De 102 fietskilometers van gisteren hebben mij de afgelopen nacht doen slapen als een roos.

Ik start vandaag vroeg, en dat heeft een voordeel: om weer op de route te komen, moet ik dwars door Monschau. U weet wel, dat Duitse stadje waar ik gisteren tegen het einde van de dag binnenrolde, en waar de stromen toeristen niet af te kijken waren.

Maar nu – om acht uur ’s ochtends – loopt er geen kip. En heb ik alle ruimte, rust en tijd om het stadje eens aan een diepgravend onderzoek te onderwerpen.

Monschau vormt het culturele middelpunt van de regio en ligt op een hoogte van ongeveer 420 meter. Het middeleeuwse centrum staat vol historische vakwerkhuizen, met daartussen een wirwar aan gezellige steegjes. Ook de vele andere gebouwen en de groene omgeving maken het stadje zeker de moeite waard (tot zover de informatie die ik het VVV-meisje afhandig wist te maken).

Potdomme. Waar het gisteren naar beneden liep richting het centrum, moet ik vanochtend helemaal weer omhoog. En na vijftien minuten fietsen kleeft al mijn kleding van het transpiratievocht aan mijn lijf. En dan moet de echte fietsdag nog beginnen.

Ik vervolg de Vennbahnroute. Halverwege de dag houd ik stil bij een supermarkt. Daar sla ik een beker yoghurt in, wat jus d’orange en een banaan. Ik neem plaats aan een van de tafeltjes die voor de winkel staan. Maar dat zitten duurt welgeteld: één minuut, elf seconden en 2,5 milliseconde. Want daar komt een Duitse dame van de broodjeszaak, die mij – op z’n Duits – weet te verstaan te geven dat ik daar niet mag zitten met míjn consumpties. Die zijn namelijk niet van háár winkel.

Oké, hier moet me iets van het hart.

U weet inmiddels: Joan en ik wonen in Duitsland. Weliswaar net over de grens, maar toch: je emigreert echt naar een ander land. Dat bevalt – geen misverstand daarover – maar er zijn ook een paar dingen die iets minder bevallen.

Laat ik het zo zeggen: wat zijn Nederlanders toch een leuk, grappig, open en direct volkje. Ik weet het: als je er woont, heb je dat niet altijd door. Nou, om dat wél door te krijgen: kom eens een jaar of acht in Duitsland wonen.

Wat dat met die dame van het terras te maken heeft? Nou, je kunt zoiets op z’n Hollands op veel manieren zeggen. In Duitsland kennen ze maar één manier: AGRESSIE!! Uitbraak Derde Wereldoorlog!! Afgrond van het ravijn……Op 'n Hollands de zaken 's rustig bespreken, kijken of nog ergens wat onderhandelingsruimte ligt. Niet te doen met Duitsers. Echt waar: ik moet daar nog steeds aan wennen... Pffff.

De tocht brengt me uiteindelijk in Aken. En daar hebben ze de Dom. Echt, als u ooit in de buurt bent: ga daar een kijkje nemen. Het is helemaal niet ver van de Nederlandse grens. Maar één tip: ga niet in het Hemelvaartsweekend. Dan is het daar vergeven van de ijsjes etende Hollanders...

Ik neem plaats op een bankje met uitzicht op de kerk. Naast mij zit iemand die overduidelijk een man is, maar gekleed gaat als vrouw. Wat heerlijk dat dat in deze stad gewoon hand in hand kan gaan.

Aken is tevens het einde van de Venbhanroute. Ik vervolg mijn weg nu over kleine landweggetjes en soms fietspaden. Aan het einde van de fietsdag kom ik in Alsdorf, een midden grote plaats – niet ver van Landgraaf.

Ik heb er een zolderkamertje geboekt. De eigenaar is vriendelijk, behulpzaam en praatgraag.
Tijdens ons gesprek ontdek ik dat Alsdorf een grote Turkse gemeenschap herbergt. Dat zie ik later ook terug in de winkels, in de geur van versgebakken brood, in de vrolijke kleuren van de groentekraampjes — en in de begroetingen van de mensen.

“Asalaam aleikum,” zegt een oude man, vriendelijk knikkend.

Ik groet terug, glimlach, en stap weer op.

De benen zijn moe, de geest is vol. Van ontmoetingen, van uitzichten, van klimmetjes, van kromme vakwerkhuizen en strakke Duitse correctheid.

Monsschau - Alsdorf
iets van 87 km