerde richting.

Ik had gedacht dat het misschien een ouden-van-dagen-ritje zou worden. Maar dat valt reuze mee. De route meandert door de Luxemburgse Ardennen en verder door België en Duitsland. Afwisselend, verrassend, en nergens saai.

Waar ik iets minder rekening mee had gehouden, is dat al dat meanderen vandaag optelt tot 102 kilometer. Die brengen me uiteindelijk in het Duitse stadje Monschau. Ongetwijfeld prachtig, ongetwijfeld mooi, ongetwijfeld het bezichtigen waard. Meer dan waard. Echter, de drommen toeristen vertroebelen mijn uitzicht op al het moois.

Ik baan me een weg door al dit mensenvolk. En vind net buiten het stadje een kleine camping, alwaar ik mijn tentje langs een water kabbelend riviertje mag opzetten.

Nadat ik vijftien europegeltjes heb neergeteld op de campingtafel van Els uit Amsterdam - die al haar heeeeeele leven op deze camping staat - verneem ik dat er géén elektriciteit is, géén stromend water en ook verder niets wat een kamperend mens misschien nog nodig zou kunnen hebben.

Gelukkig heb ik een benzinebrander aan boord, wat water en een bescheiden noodrantsoen. Dan maar een keertje niet douchen. Ik zal het er vast mee redden.

En zo niet, dan was dit mijn allerlaatste bijdrage.