Het nummer ‘Love Reign O’er Me’ van de Britse band the Who vind ik een van de meest mooie nummers ooit gemaakt. Ik moest er vandaag - al fietsend - een aantal malen aan denken. Al had ik wat moeite om de liefde te ontdekken……
Na een welverdiende rustdag en nacht doen we onze luikjes open en ………blijkt het te ………regenen.
En daarmee lieve lezer is het verhaal voor vandaag verteld. Gehuld in onze regenpakken hebben we de tanden gezet in de 50 fietskilometers die ons in de havenstad Conil de La Frontera zullen brengen.
Hoe zal ik het zeggen: Je hebt regen en je hebt regen.
We worden de hele getrakteerd op slagregens die hun weerga niet kennen. Het is geen moment droog. We houden halverwege de rit een tussenstop en zijn drijfnat. Doorweekt. Onze haren kunnen baantjes trekken in de capuchon. Onze tenen kunnen watertrappelen in onze schoenen. Alles wat niet waterdicht is wordt kletsnat. Echter, ook wat waterdicht verondersteld wordt te zijn, houd het ook niet helemaal dry.
Er is niet veel aan. We houden de moed erin. En dat is een prestatie op zich.
We rollen Conil de La Frontera binnen, vinden een hotelkamer, en hangen onze natgeworden spullen te drogen.
Onze doorweekte schoenen bewerken we met een Föhn. En stappen onder iets van een warme douche.
Ik geef het toe. Ik moet ‘m even wegknagen. Even herkauwen. Even wegrochelen. Even de teleurstelling verbijten. Het even een plekje geven.
Wat had ik u graag op Gibraltar de Engelse Bobby’s willen laten zien. Wat had ik graag Fisch and Chips gegeten uit zo’n met olie en vet doordrenkt Engels dagblad. Wat had ik graag links gefietst. Wat had ik graag Engels gesproken. Een Engelse dubbeldekker op de gevoelige plaat vastgelegd. Wat had ik graag een telefoontje gepleegd vanuit zo’n karakteristieke Engelse telefooncel. Wat had ik ………..
Had ja.
Dat we U (lieve volger) dat allemaal niet kunnen tonen heeft als belangrijkste reden de paspoort controle. Hoe klein Gibraltar ook is. Het is Engels grondgebied. En die Engelsen nemen die controle deadly serious. Dus als u een rondje op Gibraltar wil fietsen, dan zult u door de paspoort controle moeten. En alle corona-perikelen krijgt u er grens-gewijs gewoon bij. Tot zover nog geen paniek.
Maar eh…..als we om de rots gefiets hebben ik pak ‘m beet 30 minuutjes, dan staan we weer aan de Spaanse grens. En dan begint het paspoort gedonder weer opnieuw. Normaal harstikke leuk om te doen natuurlijk. Maar nu niet geheel zonder risico met alle corona controles. Je moet toch niet hebben dat je Engeland wel in mag. Maar vervolgens mag je Spanje niet meer in. We nemen geen risico. En laten Gibraltar voor wat het is.
Jammer de Pammer.
We vertrekken in de wetenschap dat dit de zwaarste fietsdag zal worden. Er zitten drie flinke klimmetjes in deze dagroute. Die begint met fietsen langs een drukke weg. We doen wat inkopen want we verwachten vandaag weinig tot geen voorzieningen aan te treffen op deze route.
Niet veel later buigen we af. En fietsen we langs de haven. Een gebied met petrochemische industrie. Weinig sfeervol. Maar ook interessant om deze industrie-haven-meuk zo van dichtbij te mogen zien en ervaren.
Via wat helblauwe fietspaden komen we terecht op B-wegen. Eindelijk! Daar was het ons alle voorgaande fietsdagen om te doen. Weinig verkeer. Bezienswaardig landschap. Fijne uitzichten. Daar is dat hele fietsreizen om begonnen!
Helemaal gratis is dat plezier niet. De eerste puist die we moeten bedwingen heeft toch wel forse stijgingspercentages. Die voelen we in de bovenbenen. En kuiten. We zijn er een uurtje druk mee. Daarna zoeven we in een minuutje of 7 naar beneden.
Richting de top van de tweede puist gaat het iets geleidelijker. Na weer een uur staan we boven. Daarna dalen we een flink stukje. Beneden aangekomen vinden we het enige restaurantje op deze route. Gelukkig is het open. We bestellen op goed geluk een bordjeSopa de Tomate de Campero.
Het blijkt een regionaal gerecht te zijn dat in deze streken werd gegeten door mensen die weinig geld hadden. Tomaten waren er voldoende. En ui. Ei. Wat olijven. En een kwart sinaasappel. En je kostje was gekocht. En die van ons ook.
Vlak voor het scheiden van de markt komt de herbergier nog twee alcoholische versnaperingen brengen. Een lokale lekkernij. Die kunnen we niet afslaan. Een echt fijn gevoel voor timing heeft de beste man niet, want we moeten de grootste puist van de dag nog over fietsen. Maar wel superlief! We bestijgen onze karretjes en spreken de hoop uit dat de alcohol ons niet in de benen zal slaan.
Al spoedig wordt asfalt ingeruild door gravel. De komende 25 kilometer worden deze motherfuckers gravelkeitjes onze grootste ‘vrienden’.
De zon schijnt overvloedig. Het is ergens voorbij de 20 graden. Het fietsen gaat zwaar, we moeten zo af en toe toe wat rust pakken, maar de omgeving waarin we dat doen vergoed alles.
We fietsen door een Nationaal Park; Los Alcornocales. Het is echt fantastisch mooi hier. Behoudens een enkele MTB’er zien we er niemand.
We fietsen door een bos dat voornamelijk bestaat uit Querus super. Bij vrienden ook wel bekend onder de naam kurkeik.
Die prachtige grillige boom (de Quercus Suber in officieel Latijn of Alcornoque in het Spaans) vormt in de loop der jaren om zijn stam en rond de onderkant van de eerste takken een schors van kurk. In feite zijn het dicht opeengepakte dode cellen, die in de loop der jaren steeds homogener worden. Na z'n twintigste levensjaar is die schors zo dik dat de eerste bruikbare stevige kurklaag in 'plaggen' van de stam gestoken kan worden. In feite wordt de boom ontmanteld. En de jas die hem uitgetrokken wordt, bestaat gemiddeld uit zo'n acht tot tien kilo grove kurk. Daarna begint het proces weer van voren af aan, maar nu duurt het maar een jaar of acht voor de boom zijn volgende mantel klaar heeft. Dat proces gaat zo door tot hij op z'n vijftigste zijn volle rijpheid heeft bereikt en beter dan ooit produceert.
