15 mei 1989.

Ik moest het even opzoeken, lieve lezer. Maar op die dag stond lieve, zoete Gerritje helemaal vooraan op Pinkpop. Nat neusje tegen het podium gedrukt. Vol verwachting. Klaar voor R.E.M. Een bandje waar toen al stevig over gesproken werd. Nog zonder meezinghits, zonder wereldfaam, maar duidelijk bezig aan een muzikale opmars.

Na uren wachten was het zover. Ze sloten het festival af. Het was donker. De lampen schoten aan. Daar stonden ze. Michael Stipe in een hagelwit pak. Ze begonnen te spelen.

Wat een teleurstelling.
Wat viel dit tegen.
Wat een afgang.
(vond ik toen.....)

Na vijf nummers droop ik gedesillusioneerd af. Weg van het terrein. (Het concert staat trouwens deels op YouTube, speciaal voor de liefhebber: https://www.youtube.com/watch?v=yQ34kVqgUPc.)

Vanochtend verliet ik het onderkomen van Jennifer. Of Jennifer sympathiek is, was of juist totaal niet sympathiek laat zich moeilijk beoordelen. Dat ze een vrouw van weinig woorden is, daar bestaat geen enkele twijfel over.

“Hello.”
“Here is your room.”
“This is the shower.”
“Questions?”
“No?”
“Bye.”

Daar moest ik het mee doen. Daarna niet meer gezien. Ook niet vanochtend bij vertrek.

Ik vind het allang goed, lieve lezer.

Minder goed is dat het regenpak direct aan moet. Het komt met bakken uit de hemel. Ik heb vandaag het tamelijk briljante plan opgevat om naar Achill Island te fietsen. Zeventig kilometer. Vol de stormwind op de kop. Uitlopend op de Atlantische Oceaan.

Mocht u denken: die Gerrit fietst hier maar wat voor Volk en Vaderland door Ierland heen — dat klopt, dat is juist, dat heeft U goed gezien. Maar toch ook weer niet helemaal. Want na anderhalf uur regenfietsen bereik ik Newport. Daar pik ik de EuroVelo 1 op. Ook wel de Greenway genoemd.

Een Atlantische kustroute van ruim 11.000 kilometer. Beginnend in Noorwegen, via Engeland naar Ierland, Frankrijk, Spanje en eindigend in Portugal. Omdat ik een paar vrije dagen tekortkom om het hele stuk te fietsen, beperk ik me voorlopig tot Ierland.

Ik heb voor vertrek nauwelijks ontbeten en besluit rond een uur of elf ergens in Newport op goed geluk een hotel binnen te stappen. Het meisje achter de balie waarschuwt me dat de ontbijtsessie eigenlijk voorbij is. Maar als ik nog snel een tientje aftik, mag ik de laatste resten plunderen.

Ik trof daar aan:
een laatste rotte banaan,
een half afgekloven ei,
een plak ham
en een zweterig laatste plakje kaas.

Mijn vader zou gezegd hebben:
“De Koningin kan niet lekkerder gegeten hebben.”

En zo is ’t Pa!

Ik heb geluk, lieve lezer. De Ulex europaeus staat volop in bloei. Knalgeel. En hij moet het hier uitstekend naar z’n zin hebben, want hij groeit overal. In normaal Nederlands heet het ding: Gaspeldoorn.

Mocht u nu denken: goh, die wil ik ook in mijn tuin — dan raad ik u dat nadrukkelijk af. Aan dat ding zitten duizenden gemeen scherpe stekels. Ik zou ‘m persoonlijk alleen toepassen rondom gevangenissen en bejaardentehuizen. Of in de tuin van een vervelende buurman.
Of een jankerige ex die nét iets te lang en te enthousiast u alimentatie aftroggelt.

Sterker nog: ik zou bij zulke mensen aanbellen met een breed glimlachend hoofd, om vervolgens een feestelijk niet doorzichtig verpakkingspapier (dus geen cellofaan gebruiken....is een tip, doe er U voordeel mee.....) verpakt bosje Ulex in hun handen te drukken.

En dan bedoel ik: goed stevig aandrukken.

Kijk. Dát zijn cadeaus die mensen onthouden. Die beklijven. Mooie slogan: "Ulex, voor al uw wraakacties"! En het woord EX zit er al in.

Onderweg zie ik schapen. Heel veel schapen. Ik raak aan de praat met een schapenboer. Hij vertelt dat ze hier een ras houden dat puur voor het vlees wordt gefokt. BBQ-schapen dus. Vrijwel alles gaat de export in. Verder zijn ze goedkoop in onderhoud, grazen ze voornamelijk in de heuvels en hebben ze nauwelijks verzorging nodig.

Ronduit jammer vind ik dat de bordercollies hier grotendeels zijn vervangen door quads. Tegenwoordig worden de schapen daarmee opgedreven.

Ik stap nog even droog op de fiets, maar na vijfhonderd meter kan het regenpak alweer aan. De uitzichten worden ondertussen steeds mooier.

Ah… daar is mijn oude vriend weer: de Gunnera. De grootste bladplant die we in Europa kennen. En momenteel staat-ie hier prachtig in bloei.

Aan het einde van de middag knoert en ploert ik verder.

De natte weg waarop ik al uren fiets lijkt rechtstreeks naar het einde van de wereld te leiden. Dat doet ie niet, maar hij eindigt wel in de Atlantische Oceaan. Maar ja, met wat verbeeldingskracht lijkt het hier met al die regen en stormwind dat ik naar het einde van de Wereld fiets. En aan het einde zo vanaf val.

En ineens zit dat ene nummer van R.E.M. in mijn hoofd. Plopt zo op.

It’s the End of the World as We Know It.

Ze speelden het daar al, in 1989.
Om er meteen achteraan te gooien:

And I feel fine.

Met dat nummer in mijn hoofd — én met de eeuwige spijt van mijn grootste muzikale blunder ooit, namelijk halverwege dat eerste optreden weglopen — trap ik verder.

Na zestig kilometer merk ik dat het beste er wel af is. Maar ik blijf draaien. Op karakter. Dat wel.

Nog 15 kilometer....

Het regent.
De storm beukt vol op mijn kop.
Ik kom maar langzaam vooruit.
Mijn handen doen pijn van de kou.
Ze verkleumen.
Mijn rechterknie begint te haperen.

Ik probeer alle externe ellende uit te schakelen. En het mooie te blijven zien.

Gewoon blijven trappen.

It’s the End of the World as We Know It.
And I feel fine.

(Maar geheel naar waarheid kwam dat “fine”-gevoel pas toen ik eenmaal onder een lauwkouwe campingdouche stond.)