Er waren vroeger — en misschien nog steeds — tv-programma’s die gestrande reizigers filmden nadat ze hun aansluitende vlucht hadden gemist. Je zag het vaak gebeuren. Verhitte discussies. Rood aangelopen hoofden. Mensen helemaal uit hun plaat gaand. Stemmen die steeds harder klonken aan de balie. Tot en met agressief handelen.

En daar stond dan een goedwillende baliemedewerker. Iemand die er niets aan kon doen dat het vliegtuig er die dag geen zin in had. Of dat de piloot ineens het idee had om wat extra rondjes te cirkelen. Te proberen er nog iets van te maken qua volgende vlucht.

Wij — lieve lezer — staan op dit moment exact in zo’n scène.

Dat we daarin zouden belanden, wisten we eigenlijk al rond het middaguur, toen ons vliegtuig anderhalf uur te laat uit Amsterdam vertrok. Door dichte mist was er maar één startbaan beschikbaar. Gevolg: een heuse vliegtuigwachtrij-file. En met een zeer geringe overstaptijd wisten we het al: dat aansluitende vliegtuig naar onze eindbestemming gaan we never nooit halen.

Tijdens het kijken naar al die boze, verontwaardigde, rood aangelopen hoofden op tv vroeg ik me wel eens af hoe ík me zou gedragen in zo’n situatie. Ik begreep namelijk nooit zo goed waarom mensen zo vreselijk van het pad raken als een vliegtuig even niet doet wat het vooraf had beloofd. Ik bedoel: je mist een vlucht… je hebt niet zojuist de boodschap gekregen dat je een ingegroeide teennagel hebt die niet meer te repareren is. Of iets veel veel ergers. Enige vorm van relativering zou geen kwaad kunnen. Maar goed, hoe zou ik (en wij) het doen?

Nou, lieve lezer. Dat viel best wat tegen. Ik moet met lood in de schoenen bekennen: dat werd toch iets van een teleurstelling in mezelf.

Ik haalde namelijk mijn kettingzaag uit de broekzak — die had ik listig door de bagagecontrole gesmokkeld — en deed het licht uit, de gordijnen toe, de ogen dicht en zwaaide vervolgens met een vol gas lopende kettingzaag 's even lekker een keer of 100 in de rondte. De hele Turkse balieboel professioneel kort en klein gekettingzaagd. Huppekee. Klaar d’r mee!

Achteraf bezien gaf dit vrij rancuneuze en vrij bloeddorstige optreden me in eerste instantie wel een fijn gevoel (heb je met drop of koekjes eten ook). Echter het leverde niet geheel en al het gewenste resultaat op. Eerlijk = eerlijk. Er bleek geen baliemedewerker meer in leven die nog iets voor Joan en mij kon betekenen. Bovendien zat er bloed op de beeldschermen, waardoor die krengen onleesbaar waren geworden. Daarnaast lagen er her en der ledematen en had het interieur plots een vrij uitgesproken karakter gekregen. Laat ik het zo zeggen: een blikje RAL 9010 en iets van een kwast had wonderen gedaan.

Maar goed.

Men stelde voor om de volgende dag via Nairobi te reizen, met een overstap in Oegstgeest (incl. overnachting) en daarna via Oman, Emiraten, Christchurch over Eelde door te vliegen naar onze eindbestemming. Totale reistijd: ongeveer een jaar.

Ik vond het best een redelijk voorstel. Wilde Oegstgeest altijd al eens van dichtbij zien. Joan niet. Spelbreker. Die was er al eens geweest…

U begrijpt het al. Joan won. Het werd optie twee. Twee nachtjes buitenwijk Istanbul. En morgen een directe vlucht naar onze eindbestemming.

In alle eerlijkheid: we waren ook liever doorgevlogen, maar dat ging gewoon niet. Wij kwamen te laat aan en onze aansluitende vlucht was al vertrokken. En er vliegen niet zoveel vliegtuigen naar de bestemming waar wij onze fietspijlen op gericht hebben. Dus dit is gewoon part of the fietsavontuur. Rustig blijven, gewoon ondergaan en het zien als een mooie inleiding op wat komen gaat.

We zitten op de achtste verdieping, in een afschuwelijk luxe hotel. Alles is goud wat er blinkt. We komen niets tekort. Nou ja, niet helemaal waar. Onze bagage is achtergebleven op het vliegveld. We hebben, zeggen en schrijven, een rugzakje bij ons met daarin een telefoon en koptelefoon, portemonnee, pasjes, paspoort, visum en een zakje licht gezouten AH-cashewnoten (die zakken zijn – en daar wil ik het eens met U over hebben – lieve lezer - trouwens veel te groot — of, en dat acht ik waarschijnlijker, ze maken structureel fouten bij het afvullen. AH verkoopt lucht! Gezouten lucht!! Maar dit geheel terzijde).

Maar goed: we overleven die twee nachtjes Istanbul wel en geraken vast wel een keertje aan het fietsen.

U gaat vast nog meer van ons horen de komende fietsmaand.