Spanje, en dan met name Andalucía, is na Portugal 's wereld grootste kurkproducent.
De kurkindustrie staat overigens wel onder druk. De druk wordt veroorzaak doorrrrrrrrrr…………..de schroefdop. Die wint terrein en dreigt de kurk te verdringen.
We fietsen al 25 kilometer of een gravelweg. De derde klim verloopt vrij geleidelijk. Maar omdat we er al twee achter de kiezen hebben, nemen we van tijd tot tijd even wat rust.
De laatste twee fietskilometers bereiken de zuurgraad van een citroen. De weg is hier van zulks een slechte kwaliteit dat het ons dwingt om stukjes te wandelen. De stukjes die we wel kunnen fietsen manouvreren we heel behoedzaam.
Tegen vijven vallen we het wat roestig aandoende dorpje Facinas binnen. Hier vinden we onderdak voor de komende nacht. En ook voor de dag en nacht die daarop volgt.
Kunnen we mooi nagenieten van de mooiste Spaanse fietsdag tot nu toe. Enne ……onze fietsbenen verdienen (ook) even wat rust.
Een Engelse vrouw vertelt ons dat we het meest vervelende stuk achter de rug hebben. Ze verteld: “ik bied onderdak aan fietsers, en het komt voor dat mensen zo ontmoedigd raken door het gebrek aan fietswegen. Dat ze de bus nemen en zich een eind verder langs de kust laten afzetten”.
Aha!! Wat een fijne bevestiging. We begonnen bijna te geloven dat we gek geworden waren. Dat we er niets van konden. Dat we het fietsen verleerd waren. Dat we het gewoon niet zagen. Dat er wel fietswegen waren maar dat wij die niet konden vinden. Aha. Ze zijn er gewoonweg niet.
Lieve volger. Wij vertrokken vanochtend- met een wat weemoedig gevoel - uit Estapona.
Mocht U hopeloos verliefd zijn op uw geliefde of in het geheim op de buurman of - vrouw. En zou U deze geliefde (al dan niet geheim) een keertje willen verwennen. Neem hem of haar dan een keertje mee naar Estapona. Zoek een fijn restaurantje. Knaag wat lekkere Tapas weg met uw rotte kiezen. Steek een kaarsje aan. En nog 1. En maak in de zwoelheid van de avond een fijne wandeling door het historische centrum van Estapona. Succes verzekerd! Is een tip, doe er uw voordeel mee. (Maar goed: u kunt ook voor Biddinghuizen kiezen, maar niet bij mij aankloppen als u net iets minder succes blijkt te hebben, ander klachtenloket aub).
De eerste fietskilometers verliepen gladjes met zicht op de zee. Maar alras maakten we opnieuw kennis met onze pas verworden vriend: de A7.
We hadden ons gisteravond voorgenomen deze weg niet langer als een probleem te zien en te ervaren. Maar hem te omarmen. De weg als een gegeven, een feit zien. En dat maakt dat we vandaag gewoon een kilometer of 20 op het ding gaan fietsen.
Het gaat boven verwachting. Het moet ook wel. Een fietsalternatief is gewoonweg niet voorhanden. Bij een langs deze weg gelegen benzinestation slaan we water in. En door.
In 1,5 uur leggen we 20 kilometer af. Dat schiet op. En ….we zijn niet 1 keer van de weg geblazen. Spanjaarden gedragen zich doorgaans als heren in het verkeer. Zodra ze ons zien, wijken ze flink uit, en passeren op een behoorlijke afstand.
We houden een tussenstop en versterken de inwendige mens.
Na verloop van tijd komen we op rustige weggetjes terecht. En nog weer later komen we op een fijn en rustig gravelpad. Dit pad klimt naar 230 meter hoogte. Een kuitenbijter. Dat pad brengt ons bijna tot in Gibraltar.
Bijna. Want een lekke band gooit roet in het eten, Het verwisselen van de binnenband gaat snel. Na 20 minuutjes kunnen we ons weg vervolgen (In de bijlage treft u bewijsstuk 1 en 2 aan).
Het gravelpad brengt ons naar z’n hoogste punt. Vandaar zien we de rots van Gibraltar liggen.
Aha Gibraltar!!
Ik moet tot mijn schande bekennen dat ik tot 9 maanden geleden niet precies wist waar dit stukje Brits overzees gebied met een grootte van 6,8 km precies lag. Waar je de punaise nu precies moest drukken op de landkaart.
Ik vond de juffrouw in klas 3 van mijn basisschool (juffrouw van der Heide) zo mooi dat ik met Aardrijkskundeles meer op haar lette dan op haar uitleg betreffende de precieze ligging van Gibraltar. Dat moet iets van een relatie hebben, iets van een verklaring zijn aangaande mijn kennis hiaat betreffende dit topografische onderwerp.
In maart van dit jaar moest ons Hollandsche voetbalelftal op Gibraltar voetballen. Hunnie doel was om elf bouwvakkers (die in hun vrije tijd wel ‘s tegen een balletje trappen) van Gibraltar van de mat vegen (wat lukte!) En bij die gelegenheid ben ik ‘s op de landkaart gaan koekeloeren.
Het is een stukje Engeland, dat met wat 1-2-3 secondenlijm is vastgeplakt aan Spanje. De rots waar we nu dus naar kijken ligt nogal prominent in het midden van het eiland, neemt nogal wat ruimte in en is de belangrijkste bezienswaardigheid van het schiereiland.
We fietsrollen zo goed als tot de grens van Gibraltar. Eerst via een weinig inspirerend industrieterrein. Later kronkelend door gezellig nauwe sinaasappelbomen straatjes.
We vinden - nog op Spaans grondgebied - een fijn en voedzaam onderkomen. Met uitzicht op de rots.
Wij hebben gisterochtend onze karretjes bestegen. Het plan is om - in twee weekjes tijd - van Malaga naar Sevilla te fietsen.
