Lieve lezer,

Toeristen die menen dat ze de eersten zijn die ergens komen. Dat zij “ontdekkers” zijn. Dat zij de eerste westerlingen zijn die een stoffig dorp ooit zijn binnengereden. Dat zij dat zandkorrelige bounty strand als eerste ontdekt hebben.....

Geloof er maar niets van. De wereld is inmiddels volledig in kaart gebracht, dicht bereden, gefotografeerd en beschreven. Alles is al ontdekt. Je bent altijd de zoveelste.

Nee, dan de Egyptenaren. Die pyramideknakkers waren er vroeg bij. Die hadden duizenden jaren geleden al contact met volkeren uit Nubië en verder zuidelijk Afrika. Of de Grieken en Romeinen: die vanaf zo’n 500 jaar voor Christus al schreven over mensen uit Afrika ten zuiden van Egypte. Kijk, die hadden pas echt recht van spreken.

Joan en ik zijn inmiddels aanbeland in het noordwesten van Rwanda. Geografisch zo’n beetje het Groningen van Nederland. Ons doel: de Twin Lakes. Zegt u waarschijnlijk niets – en dat houden we ook nog even zo.

Om er te komen hebben we een route bedacht die al snel iets té avontuurlijk blijkt. Een asfaltweg wordt een asfaltweg-met-gaten. Die gaat over in een keurige gravelweg, die weer verandert in een minder keurige keienweg, en uiteindelijk in iets wat vooral uit rotsen bestaat en nauwelijks nog op een weg lijkt.

Rijden wordt kruipen. Sturen wordt gokken.
En dan is het klaar.

Achteruit. Draaien. Keren. De aftocht blazen.

Op de heenweg waren we door een klein dorpje gereden. Afgelegen. Stil. We waren er behoorlijk nagekeken. Dus stoppen we nu toch maar. Even eruit. Even kijken.

We glimlachen. Veel. Zij ook.
Geen grote gesprekken. Geen gedeelde taal. Alleen blikken, nieuwsgierigheid, gegniffel, kinderen die net iets te dichtbij komen en dan weer wegrennen. Contact via glimlach en gebaar. Hotze knots Engels. En dat blijkt meer dan genoeg.

Nu hebben we echt niet de illusie dat wij de eerste blanken zijn die dit dorpje aandoen. Echter we kunnen ons ook niet geheel en al aan de indruk onttrekken dat hier niet elke dag en zeker niet dagelijks qua overdag een muzungu (een blanke) door het dorp loopt.

Het zijn de mooie momenten die je niet plant en bedenkt, maar die spontaan ontstaan omdat je in je voorgenomen plan vastloopt. En precies daarom wil je het vasthouden.

Hierboven en -onder een aantal foto’s die we in dit dorpje maakten: