Tijdens een fietsreis in Zuid-Amerika – alweer heel wat jaartjes geleden – heb ik me laten overhalen. Dat gebeurt mij niet zo snel, dat overhalen, ik ben behoorlijk standvastig, maar deze keer lukte het iemand.

Iemand met een stoere legerjeep, die speciaal mij voor – net iets te veel omgerekende europegeltjes – wel een uurtje of wat zou rondrijden door een of ander net iets te groen en net iets te vochtig, tochtig en tropisch regenwoudbos. En dan zou ik gegarandeerd de BIG FIVE zien. Ach lieve lezer, U kent ze wel. De BIG FIVE! Wie kent ze niet.

Niet!? U zegt? Dat valt mij zwaar van U tegen lieve lezer.

Nou dan toch maar even terug in de schoolbankjes. De BIG FIVE zijn: de leeuw, de olifant, de pakezel, de regenworm en last but zeker not least: de veldmuis.

Die ervaring, die rondrit, dat uren waggelen en baggelen in een legerjeep, leverde zegge en schrijven het volgende op qua wilde dieren: nul komma nul. Niente. Knots. Nothing. Zero. Niets gezien.

Ik was niet alleen teleurgesteld, ik nam me ook voor om zo’n safari-legerjeep-big-five-koekeloertrip ECHT nooit meer te doen. Ik mis er niks aan en houd mijn europegeltjes voortaan in m’n broekzak.

Later kwam daar nog een inzicht bij, en een daarmee samenhangend onwrikbaar principieel besluit: ik vind dat we wilde dieren met rust moeten laten. Hun biotoop ook. Die dieren gewoon lekker wild laten zijn. Laten we mens en wilde dieren strikt gescheiden houden.

Ik ga dat dus gegarandeerd nooit meer doen! Echt niet!!

Ik weet ’t, dat met rust laten doen wilde dieren zelf ook niet altijd. Ik zeg: de wolf, die schijnbaar in onze Hollandsche woonwijken moet rondneuzen. Maar goed, die beesten hebben dat principiële besluit wellicht nog niet genomen, of zijn er nog over in overleg. Ik heb vernomen dat de notulen van de laatstgehouden knoop-doorhakkende en allesbeslissende opper-wolven-bestuursvergadering (ergens midden op de Veluwe gehouden) nog niet zijn goedgekeurd en dat een vervolgvergadering noodzakelijk is. Echter, die is door recente en hevige sneeuwval tot nader order uitgesteld. Vandaar: nog geen besluit. Dus.

Lieve lezer.

Wij bevinden ons momenteel in Akagera National Park te Rwanda. Ja, ik weet ’t, het is een ietsje-pietsje vreemde en wat onverwachte overgang. En u had het van mij ook niet verwacht. Ik ook niet van mezelf kan ik U meedelen. Ik weet potdomme ook niet hoe we hier terecht zijn gekomen.

Akagera National Park ligt in het oosten van Rwanda en was ooit een groot en rijk wildpark, maar kreeg een dramatische wending na de genocide van 1994, toen honderdduizenden Rwandezen terugkeerden uit Tanzania en Oeganda en zich – noodgedwongen – ook binnen de parkgrenzen vestigden.

Het park werd daardoor in 1997 met ruim de helft verkleind om ruimte te maken voor bewoning, akkerbouw en vee. In de chaos na de genocide kregen boskap en stroperij vrij spel, waardoor veel diersoorten, waaronder leeuwen en neushoorns, verdwenen. Het was een tijd dat het park eerder een nood-vluchtelingenplek was dan een wildreservaat.

Sinds 2009 werkt Rwanda samen met African Parks aan herstel en bescherming van Akagera en worden roofdieren en andere wilde dieren opnieuw uitgezet.

Vandaag de dag is Akagera National Park ongeveer 1.120 km² groot.

Nu kun je er in het bezoekerscentrum een kaartje kopen en met je autootje er doorheen rijden. We nemen een gids mee, die de plekken zou kennen waar je de dieren kunt zien. Eerlijk gezegd ben ik enigszins terughoudend en heb ik mijn metseltouw der verwachting niet al te hoog gespannen....maar op enkelhoogte. Zo dat een eventuele struikelpartij me niet meteen volledig fataal zal worden.

We staan om vijf uur ’s ochtends op, rijden via een bruinrode gravelweg naar het park en starten rond zeven uur. En eerlijk is eerlijk: ik rijd na een half uur met mijn nog niet geheel wakkere hoofd (en dit is echt gebeurd) bijna onder een giraffe door. Ja, die poten zijn hoog genoeg om er met een bescheiden huurautootje onderdoor te slalommen. Het is dat Joan zo wakker is om me te waarschuwen. Anders had het nog wel 's lelijk kunnen aflopen voor de giraffe.....

Ik rem precies op tijd, had 'm toch bijna van z'n steunkousen gereden. Ik stap uit, bied de toch wel wat geschrokken giraffe mijn welgemeende excuses aan en stamel nog iets over dat ik me eigenlijk ooit had voorgenomen om nooit meer i…

Lieve lezer. Ik zal mezelf een ietsje pietsje beperken.

Het werd een prachtige tocht door een zacht glooiend savannelandschap waarbij we de Big Four hebben gezien. Dat levert deze plaatjes op: (onder de plaatjes gaat de tekst nog even een paar woorden door)

We hebben ze alle vier gezien. En niet alleen gezien. Ook nog even een praatje gemaakt. Even wat social talk gedaan.

U zegt lieve lezer: 'De Big Four'? Ja, de vijfde ontbreekt.

Ja, u heeft fijn meegeteld, lieve lezer…

Want de veldmuis.

Die was in geen velden of wegen te bekennen.