Lieve lezer,

Toen Joan en ik – na twee dagen wachttijd in het Turkse Istanbul – het vliegveld van de hoofdstad van Rwanda, Kigali, naderden, gingen mijn gedachten terug naar woensdagavond 6 april 1994.

Toen cirkelde de president van Rwanda hier ook ergens in de lucht. Aan dat cirkelen kwam om 20:23 een abrupt einde. Het vliegtuig van president Habyarimana werd met twee SAM-16-luchtdoelraketten neergeschoten door onbekenden. Alle inzittenden kwamen daarbij om het leven.

Anders dan de president toen valt ons vliegtuig wél gecontroleerd uit de lucht. Het zet voet aan vaste Rwandese bodem.
Niet veel later lopen we het houtje-touwtje-vliegveld van Kigali binnen. Het lijkt met ducttape aan elkaar geplakt en is – laat ik het zo zeggen – vrij overzichtelijk. En dat is maar goed ook.

Want een deel van onze bagage ontbreekt. De balie waar we dit moeten melden ligt drie meter, vijfentachtig centimeter en veertien millimeter van de bagagebanden af. Ik heb dat in de diepdonkere nacht even fijntjes voor u opgemeten, lieve lezer. Ik dacht: u gaat er tóch om vragen…..

Achter een wat gammelig houten tafeltje zitten drie medewerkers. Zij noteren de nummers van de ontbrekende bagage. En krijgen de boodschap: "U krijgt bericht van ons.......".

We zijn onze (fiets)reizen wel eens soepeler begonnen, lieve lezer. Maar dat is kinderspel vergeleken bij de gevolgen van het neerschieten van dat vliegtuig van de president. Dat was namelijk het startschot voor een honderd dagen durende burgeroorlog die zijn weerga niet kent.

De hoteleigenaar die ons met een pick-upbus (waar onze bagage én fietsen in zouden passen) zou komen ophalen, treffen we niet aan in het nachtelijk Kigali. We appen hem. Maar het blijft stil. Hij slaapt waarschijnlijk.

We tikken een taxi op de kop waar één persoon en één fiets in passen. Joan gaat alleen de diepe, donkere Rwandese taxinacht in. Ik wacht. En praat wat met de overgebleven taxichauffeurs die hier elke nacht staan om toeristen zoals wij voor veel te veel geld naar hun plaats van bestemming te brengen. Gelijk hebben ze.

Een half uur later komt de taxichauffeur terug en kan ik mee. Joan heeft ondertussen de eigenaar van ons onderkomen wakker gekregen (die zich duizendmaal verontschuldigt) en heeft de man – handig als ze is - tijdens het maken van de duizend-en-eerste verontschuldiging op goochelaars-achtige wijze een kamersleutel afhandig gemaakt.

We zijn volledig afgedraaid. Laten we het zo zeggen: het begin van deze (fiets)reis ging niet zonder slag of stoot.

We gaan te bed. Morgen verder.