We hebben het idee opgevat om een groot deel van de route zo kort mogelijk langs de kust te fietsen. Opdat we de golvende golven kunnen aanschouwen in het maagdelijke ochtendlicht. De zilte zeelucht als een engeltje op onze tongen uiteen laten spatten. De kuststrook aan onze ogen voorbij zien trekken. Het …….
Ach lieve lezer. Ik kom niet veel verder dan wat amateur poëzie. Die knakkers van de Zeeuwse band BLØF zijn hier veel beter in. Die maken van die vreselijke kutteksten. Rijmelarij van de ergste soort. Waarmee ze overigens wel de nodige europegeltjes met hunnie netten aan boord hijsen. Fijne bijvangst!!
Ik zou het helemaal geen slecht idee vinden om dat BLØF-schip voorgoed voor anker te laten gaan of (nog beter) het tot zinken te laten brengen. En dat dan over een jaar of honderd een paar van die duikarcheologen naar de bodem van de zee afzakken en dan met van die waterstoffertjes het BLØF-repertoire gaan afstoffen. Die schrikken zich het muzikale apelazarus (dat doe ik nu al!).Die gasten verslikken zich in hunnie zuurstofflessen. Om van het vollopen van hunnie snorkels nog maar te zwijgen.
Dat langs de kust fietsen, lieve lezer is een fijn voornemen. Een ambitieuze doelstelling. Een fijn punt om op te richten. Een vrolijke stip aan de horizon. Voorwaar een bestemmingdoel om ‘s fijn koers naar te zetten. Echter, dat valt voor de drommel nog niet mee.
Nou ja in het begin ging het nog wel. In Malaga liggen fijne fietspaden voor ons klaar. Het fietsen verloopt gladjes. Niets aan het fietsmandje.
Maar zo halverwege de fietsdag dienen de eerste problemen zich aan.
Dat komt zo. De A7 zit ons lelijk in de weg. De A7 is een weg. Ooit met vast de beste bedoelingen aangelegd. Voorzien van een stevig stukje zwart geblakerd asfalt. De weg heeft aan alle zijden een vangrail. En de weg voorziet in iets van een behoefte. Dat willen zeggen: er rijd alle Jezus veel verkeer. Dat er ook nog ‘s flink de geitenwollen-snelheids-sokken in heeft.
Als je met een toet toet auto bent, dan moet de A7 een walhalla zijn. De A7 brengt je namelijk vliegensvlug daar waar je zijn moet. Voor ons is de A7 een heuse drempel. Een barrière. Iets met roet. Iets met eten. En iets met gooien.
Er lopen namelijk niet zoveel kleine weggetjes parallel aan deze A7. En dat brengt ons regelmatig in de problemen. En dat laat zo soms geen andere mogelijheid over om tussen vangrail en de berm van die A7 te fietsen. Daar ligt een betonsstrook van krap 1 meter breed. En op die betonbaan staan objecten zoals lantaarnpalen, bushokjes, afvalbakken, verkeersborden en ondefineerbare kastjes die vast heel belangrijk zijn maar waar wij ons omheen moeten wurmen. Ook steken we per dag een loopbrug of tien over om onze weg aan de andere zijde van de A7 te vervolgen. Al met al is dit nog niet helemaal waar we op hoopten qua lekker fietsen aan de Costa del Sol.
Na een eerste dagje worstel-fietsen hebben we ons in de gisternamiddag ‘s lekker verwend. We hebben een hotelkamer genomen van eh….. 500 euro. Per nacht. Exclusief ontbijt.
De kamer is van alle gemakken voorzien. Voornamelijk dingen die we niet nodig zullen hebben, maar goed het is er. Bij aankomst worden we al ware helden en VIP’s ontvangen. Niet is teveel. Een rode loper wordt uitgerold. Toastjes met kaviaar worden aangerukt. Flessen Champagne ontkurkt (en het maakt ze helemaal niets uit wanneer ik zeg dat we elke dag ontbijten met toastjes kaviaar en dat de Champagne bij ons uit de kraan komt).
U begrijpt het al. Het is LOW-SEASON. De kamers worden voor bodemprijzen aangeboden. Onze buiken staan bol van de kaviaar. Een vast tred - richting onze hotelkamer - is met de vele glazen Champagne nagenoeg onmogelijk geworden. U begrijpt lieve lezer: het bleef nog lang onrustig in dit hotel in Marbella.
Vanochtend zijn we uit Marbella vertrokken. Het is wat onwerkelijk om in deze kustplaatsen te verblijven. Het is een aaneenschakeling van hotels met de nodige (en ogenschijnlijke) pracht en praal. Ik kijk m’n ogen uit. Nooit gedacht dat ik er ooit nog ‘s terecht zou komen……
We beginnen deze dag met fijn langs de kust te fietsen. Er liggen gladde betonbanen voor ons gereed. En ook fietsen we tientallen kilometer over houten vlonders en over halfverharde paden. We laveren wat tussen flanerende wandelaars door. De golven spatten uiteen op de rotsblokken en zeewaterdruppels bevochtigen onze lichamen. Fijn, wat het is een graadje of 20. De zon schijnt overvloedig. En de eerste druppeltjes zonnebrand hebben we aan onze huiden toevertrouwd.
Helaas pindakaas. De A7 is weer ‘s spelbreker. We puzzelen wat af om toch iets van een route te vinden in de richting waar we naar toe willen gaan. Soms zakt de moed ons ietwat in de schoenen. Als we een alternatief gevonden hebben, en dat na een kilometer of wat blijkt dat dit achterafpaadje afgesloten blijkt te zijn. En we weer terug moeten.
Maar zoals altijd lukt het ons om ons een weg te banen. In de juiste richting.
Aan het einde van deze fietsdag komen we aan in de kustplaats: Estapona blijkt een fantastisch mooie en historische stad te zijn. In het Hoogseizoen vind je er vast een hele berg toeristen. Maar nu is het er tamelijk rustig. We vinden er een prachtig onderkomen. Zoeken een fijn restaurantje. En maken een erg romantische avondwandeling (neeh….lieve lezer, dit keer geen details!).
Morgen zetten we koers naar Gibraltar. We gaan nachtmerrie-dromen of van de A7……
Ik hoor Joan zeggen: ‘vanavond zitten we aan de TAPAS’.
