Zandstraalkin
Na 30 kilometer zwoegen (ik kan zo even geen betere term bedenken die de lading dekt) ga ik rusten. Ik heb een fijn zaakje gevonden waar een heel lieve vrouw crêpes maakt. Met handen en voeten maak ik haar duidelijk wat ik wil. We doen of we elkaar begrijpen. Binnen 20 minuten tovert ze een crêpe met ham en allemaal andere lekkere ondefinieerbare meuk. Die zo goed smaakt, dat ik er nog 1 bestel.
Ik spring onder de douche. En vertrouw de nodige kilo’s stuifzand aan het rioolstelsel van Tunesië toe.
Iets met een lekker pepertje of zo.......
Afgelegde afstand: 72 km.
Labyrint
Ik ben vanochtend vertrokken uit een hotel dat van binnen meer weg heeft van een paleis. Het ding heeft maar liefst 485 kamers en vier etages. En u mag raden in welke kamer en welke etage ons aller Gerritje toebedeeld kreeg. Verdomd. In 1 keer goed!
Ja, lieve lezer. Ik kijk er ook van op. Dat ‘t mij gebeurd. Maar tis gebeurd. En ik kom er ook nog ‘s vrij laat achter. Ik probeer af te snijden. Om zo weer op de route te komen. En daar raak ik verstrikt in een labyrint van landweggetjes. Van het nivo: best wel mooi, maar nauwelijks begaanbaar. Die weggetjes staan weliswaar wel op mijn GPS. Alleen de pas gebouwde muren en gebouwen niet. Een muur belemmert mij om de hoofdweg - die ik wel kan zien - maar met geen mogelijkheid kan bereiken.
Teleurstellingstranen
Gisterenavond laat kwam ik aan in een regenachtig Enfidha. Enfidha ligt ruim 100 kilometer ten zuiden van Tunis. Aan de kust.
(sorry, sorry....ik had geen ouderen moeten zeggen.... sorry). Ouderen hebben ook recht op zon! Nogmaals sorry!
Die oudjes keken toch wel een beetje op hun neus toen het vliegtuig voet aan wal zette. Het water spatte uiteen op het asfalt. Een heuse bak met water viel op Tunesië.
Maar eerlijk gezegd, mij kwam die regen ook niet zo goed uit.
Mijn fiets wordt vervoerd in een kartonnen doos. Als die uit het vliegtuig komt, staat ie meestal wel een tijdje buiten te koekeloeren. Normaal is dat niet zo erg. Maar in de regen?! Ik bedoel: karton en water. Dat is niet een heel fijne combinatie. En het zou allemaal niet zo erg zijn wanneer ik die doos niet hoefde te gebruiken voor de terugreis. Maar dat moet wel.
Afgelegde afstand: 60 km.
Opwindoor
Jo Atje
Op de dag dat onze eigenste Hollandsche eigenheimer en oud showmaster “Frankie Masmeijer” een behoorlijke, en toch ook wel wat opmerkelijke, carrière switch heeft gemaakt (ik heb namelijk begrepen dat ie in de bananenhandel zit en dat ie die gele dingen - in een iets te krappe verpakking - de komende negen jaar uitsluitend aan gedetineerden gaat verkopen. Ook NCRV!!) zijn wij vandaag van Sarande terug naar Tirana gereisd. We hebben een taxi terug genomen naar het hotel waar onze reis twee weken geleden begon. Morgen vliegen we terug naar ons Hollandsche Heimat.
Gisteren hebben we het stadje Gjirokaster bezocht. Iets preciezer: het kasteel. Het kasteel dat hoog boven het stadje uit torent. Zo hoog. Dat de straatjes er naar toe zo steil zijn dat je er steil van achter over slaat. We nemen een taxi naar boven. En dat is een van de beterebeslissingen die we deze reis genomen hebben.
