Joan wijst me erop: ‘kijk, ze zijn de kerstverlichting aan het verwijderen en aan het opruimen’.

Op 23 december vorig jaar kwamen we in een diep donkere Rwandese nacht hier aan – met flinke vertraging. Een deel van onze koffers was zoek, onze ophaaltaxi nergens te bekennen, we waren moe en uit ons doen. En toch was daar iets dat bleef hangen: de kerstverlichting op het tamelijk overzichtelijke houtje touwtje vliegveld van Kigali. Een onverwacht sprankje licht, precies op dat moment.

En nu zijn we hier weer. Terug van een reis door Rwanda.

Het werd een reis die anders verliep dan we vooraf hadden bedacht. We wilden bijna een maand met onze fietskarretjes Rwanda onveilig maken. Maar de heuvels bleken ons te machtig – en vooral te talrijk. Al na één fietsdag was duidelijk dat we onze plannen moesten omgooien. We huurden een auto, pasten onze route aan en gingen opnieuw op pad.

We mengden ons in de krioel-mierende hoofdstad Kigali, een stad waar auto’s, brommers en fietsen hun eigen plan trekken. Als er al sprake is van een plan. We trokken vandaar naar het zuiden. We bezochten het indrukwekkende Genocide Memorial, een plek die stil maakt en die je niet zomaar achter je laat.

Het leukst waren misschien wel de uitstapjes naar lokale marktjes. De gesprekjes met mensen. Zo kleurrijk, zo levendig, zo anders. En dat vonden de Rwandezen op hun beurt ook van ons. We waren vaak de enige blanken – muzungu – en baarden veel opzien. Foto’s maken was hier niet vanzelfsprekend. In weinig landen hebben we zoveel terughoudendheid ervaren tegenover het fotograferen van mensen. Die wens hebben we uiteraard gerespecteerd.

Rwanda is een veilig land. Dat durven we zonder aarzeling te zeggen. Een Rwandees vertelde ons dat een crimineel het hier moeilijk heeft. Overal – en letterlijk overal – zie je politie. In dorpen, langs wegen, op afgelegen plekken, in nationale parken. We zijn regelmatig staande gehouden, maar na een kort gesprek mochten we steeds weer door. Iedereen wordt gecontroleerd. Het hoort bij dit land.

Thee en koffie zijn de belangrijkste exportproducten van Rwanda. Vooral thee. We reden langs talloze theeplantages, zagen hoe er geplukt werd, hoe de hellingen strak in het groen lagen. Eindeloze patronen, nevel erboven, mensen aan het werk. Beelden die zich vastzetten.

Zo fijn als ik het vind dat je op een vliegveld zo’n groot bord hebt met alle vertrekkende vluchten, met exotische bestemmingen. Nog fijner als er steden op staan waarvan ik het bestaan niet eens kende. Op het vliegveld van Kigali hangt ook zo’n bord. Het maakt me gretig en nieuwsgierig. Hetzelfde heb ik bij verkeersborden die aangeven dat je niet ver van de grens bent. Alsof er steeds weer nieuwe werelden lonken, nu net buiten bereik, maar wellicht wel landen waar een volgend fietsreisje naar toe zou kunnen gaan........

Lieve lezer. U kent mij inmiddels een ietsje pietsje. Mijn ogen zijn altijd op zoek naar .....VOGELVERSCHRIKKERS. Het moet mij van het hart dat U me de afgelopen tijd wel ietsje pietsje hebt teleurgesteld. Want na mijn oproep na de Azië eis mocht ik zegge en schrijven 1 vogelverschrikker foto in mijn mailbox ontvangen. En op dit punt had ik eerlijk gezegd wel iets meer van U verwacht.....

Maar goed, teleurstellingen horen bij het leven. Ik ben dat van U gewend.

In Rwanda heb ik er 14 nieuwe aanwinsten bij. Hieronder wat mij betreft de fraaiste. En op de foto hieronder ziet U mij in actie of beter gezegd: ziet U mij mijn leven wagen in een rijstveld en wordt ik helemaal niet op de vingers gekeken. ..... Die mensen hadden geen idee......die denken nu nog.........

We kunnen ons niet herinneren dat we ooit in een land gereisd hebben (buiten Nederland) waar zoveel gefietst wordt als in Rwanda. Alhoewel je dat fietsen met een korreltje suikerzoet moet nemen. Want er wordt dikwijls meer geduwd dan gefietst. Dat kan ook niet anders want de fietsen zijn altijd veel te zwaar beladen. Zeker voor de steile heuvels in dit land.

Soms begint een reis op het ene vliegveld en eindigt hij op een heel ander. Maar eerlijk gezegd vind ik het fijn om terug te keren naar de plek waar de reis begon. Het heeft iets vertrouwds, iets afgeronds. Hoe graag ik ook reis, het is ook prettig om een reis te beëindigen en weer in iets bekends terecht te komen. Dat kan thuis zijn. Maar een vliegveld waar je al eens bent geweest, kan dat ook zijn.

En terwijl hier op het vliegveld van Kigali de laatste kerstlampjes worden losgekoppeld, en wij morgen proberen onze fietsen aan boord van een vliegmasjien te proppen, die ons hopelijk geruisloos naar huis zal zweven willen wij U HEEL ERG BEDANKEN VOOR HET MEELEZEN. Dat is elke x weer een groot genot!.

Wij sluiten onze reis door Rwanda zo feestelijk mogelijk af.

Sowieso iets vrolijker dat de BRUID (hieronder), want eerlijk gezegd zijn wij er nog niet helemaal uit hoeveel zin zij precies had in dit feestje........:

Een vriendelijke en vrolijke reisgroet,

Joan & Gerrit