Lieve lezer. Dat kan Joan mooi zeggen. Maar mijn hoofd staat er nog niet naar. Mijn hoofd staat momenteel nergens naar eerlijk gezegd. Ik heb niet al te best geslapen. En toen dat net zo’n beetje dreigde te lukken ging die F*^%K$#@&G-wekker.
Om 1.30 uur. Ik herhaal: 1.30 uur des nachts!!
Opstaan luie Gerrit, lijkt het ding te rinkelen. Ik loop wat verdwaasd rond en probeer iets van een beginnetje te maken met aankleden.
Vroeg opstaan is doorgaans geen probleem. Maar 1.30 uur is toch wel een best vervelend vroege klote tijd.
Gelukkig staat alles reisklaar en hoeven we ons alleen nog maar in onze kleren te hijsen. Nagels poetsen. Tanden raggen. Remsporen wissen. En wegwezen.
Nou ja, wegwezen. Dat klinkt als voornemen wat ambitieuzer dan ik in praktijk kan brengen. Het is mistig out there, waarde lezer. En niet zomaar mistig. Zicht minder dan 50 meter. En dat geldt ook voor mijn hoofd qua mist. Dus is het dubbel mistig. En als je daar de paardenwortel van neemt dan is het ………… eh……GOED MISTIG.
Eenmaal onderweg moet ik mijn ogen goed op de weg houden. Even denk ik nog dat er ‘s nachts echt geen verkeer op de Duitse wegen mag komen. Dat dat verboden is of zo. Dat ze daar na de Oorlog een soort regel van hebben gemaakt. Maar het zou ook best ‘s kunnen dat de mist de Wereld zo klein maakt dat we gewoon niet meer dan ons zelf zien.
Veilig en wel komen we na een wat zweterig ritje van 40 minuten op het Duitse vliegveld aan. Althans, we menen iets van contouren van een luchthaven waar te nemen. Maar het zou ook een subtropisch zwemparadijs, parenclub of kaasboerderij kunnen zijn. Ik reken op dit moment alles goed.
Een overijverige baas van de parkeerplaats-meneer wil me geen toegang geven tot het parkeerterrein. Lullig, want ik heb het op de tast gevonden en ben blij dat ik in de nabijheid van iets van een slagboom terecht ben gekomen. En daarbij: ik moet er toch ECHT wezen.
Het geval wil dat ik een aanhangwagen achter mijn automobiel heb hangen. En u heeft betaald voor de auto. Niet voor de aanhanger. Duitsers en regels…….!
Ik communiceer met een paal. En vertel de man (het is 2.30 uur des nachts, in een mistig Weeze) dat Bayern München ECHT de allerbeste club is. En Franz Beckenbauer, en die techniek van ‘m…….& die Deutsch Manschaft, wat een kanjers ………och man. En dat Duitsers ECHT wel humor hebben, als je er maar oog voor hebt. Echter, hij is niet te vermurwen.
Ik zet een tandje bij: beste parkeermeneervan het vliegveld hiero. Luistert U ‘s even (perfecte tactiek in Duitsland….NOT). U mag godverdomme blij zijn dat ik voor uw slagboom stil ben blijven staan. Met die mist had ik er zo dwars door heen kunnen rijden. Dan had U - en geen entree kunnen heffen & had U een slagboomschadepostje gehad van een duizendje of 5. En net op het moment dat ik er nog een schepje bovenop wil doen en over de Oorlog wil beginnen komt er plots een - ik strijk over mijn hart bonnetje uit de kaartjespaal gerold. Ik mag door, maar wel met de graties Gods.
Pff……. Ik heb hier vaker geparkeerd. En vaak is het zoeken naar een plekje. De P3 staat meestal knettervol. Nu staan er 5 auto’s. Het is uitgestorven. Ik denk nog even dat het door de mist komt, dat ik de auto’s niet zie. Maar er staan echt nauwelijks auto’s. Ik druk de aanhanger in een houtwal/bosschage. En parkeer mijn auto er stijf tegenaan. Op hoop van zegen dat ie over twee weken nog steeds op mij wacht.
Ik loop naar de vertrekhal van het vliegveld. Joan bewaakt er onze bagage en fietsen. Het is er stil. En zijn ook niet veel vluchten. De mensen die we aantreffen liggen vrij laveloos/uitgeteld op banken of op de grond. Allen bewapend met een mondkapje.
Mist. Laveloze mensen. Mondkapjes. Een parkeerplaats zonder auto’s. Franz Beckenbauer. Een verlaten kinderspeelparadijs. Gesloten winkeltjes En een ietwat versleten kerstverlichting. Die combinatie dus. Het doet al met al wat surrealistisch aan.
Een van de stalen vogels die op de luchthaven geparkeerd staat zal ons in de vroege ochtend naar grote hoogten laten stijgen. En hopelijk volgens plan (en liever niet eerder) ons ook weer met beide voetjes (inclusief ingegroeide kalknagels) en fiets(tassen) op vaste bodem zetten.
Maar voor het zover is, moeten we eerst maar ‘s zien of die mist in mijn hoofd wat wil opklaren. En daarna maar ‘s dat plannetje van Joan in praktijk gaan brengen.
Wat uitrusten en maar ‘s zien of we ergens TAPAS kunnen knagen!
U heeft het goed gezien. Scherp opgelet. Met uw waarnemingsvermogen is voorwaar (nog) niets mis. De was hangt al weer te drogen. De slaapzakken bungelen onze stinkvoeten en zweetlichamen uit te stinken. De handwas dobbert wat in ons ligbad.Dat kan maar een ding betekenen. En dat is dat wij weer in onze thuishaven zijn aangekomen.
Gisteravond om precies te zijn.
Gisterochtend vertrokken we om de laatste etappe te voltooien. Die liep van het dorpje Surwold naar DE enige echte metropool die onze fraaie provincie Drenthe rijk is: Emmen. Dat traject kent een afstand van 64 kilometer.
Na een goede nachtrust en een prima ontbijt in het plaatselijk Waldhotel en tevens Grieks restaurant (de combi ontging ons enigszins) laden we onze karretjes voor het laatst deze reis op. En trapten we de eerste kilometers weg. Het is bewolkt, droog en fris. Heerlijke omstandigheden.
