In 1989 was ik hier voor het eerst.

U moet weten, lieve lezer: ik was groot fan van de Ierse band U2 en wilde alle plekken bezoeken waar de band zich mogelijk ophield. Dockers Pub. Windmill Lane Studios — de studio waar ze oefenden en albums opnamen. En plekken bezoeken waar bepaalde nummers naar verwezen.

Daarnaast werden tijdens een wekenlange rondrit ook nog wat onbeduidende zaken bezocht, zoals adembenemend mooie landschappen, ruige kusten en schilderachtige dorpjes. Het werd een magische reis.

Een jaar of vijf later ging ik nog eens terug. Alleen: het magische gevoel van die eerste reis ontbrak volledig.

Sindsdien huldig ik de overtuiging: keer nooit terug naar een plek waar je eerder bent geweest. Althans, niet in de hoop dat fijne gevoel van toen opnieuw op te snuiven. De plek is veranderd. Jij ook. Grote kans dat je iets zoekt wat daar simpelweg niet meer te vinden is.

En toch.

Nu, ruim twintig jaar later, keer ik terug. Niet zozeer om dat magische gevoel terug te vinden.

Maar om te fietsen.

Startpunt: Galway, Ierland.

Aan het begin van de eerste fietsdag wurm ik me door druk verkeer en trotseer ik verkeerslichten alsof ik auditie doe voor een computerspel uit 1987. Maar langzaam veranderen de drukke wegen in smalle weggetjes, met aan weerszijden stenen muurtjes en verwilderde heggen.

De verkeerslichten veranderen in koeien die mij langdurig, licht verwijtend maar vooral met een waarschuwende blik aanstaren.

Aan het eind van de fietsdag vraag ik in het plaatsje Bunatubber een man die zijn gazon maait of ik mijn tent in zijn weiland mag opzetten.

Dat mag.

Maar hij heeft een beter idee.

“Why don’t you put it on our lawn?”

Nou, graag zelfs.

Zijn vrouw blijkt schadeafhandelingen te doen voor verzekeringsmaatschappij UNIVÉ. Dus mocht u, lieve lezer, ooit een badkamerlekkage hebben — wat ik u uiteraard niet gun, maar wat zomaar kan gebeuren — dan bestaat de kans dat uw schadeformulier wordt behandeld door een Ierse vrouw, woonachtig in een slaperig gehucht, die tussendoor vooral haar handen vol heeft aan twee Montessori-hufters van een jaar of vijf, zes oud (de leeftijd is een schatting, maar verder niet van belang want ouder zullen ze niet worden....lees gerust verder.....)

Ik zet mijn tent op. Blaas mijn matje op.

Pleeg tussendoor nog even snel twee kindermoorden.

En probeer daarna de slaap te vatten.