Het is helemaal niet zo dat ik er het geduld niet voor zou hebben. Of dat ik het niet zou kunnen. Echt wel.

Een paar duizend losse stukjes aan elkaar leggen, duizend stukjes die samen een geheel vormen en iets gaan uitbeelden: een kerk, een landschap, een zwaan, een kat, een verzilverde schoenlepel, een goudvis, een berglandschap, een jongetje die liggend op z'n buik een paardenbloem pluizenbol probeert weg te blazen. Ze verzinnen de gekste dingen. Ik zou het dus best kunnen, maar ik zie gewoon de zin er niet van in. Nut en noodzaak ontgaan me volledig.

Dat je eerst een plaat maakt en die vervolgens in duizend stukjes verdeelt. Dat je al die losse stukjes in een kartonnen doos kiepert, die in een etalage zet, verkoopt, en dat er dan mensen zijn die denken: goh, dat is leuk, een plaat in duizend stukjes. Laat ik die eens kopen en laat ik die duizend stukjes eens proberen aan elkaar te boetseren en te kleien. En daar ook nog geld voor betalen......

Kijk, dat je die kutpuzzels produceert, dat begrijp ik nog wel. Maar dat je die krengen koopt…

Hele avonden voorovergebogen onder een zwak peertje, met een leesbril van de ETOS, een beetje puzzelstukjes zitten zoeken. Man, wie heeft die hobby in godsnaam bedacht?! Had die plaat potdomme heel gelaten. Sla een spijker in de muur en had dat ding aan een muur naar keuze geknald. Boven je bed, boven de walmende houtkachel, achter de wasemkap – weet ik veel. Maar in elk geval had dat een hoop geld, tijd en puzzelgepiel gescheeld.

Lieve lezer.
Voordat onze fietsreis door Rwanda goed en wel begonnen is, is die ook alweer afgelopen. Ja, u leest het goed: afgelopen. En dat terwijl de fietsdag gisteren nog zo goed begon.

We hadden goede zin. Na de Turkse tweedaagse vertragingsdagen waren we op Rwandese aarde geland, sleutelden onze fietsen in elkaar en togen wij ’s ochtends op onze karretjes om de Rwandese asfalt- en zandwegen met een bezoek te vereren. Joan en ik voelden ons voldoende uitgerust om eindelijk te beginnen. En de eerste tekenen waren hartstikke positief. De mensen leken gruwelijk aardig. De zon scheen. Het was een graad of 25. Nog niets aan de hand. Nog niet.

Rwanda is kleurrijk, dichtbevolkt en elke fietsmeter is er wat te beleven. Een winkeltje dat zijn waar uitstalt. Een jongen die houtskool verkoopt om op te koken.

De hoofdstad Kigali uitrijden is niet super ingewikkeld, maar het drukke verkeer zorgde er toch voor dat we een kilometer of acht de verkeerde kant op reden. Daarna vonden we de route snel terug. Rwanda is het land van de ‘duizend heuvelen’. Dat leest een stuk sneller dan dat je ertegenop fietst. Tegen die heuvels, bedoel ik dan. De klimmen zijn lang, de afdalingen kort en er is geen vlakke fietsmeter in het land te bekennen.

Na een paar uur zwoegen kwamen we – het was eerste kerstdag – langs een kerk waar een dienst gaande was. We stopten en meteen werden er twee stoelen voor ons bijgeschoven. Joan zong het Ere zij God uit volle borst mee; ik deed vrolijk mee. Alleen al omdat we de stille hoop hadden dat de komende uren de heuvels ons goedgezind zouden zijn.

De dag begon zijn tol te eisen. Ik nam wat extra bagage van Joan over om haar te ontlasten, maar ook dan bleef het een taaie onderneming. Bij Joan begonnen oude bekenden zich te melden: een knie die vochtgevoelig werd en een tennisarm die zich weer liet gelden. Niets dramatisch, maar genoeg om elke klim net iets zwaarder te maken.

We waren inmiddels al een uur of vijf onderweg toen het begon te regenen. Dat wisten we: het is regentijd in Rwanda en elke dag valt er wel een half uur regen. Geen motregen, maar knalharde buien. Zo’n bui trof ons halverwege een heuvel. Schuilplekken zijn schaars, dus we fietsten door.

Boven aangekomen waren we drijfnat. We konden schuilen in een hokje waar al een man of tien stond. Als haringen in een stonden we daar. Een gezellige, natte boel. Ik overwoog nog even om aan de aanwezigen voor te stellen samen een puzzel te leggen, maar heb daar na rijp beraad toch maar van afgezien. Er bleek namelijk geen zwak ETOS peertje voorhanden te zijn en voor vooroverbuigen was domweg geen ruimte. En was ook bang dat we net iets te lang zouden moeten vergaderen over welk puzzel het zou moeten worden. Ik heb de mogelijkheid dus laten waaien.

Het begon te schemeren. We hadden (slechts) 45 kilometer gefietst. Net voor het donker viel, belandden we in een vreselijk slecht onderkomen. Ik zal u de details besparen, maar dit was ver onder de maat. Veel keus hadden we niet. Hier zouden we de nacht doorbrengen, hier moesten we het mee doen. Joan was gesloopt.

Dat was gisteren.

Vandaag.
Na twee klamme ontbijtboterhammen met chocopasta – die misschien toch eens zou moeten overwegen om 's een jaar of tien stage te lopen bij de firma Nutella – stapten Joan en ik weer op. Het wegdek liep eerst nog omlaag, maar ging daarna onverbiddelijk omhoog.

En lieve lezer, soms is het simpel. Na tweeënhalve kilometer werd duidelijk dat het lijf andere plannen had dan wij. De knie hield zich niet koest, de arm evenmin, en de heuvels deden er nog een schepje bovenop. We stopten, overlegden en besloten. Zo klaar als een klontje.

Het was klaar. Rwanda bleek, in deze vorm, een fietsbrug te ver.

Ik regelde een auto, laadde de fietsen erop en liet ons naar de eerste stad van enige betekenis brengen. Daar wist ik toevallig een fatsoenlijk hotel waar Joan kon herstellen en waar we daarna samen – gezellig en onder een zwak brandend peertje – konden werken aan de volgende puzzel: de hoe-gaan-we-verder-in-Rwanda-reizen-legpuzzel.

En ja, lieve lezer, we zullen uw tip opvolgen.
We beginnen met de randjes.