Als snel zitten we weer op de Jutlandroute.
U weet wel. De route van Denemarken naar Nederland. Die route die ons 900 kilometer lang heeft beziggehouden. Die ons deed draaien en keren op kleine weggetjes en paadjes. Die zoveel mogelijk weg bleef van de drukke doorgaande wegen. Die route dus. Daar rijden we weer op.
Het is oogsttijd van de uien en aardappelen. De uiengeur vergezeld ons op grote delen van de route. Als liefhebber van uiensoep loopt het water me in de mond. Of ben ik aan het kwijlen? Zou kunnen. Moet je niet uitsluiten. Behoort tot de mogelijkheden. Ik heb er immers de leeftijd voor.......
Afijn.
Het is zondag. Als we al een winkeltje - of iets wat voor een levensmiddelenzaakje door moet gaan - tegenkomen,dat is ie gesloten. In Duitsland zijn winkels op zondag gesloten. Je kunt dus maar beter wat proviand aan boord hebben op s' Heeren rustdag..
Van tijd tot tijd houden we een stop om een banaan of appel weg te knagen. En gaan weer door. En verrek. We zien de eerste wegwijzer (in weken) die naar Nederlandse plaatsen verwijst. Ter Apel.
Niet veel later passeren we de Duits-Nederlandse grens. We komen in ter Apel en fietsen via rustige en vlakke landwegen, met wind tegen - richting Emmen.
Daar komen we tegen vieren aan op het centraal station van Emmen. En hiero dan meteen maar de onvermijdelijke thuiskom-eindstation-foto:
We kopen kaartjes als bewijs van goed gedrag, en hijsen onze fietsen aan boord van de trein. Via Zwolle en Arnhem komen we aan in Nijmegen. Daar staat Joan’s vader gereed om ons op te halen.
Tegen zevenen zijn we thuis.
Wat erg onwerkelijk is, is dat het huis van onze buurvrouw daar maar staat te staan. Meestel brandde er lampje. Werd er een gordijn dicht getrokken. Ging er een deur open. Of liepen we even binnen om over onze reis te vertellen. Of zo. Nu niet meer. Nooit meer.
Dat is wat er in drie weken tijd kan gebeuren.
Lieve lezer.
Het was een fijn reisje. We zijn in goede gezondheid thuis gekomen, en dat is wellicht het allerbelangrijkste. Helemaal zonder fysieke problemen ging het deze keer niet. Joan had/heeft last van haar heup. Ik van een onwillige linkerknie. Beiden zorgden ervoor dat we het hier en daar ietsje rustiger aan moesten doen.
De route was mooi en rustig. Het was erg leuk om na 37 jaar weer ’s terug te zijn in Denemarken. Door Duitsland trekken is aanbevelenswaardig. Het lijkt op het eerste gezicht wellicht wat stoffig en saai. Maar het is hartstikke fijn fietsen daar.
Na dit jaar Denmarken/Duitstland/Emmen en vorig jaar Berlijn-Keeken lijkt het wel tijd om voor een volgende fietsreis de bakens weer ’s wat te verzetten. We smachten naar nieuwe geuren, nieuwe kleuren, andere culturen, andere gewoonten, vreemd eten, .....kortom: het mag weer wat avontuurlijker. Ideeën genoeg. De plank waarop ze liggen puilt uit. Maar nu dat nare coronavirus wereldwijd onder controle zien te krijgen.
Maar veel belangrijker: ik hoop dat een collega van me volledig gaat herstellen van de gevolgen die ze ondervindt van het corona-virus. Ze is al maanden met de gevolgen aan het worstelen, en het einde lijkt nog niet in zicht. Dat is veeeeeeeeeeel belangrijker dan het maken van een fietsreisje in een ver en warm land. Ik wens haar alle goeds en sterkte toe!!
Joan en ik willen U bedanken voor het lezen (en reageren) van dit weblog. Natuurlijk willen we ook de maanzusjes bedanken. Zonder hunnie maanlicht, heelal-toewijding en sterren-ondersteuning, met hunnie MAAN-NOTITIEBLOK (wat zouden we zonder moeten) en de MOON-KALENDER (echt, als we die niet hadden.....) zouden we deze reis voorwaar nooit tot een goed einde gebracht hebben. Echt niet!
O ja, Willemijn: jij hebt nog wat te goed. Jij hebt immers de prijsvraag gewonnen. Joan zal binnenkort weer aan het bakken slaan (www.taartjesvantootje.com) en binnenkort contact met je opnemen welk taartje ze voor je gaat bakken.
Een vriendelijke reisgroet van Joan & Gerrit
Tot slot. Heeft iemand een idee hoe het met deze persoon is afgelopen?
Schijnt in goede tijden, slechte tijden (GTST, voor de kenners) gespeeld te hebben. Maar daar keek ik nooit naar. Dus kende haar niet. En haar zus al helemaal niet.
Lieve lezer. Normaal ondervind ik er weinig problemen mee, maar deze keer weet ik niet goed waar te beginnen. Wel waar ik wil eindigen. Met “verdwijnen als sneeuw voor de zon”. Maar ja, om daar te komen zul je toch ergens een soort van een begin moeten maken.
Nou, ok, laten we dan hier beginnen.
Mijn oog viel in januari van dit jaar op een artikel met de zusje van Lexmond. Ook wel genaamd ‘de maanzusjes’. Ik had echt van beide dames nog nooit gehoord. Van Lexmond al helemaal niet. Laat staan van de maanzusjes.
Normaal gesproken bladeren mijn ogen dit soort artikelen heel snel om. Maar de uitspraken van beide zussen in dat artikel deden mijn ogen doen haken.
Ik vast het kort samen voor U. Het hele idee van de maanzusjes is dat de maan een centrale rol speelt in je gezondheid en je welbevinden. En dat de stand van de maan richtinggevend zou moeten zijn in het nemen van alledaagse beslissingen.
Zou kunnen.
Ik zelf vond het behoorlijk prettig als ik vroeger met een meisje stoute dingen ging doen (buiten) dat de maan mij dan enigszins bijlichtte. Vind het nog steeds fijn als ik ‘s nachts uit mijn tent moet om te pissen dat de maan zijn schijnsel op de scheerlijnen en haringen van mijn tent laat vallen. Opdat ik niet struikel. In die zin droeg en draagt de maan inderdaad bij aan mijn persoonlijke welbevinden en geluk. 1-0 voor de zusjes!
