Lieve lezer,

Er zijn veel momenten waarop ik niet met u zou willen ruilen. Heel veel momenten! (& u ook niet met mij naar alle waarschijnlijkheid, maar dit geheel terzijde). Maar nu – op dit moment – kijk ik daar voor 1 keer toch net even ietsje pietsje anders tegenaan. Ik zou namelijk best wel een dagje of wat met u van plaats willen verwisselen. Even zijn waar u bent. Waar U nu verblijft.

Wij zijn van het zuiden naar het noorden getrokken in een kleurrijk – er is altijd wat te beleven – Rwanda. Wat is er hier veel te zien, wat is er veel te ervaren. De hoeveelheid prikkels die op een dag onze hersenbreinen binnenzwemt, is niet te tellen en eigenlijk ook nauwelijks te verwerken.

We rijden door tropisch regenwoud en maken een fijne wandeling in NYUNGWE NATIONAL PARK . Groen in alle schakeringen. Geluiden die ik niet kan thuisbrengen. Geuren die blijven hangen.

U hoort mij niet vaak over geld zeuren (goedkoop of duur), maar Rwanda heeft toeristje pesten zo ongeveer uitgevonden. Honderd dollar entree (pp) bij de Nationale Parken, en dan moet je nog verplicht een gids huren die je met raad en daad terzijde staat. In het noorden van Rwanda kun je gorilla’s kijken voor het onprettigebedrag van 1500 dollar per persoon (enneeh….dit is geen typvoudt…..) mag je een uurtje met die beesten op de foto en daarna een wedstrijdje doen om raden wie de Gorilla is en wie .......... laat maar).

Nu waren wij dat kijken naar gorilla’s helemaal niet van plan. Niet omdat het verstoren van het leefgebied van die beesten ons niet aanstaat – tuurlijk niet. Laat ze de klere krijgen die Gorilla’s met hunnie gekke kunsten, rare fratsen en vreemde apenstreken. Maar Joan en ik hebben collega’s. Net zulke vreemde wezens….. En daar kan je gratis naar kijken. De hele Godganse dag. Houden we lekker mooi die 1500 dollar per persoon in onze eigenste broekzak. Mocht U lieve lezer en collega zijn, zeg maar die combinatie, ik bied geen excuses aan, krijg de klere, zoek het maar uit.....

We trekken - door sterk heuvelachtig gebied - in twee dagen tijd noordwaarts, richting de grens van Congo. We rijden daarbij langs Lake Kivu. Een binnenlands meer ter grootte van 2700 m2 kilometer. Eindeloze vergezichten, vissersbootjes, mistflarden in de ochtend.

We rijden langs de grootste theeplantages die ik ooit gezien heb. Vrouwen – het zijn altijd weer de vrouwen – die de jonge blaadjes plukken en in manden afdragen.

Van tijd tot tijd stoppen we en bestellen een bak soep. Tussen bestellen en het daadwerkelijk geserveerd krijgen van iets wat op een eetbaar spulletje lijkt, moet je in Rwanda gerust anderhalf tot twee uur de tijd nemen. Het duurt hier overal – zonder enige uitzondering – een eeuwigheid. We kopen steeds vaker een brood, zoeken een fijn plekje, besmeren dat en peuzelen dat dan op. Kost minder tijd. En minstens zoveel plezier.

We stoppen bij in een stoffig dorpje, parkeren er onze auto (krijgen een bekeuring van omgerekend 12 euro), en verkennen het marktje. In mum van tijd zijn wij de bezienswaardigheid, terwijl wij hunnie een bezienswaardigheid vinden. Een en ander is wat lastig te combineren kan ik u zeggen….

Ik ken geen jaloezie. Ik kan prima zien dat andere mensen iets hebben wat ik niet heb. Nog sterker: je mag alles van me hebben. M'n kippen, kom ze maar halen. Een nog glimmendere leaseauto, je mag 'm hebben. Nog meer salaris in m'n loonzakje, ik hoef 't niet (hoop overigens dat mijn werkgever deze laatste zin niet al te serieus neemt....ik kan 'm eigenlijk beter deleten....). Maar echt: Ik heb in de basis niet veel nodig. Echt niet.

Maar toch ben ik, voor deze ene keer, stinkend jaloers op u.

En dat heeft alles met één onderwerp te maken: Hollandsche sneeuw.

Hier is het warm. 25+ graden. Een fijne droge warmte. De weinige regen die hier valt lauwwarm. Wind waait hier niet. De aarde is rood. De planten lijken op onze kamerplanten maar dan groter. Veul groter! Alles groeit. Alles beweegt. Alles leeft. Prachtig. Overweldigend hier. Maar ergens, diep in mij, zit een verlangen naar kou aan mijn wangen. Naar dat gedempte geluid van een wereld onder een vers pak sneeuw. Naar voetstappen die kraken. Naar.......

Afijn, genoeg W.G van der Hulst gelul.

Lieve lezer. Kunt U niet een heel klein beetje sneeuw naar ons sturen. In een enveloppe?!

Een paar vlokjes is in principe al genoeg.