Echter de maanzusjes gaan een stapje verder.
Die stellen zo ongeveer dat je zonder het centraal stellen van de maan geen gelukkig leven zou kunnen hebben. Tja, dat weet ik niet, want ja die maan is er tot nu toe altijd geweest. En ja, hoe het zonder de aanwezigheid van dat ding zal zijn. Dat staat in de sterren geschreven.
Misschien dat de Oceaangetijden (meneertje Eb en mevrouwtje Vloed) wat in de wierewar zullen gaan lopen. Wellicht heeft het invloed op de leefbaarheid van onze planeet. Wellicht struikel ik wat vaker over mijn tentharingen en heb ik daardoor vaker een kapotte knie. Maar verder weet ik het ook niet. Ben ik niet deskundig genoeg voor.
Ach lieve lezer. Het zal me ook aan m’n reet roesten wat die dames allemaal voor waarde aan de maan hangen. Als ze niks beters te doen hebben en verder geen gewelddadige plannen hebben. Succes er mee.
Nouwwww ja....zo gemakkelijk komen ze niet van me af.
Waar ik wel een beetje last van heb ik dat ze van die (in mijn ogen althans) oerdomme uitspraken doen. Ik zal er een met U delen uit eerdergenoemd artikel:
“Als je je realiseert dat de maan eb en vloed - water dus - regeert en wij voor zo’n tachtig procent uit water bestaan, is het onlogisch om te denken dat de maan geen invloed op ons heeft".
Was getekend: de maanzusjes.
In hetzelfde artikel stellen de zusjes:
“nee hoor, we zijn helemaal niet zweverig”.
Einde citaat.
Neeh....jullie zijn inderdaad niet zweverig!! Jullie zijn Goddomme knettergek, met je totaal niet onderbouwde en zwetserige maangelul.
Maar wacht. Lieve lezer. U zegt?
We leven in een vrij land Gerrit. We moeten ook plaats bieden aan geestelijk minder bedeelden. Aan mensen die een vrije geest hebben. Er moet ruimte zijn voor mensen die qua verstandelijke vermogens langs de randen van de maatschappij schuren. Kortom: de maanzusjes mogen er ook zijn.
Nou daar denk ik F&%&*^%$Hell toch net effe wat anders over.
En hoe dat komt, dat ga ik U MAANFIJN uitleggen.
De maanzusjes (toch een beetje uitgerangeerde vrouwen – met de middelbare leeftijd binnen onafzienbare tijd in het verschiet - met net effe teveel verveeltijd) hebben een marketingbureau in de arm genomen. Hebben aan een stukje positionering gedaan. SWOT analyse gemaakt. Missie beschreven. Stukje visie ontwikkelt. Doelgroep analyse gemaakt. Stukje marktsegmentatie. Concurrentenanalyse gemaakt. Lekker in het gehoor liggende naam bedacht. Wat geile zwoele zussen foto’s laten maken door een bevriende maar vooral professionele fotograaf (beeld is zooooooo belangrijk). Tekstschrijvertje ingehuurd. Website online geflikkerd. Communicatieplannetje geschreven waar de kop in Hoofdstuk 1 is: Lekker meeliften/gebruik gemaakt van de bekendheid van mevrouwtje Lieke. En huppakee. Klaar voor de Start.
Op de website LexmondvsLexmond.com (ga er kijken, dat ding bestaat echt) wordt de filosofie van beide maanzusjes haarfijn uit de doeken gedaan. Wanneer is het beste moment om naar de tandarts te gaan? (ik zelf zou zeggen wanneer je een afspraak hebt, als je namelijk niet komt opdagen krijg je toch een rekening gepresenteerd, maar ok). En wanneer je je haar moet laten verven (dat is een voor mij vrij confronterend voorbeeld.....). En ze voeren nog meer wereld verbeterende voorbeelden aan waarbij cruciale beslissingen afhangen van de stand van de maan. Zoals welke schoenveter je het eerst moet strikken. Je zal je ‘s vergissen, alles gaat mis, je hele dag naar de KLOTE.
Dat alles (en nog veel meer) hangt namelijk lieve lezer allemaal af van de stand van de maan ten opzichte van het sterrenstelsel. En dat kan je allemaal op hunnie MOON CALENDER aflezen. Tuurlijk man. Dat ik daar zelf niet opgekomen ben. Wat een geweldige Eye opener!!!!
Als je dan verder op hunnie site kijkt, dan komt de AAP uit de MAANMOUW gekropen. Ahaaaaa.........een heuse WEBSHOP. Met allemaal geinige, leuke en gezellige maan-gebruik-en-cadeau-dingetjes. Lekker voor vriendinnen en zo.
Nadat ik me door de MOON CALENDERS, MOON NOTITIE BOEKJES de MOON CHILD, de MOON HOME en nog meer marketing-ellende heb geworsteld. Kom ik alras bij het hoogtepunt (of dieptepunt) van de site: the MOON GEMSTONES.
Ok.
Een greep uit assortiment. “Love you to the MOON and back Stones”. De Chakra Stones. Ok, ik doe er nog 1: The Golden Triangle XL stone.
Ok. Ok.
‘s Effe kijken waar die Stones voor dienen. Ik citeer (slechts een een heel stukje) van de website:
Altijd heel dichtbij je liefde zijn?
Dit lieve cadeau kan altijd, gedragen in de broekzak, mee op avontuur.
De prachtige triangle van Rozenkwarts, Bergkristal en Amethist. Het opent het hart, zuivert en geeft enorm veel schoonheid. Deze drie edelstenen bij elkaar zorgt voor een zeer krachtige positieve energiestroom. Ze noemen dit wonder ook wel 'de gouden driehoek'.
En dit maangezwets en tekstuele maanzwammerij gaat zo nog een tijdje door........
Ik neem u even mee naar de 1e zin: “Altijd dichtbij je (ge)liefde zijn”.
In dat geval kan je natuurlijk ook gewoon van Kopenhagen naar Emmen fietsen. Ben je drie weken heel dichtbij elkaar. Heb ik geen kalender voor nodig. En al helemaal geen stenen. Kan die krengen missen als kiespijn op m’n fiets. Die tassen zijn al zwaar genoeg.
Ok. Ok. Ok.
Wellicht ben ik wat te kritisch. De maanzusjes hebben het vast goed met ons voor. Die gunnen ons een fijn en gelukkig leven. Die zullen ons die stenen en kalenders vast cadeau doen. Dat zal toch wel?!
Nooooouuuuuuwwwww lieve lezer. Da’s niet helemaal zo. Of helemaal niet (kiest U zelf maar).
Een bescheiden greep uit het Maanzusjes prijslijstje:
The Love you to the MOON and back stone: €24,95 (mocht U denken dat U daarvoor een flinke verzameling hunnebedden aan de haak hebt geslagen…..nou nee…..het steentje heeft de afmetingen van 3 x 2,5 cm., ik herhaal: 2,5 x 3 cm.).
Ok. Ok. Ok. Okeeeeeee. Wat hoor ik? U bent nog niet overtuigd lieve lezer?!
De moon CALENDER dan. Die zullen ze toch wel in de digitale voordeel-grabbelbak hebben gekieperd met een procentje of 30 korting. Toch?
Nooooowwwww!!! Ook niet echt hoor. Die gaan namelijk voor niet minder dan drie tientjes de Lexmond voordeur uit (en daar komen nog wat vrolijke verzend- en transportkosten bij als U onder de 100 euroootjes blijft).
Weet U, Ik stop ermee.
Dit soort mensen, dit soort figuren. Deze types die hunnie landelijke bekendheid misbruiken om (soms/vaak) kwetsbare mensen te misleiden. Daar heb ik niets mee. Helemaal niets. Nog sterker: ik irriteer me er dood aan!
Hunnie motto is: ‘geluk en gezondheid ligt voor het oprapen’. Als je het maanlichtschijnsel maar door de bomen ziet. Het enige is......maar dan ook het enige.......het aller enige is dat je wat producten van hunnie moet kopen. Dan ligt geluk, welbevinden en gezondheid in het verschiet. Vooral voor hunnie zelf!
Het zijn gewoon twee geldbeluste zussen die geen Fuck te doen hebben. Profiteurs. Parasieten.
Bij een of ander Alibaba achtige site kun je een schip van die stenen bestellen voor een habbekrats. Uit China of zo. Inkoopprijs per steen? Gokje? 1 of 2 euro. Ok, maak er 3 euro van. Beetje vrachtkosten erbij. En tel je winstpercentage maar uit.
Daarna geeft je die stenen een kekke maannaam. Stopt ze in een geile maanverpakking. Maanstrikje er om. Persoonlijk geschreven maanbriefje erbij. En een ECHTE maanbijsluiter. En binnen loopt het maanzusjes geldschip.
U zegt lieve lezer? Een handige financiële boterham verdienen, daar is toch niets mis mee Gerrit?! Neeh....tis zeker niet verboden, zeker niet. Het is niet illegaal. Maar wel laakbaar.
Weet U.
De maan maakt je niet per definitie gelukkig. Stenen ook niet (behalve als je ze misschien en met goede reden door het raam van je ex en/of een foute buurman gooit, gelukkig wordt je er misschien niet meteen van, echter het kan enorm opluchten). En kalenders al helemaal niet. De werking van al die onzin is nergens wetenschappelijk vastgesteld en/of bewezen. Dat staat nergens, in geen enkel wetenschappelijk rapport is dat opgetekend. Daar is geen enkele aanwijzing voor. Je kunt erin geloven. Maar zeker weten is er niet bij.
Wat wel bewezen is dat als je al die stenen - die zij aanbieden - koopt en tegelijkertijd op zak hebt, en daar een tijdje mee rond sjouwt, dat er dan een gerede kans is, dat je een dubbele hernia oploopt.
En heel toevallig ben ik op dat gebied deskundig. Ervaringsdeskundige. Met name op het gebied van S5/L1. Weet ik alles van. Maak je me weinig over wijs. Kun je me alles over vragen. Ik geeft je graag antwoord, GRATIS!
Heb de afgelopen jaren stad en land afgelopen en artsen gesproken om me van die dubbele hernia af te helpen (dat heeft overigens nog steeds niet het gewenste resultaat opgeleverd). Ik wacht nog op de eerste arts die de maan er bij haalt. Ik moet de witte stofjassen-arts nog tegen het lijf lopen die me adviseert met een kilootje of wat ‘maanzusjes-stenen’ op mijn rug te gaan lopen teneinde van die hernia af te komen.
En ik moet de eerste gerenommeerde dokter nog spreken die zegt: “Gerrit je moet vanavond met je BLOTE KONT een uurtje of wat gebukt in het VOLLE MAANLICHT gaan staan. Daarbij houdt je de MOON KALENDER recht voor je uitpuilende buik. Camoufleert lekker. En drukt het hele maanzusjes assortiment GEM STONES één voor één met de nodige kracht in je reet. En mocht het niet helemaal passen: gewoon doordouwen!! Daarbij zet je een linksdraaiende Tibetaanse klankschaal bovenop je kale knar. En zelf maak je een regelmatig wiegende beweging naar rechts. Want dat brengt de klankschaal weer in evenwicht. Je poept de GEM STONES één voor één weer uit. En je noteert je ervaringen tegelijkertijd in het MOON-NOTITIEBOEKJE van de maanzusjes. Je rugproblemen zullen als sneeuw voor de zon verdwijnen”.
Verdwijnen als sneeuw voor de zon. Deden die maanzusjes dat maar.
Een lieve en welgemeende maangroet en lekker slapen voor straks. Hopelijk onder het schijnsel van een volle maan.
Gerrit
FIETSDAG 15 Traject: Westerstede – SURWOLD Afstand: 60 km.
Tikten we gisteren met onze beide grote tenen de hoogste temperatuur aan op deze reis (28 klein nulletje C). Konden we de tubes zonnebrand niet aanslepen. Moesten we onze zonnebrillen zelfs beschermen tegen de zon. Vandaag is het andere Wiegert Ketelapper koek.
U weet wel. Zo’n koek die aan een touwtje bungelt en die je dan - met een blinddoek op - met geen mogelijkheid tussen je rottende vullingloze gebit weet te happen. Wat een kutspel was dat vroeger met Koninginnedag. Mij is het precies één x gelukt om zo’n plak koek te happen. Maar dat duurde wel tot de volgende Konningedag. Ben ik een jaar onafgebroken aan het happen geweest! Kramp in m’n kaken man!! Daar krijg je pas een zere bek van!
Wie heeft dat kutspel by the way ooit bedacht?!
Je kan toch net zo goed je eigenste eerste de beste supermarktje binnen wandelen, zo’n koek kopen, ‘m aan plakken snijden en lekker oppeuzelen. Wat heeft dat geblinddoekte in-de-lucht-gehap in vredesnaam voor zin man??!!
Wel mooi ooit in mijn jonge jaren een fijne HAPBEKER mee gewonnen trouwens. En een medaille van bladgoud. Die heb ik om laten smelten, en een kogel van laten smeden. Mocht ik de bedenker van dat Konninginedag-koekhapspel ooit nog ‘s tegen het lijf lopen, dan heb ik voor die kogel een fijne bestemming......
Lieve lezer. Het regent hiero. En niet zo’n beetje ook.
Mocht bij U de indruk zijn ontstaan dat wij deze reis ‘jeden Tag’ geconfronteerd zijn met regen, storm en ander ongemak. Dan moet ik U even uit uw natte droom helpen. Niets van dit alles.
Even een kort verslagje: Dag 1 was kut. Pijpestelenregen. De dagen 2 en 3 werden we getrakteerd op stormkracht wind. Dag 4 was droog en windloos. En daarna liepen de temperaturen alleen maar op. Hadden we de wind in de rug. Waren de korte broeken niet aan te slepen. En liepen onze zonnecrème tubes vanzelf leeg zonder er het spulletje uit te hoeven duwen.
Maar vandaag is alles anders.
Vannacht om 2 uur druppelden de eerste druppeltjes vocht op onze tent. En dat stopte precies op het moment dat we wakker werden en de tent wilden opbreken. Die werkzaamheden verliepen dus nog aardig droogjes. Maar eenmaal onderweg konden na 50 fietsmeters onze regenpakken al aan.
We starten de dag met het oversteken van een kanaal. Mooi werk.
We hebben niet ontbeten vanochtend en daarom trekken we onze regenmutsen nog wat verder over onze hoofden. En overvallen de eerste (en dus beste) bakker van het eerste (dus het beste) dorpje.
Joan houdt de bakker herselff onder schot. Ik knevel het personeel en onderwijl gris ik de nodige broodjes uit de bakken. Ik scoor nog snel een bak koffie (je wil bij zo’n bakker immers geen trauma veroorzaken, het moet snel en clean gebeuren zo’n overval) en een flesje Yus d’ Orange. En we vluchten weg, de regen in, om onze verworven smokkelwaar op een fijn en droog verstopplekje op te peuzelen. (ik hecht er overigens aan om U mede te delen dat bovenstaande ‘overval’ het idee van Joan was, zoiets zou noooooooit in mij opkomen.....)
Pfff......wat een regen.
Na een uurtje of twee trappen klaart het op. Achter ons is de lucht donker. Maar voor ons - daar waar we naar toe gaan - is het licht. En wordt de lucht blauw van kleur. De regenpakken kunnen uit. De korte mouwtjes kunnen qua temperatuur precies.
We houden rond het middaguur (na 30 km) een stop. We hanteren dezelfde ‘techniek’ als bij de broodjeszaak vanochtend. En de opbrengst is ditmaal: 2 bakken salade. 5 staafjes kaas op een stokje (jah, lieve lezer dat heb ik ook niet verzonnen, mag nog blij zijn dat Joan dat stokje opmerkte anders had mijn slokdarm mooi mikado kunnen spelen), wat zoute ham en 2 bakken yoghurt.
En hoe het komt, komt ‘t. Misschien omdat het gestolen goederen zijn. Het smaakt ons deze middag niet al te best. Net de verkeerde dingen gepakt. Hebben we eigenlijk nooit. Maar nu dus wel.
We gaan weer op pad. Ongelukkigerwijs fiets ik al meer dan en week met één deugdelijke rem. U begrijpt het al. De andere rem is minder deugdelijk. Hij deugt niet (meer).
Tis eigenlijk een deugniet. En dat is precies wat ie is. Hij is kapot. Defect. En laat het nu net de achterrem zijn die het heeft begeven. Ik rem dus al meer dan een week met alleen m’n voorrem. Verrekte lastig kan ik U zeggen. En soms ook ietwat gevaarlijk.
Een paar dagen geleden gingen we een heuvel af en toen kwam er met het nodige geweld een vrachtauto van rechts aanzetten. We bemerkten elkaar op het laatste moment. Laat ik het zo zeggen: het was goed dat zijn remmen wel van deugdelijke kwaliteit waren. Verder probeer ik behoedzaam te manoeuvreren.
Eenmaal thuis maar ‘s kijken of er reserveonderdelen te verkrijgen zijn. In Duitsland lukt dat niet.
Na de middagbreak slaat bij mij het pap-in-de-benen-syndroom toe. Pfffff.....fietsen, soepel trappen wordt werken. Harken. Knoerten. Ploerten. Ik wijt het aan de hoge luchtvochtigheid. Maar deze laatste 20 kilometer zullen niet in de top 3 eindigen van meest soepel weggetrapte kilometertjes.......
We bereiken veilig en wel en droog en wel onze eindbestemming voor vandaag.
We hebben nog twee fietsdagen voor de boeg. En dan hopen we aan het einde van aanstaande zondagmiddag het station van metropool Emmen te bereiken.
In dat geval zouden mijn acrobatische remavonturen succesvol zijn verlopen. In dat geval hebben we er ongeveer 900 reiskilometertjes erop zitten. In dat geval hebben we Denemarken, Noord Duitsland en een heel klein stukje Nederland doorkruist. In dat geval zou ons fietsreis van Kopenhagen naar Emmen er op zitten.
See how it Goes.
Gerrit
DONDERDAG 9 SEPTEMBER 2021 FIETSDAG 13 Traject: WUSTEWOHLDE - RECHTENFLETH/SANDTSTEDT AFSTAND: 54 km
VRIJDAG 10 SEPTEMBER 2021 FIETSDAG 14 Traject: Sandstedt - Westerstede AFSTAND: km 54