Het kasteel is bezienswaardig echter de uitzichten zijn ….. ach…..kijkt u zelf maar:
“ Goh mensen: dit was me het reisje wel. Wat waren de bergen hoog. En eenmaal boven gekomen: wat waren de uitzichten adembenemend”.
“En was het warm”. Ik kan een behoorlijke bak met warmte verdragen, echter dit was heftig. Ik weet dat U ook een fijn hittegolfje te verduren heeft in uw eigenste landje. Maar dan ook nog ‘s met een bepakte fiets bergen op fietsen (geheel vrijwillig overigens) tja, dat was een heftige klus.
We hebben onderweg geweldig fijne mensen ontmoet. En daar willen we graag iets over zeggen. Tijdens verschillende gesprekken werden we geconfronteerd met het imago dat Albanezen denken te hebben in het buitenland. Ze zijn zich er geweldig van bewust dat er in delen van de Wereld met een criminele blik naar hen gekeken wordt.
En ik zal de PVV en T. Baudet-stemmer voor zijn: die zullen er zeker ook zijn. Criminelen. In Albanië. Zeker wel. Net zoals er criminele Belgen rondlopen, criminele Duitsers, criminele Kosovaren, criminele Ieren, criminele Noren en criminele Nederlandse bananenverkopers die hun waar proberen te slijten in Antwerpen.
Kortom: overal loopt wel tuig rond. Echter de Albanezen die wij ontmoet hebben waren zonder uitzondering warme, goedlachse- en hulpvaardige mensen.
Als je het echte ongerepte Albanië wil zien. Jammer. Dan ben je te laat. Net als wij. De kuststrook wordt al gekenmerkt door de nodige hotels en bevolkt met de daarmee onlosmakelijk samenhangende toeristenmeuk. De (schitterende) kust wordt in rap tempo (honderden hotels per jaar) meer en meer volgebouwd. Over tien jaar staat ie ramvol. Maar de mensen zijn er nog puur en wanneer je – de met bison kit tegen de rosten aangeplakte - slaperige dorpjes aandoet, doe je een flinke stap terug in de tijd.
“We hebben er een fantastische tijd gehad”.
We hebbennog een paar fotootjes die het weblog niet hebben gehaald de afgelopen weken, maar die je wellicht wel de moeite van het bekijken waard vind:
En tot slot - mede namens Joan - een dikke zoen van ons beiden voor het volgen, meelezen en reageren van/op dit weblog. Thanks Roel. En een goeie en veilige reis met je zoon toegewenst!!!!
Discover your Smile
We hebben ons woeste plan ten uitvoer gebracht en hebben de afgelopen twee dagen het Griekse eiland Corfu met een bezoek vereerd.
Fietsend door Albanië kregen we het eiland in het vizier. En zo op afstand lag het er wat verlaten en afgelegen bij. Het maakte een ietwat afwezige en enigszins verlegen en wat verlaten indruk. En wij wilden het eiland wat opvrolijken. Door er een bezoek aan te brengen. Het wat te bemensen. Laten merken dat er ook nog piepeltjes op deze planeet rondlopen die best wel interesse hebben in zo’n afgelegen plek. Dat er nog piepeltjes zijn die het avontuur opzoeken. Die nog ondernemend zijn. Die een beetje afzien helemaal niet erg vinden. Daar zelfs van genieten. Piepeltjes die nog een beetje dat Robinson Crusoe-gevoel in hun donder hebben. Mensen die……….
Tja.
We hadden het kunnen weten. Het eiland is allesbehalve verlaten. Jeden Tag meren er een handvol cruiseschepen aan. En Jeden Tag komen enkele tientallen vliegtuigen uit het luchtruim naar beneden zakken om hele wagonladingen toeristen uit te kotsen vervolgens aan de zorg van het eiland toe te vertrouwen.
Dat is overigens een spectaculaire bedoeling, het opstijgen (maar vooral het landen) van die vliegtuigen. Ze scheren rakelings langs ons hotel. We vergapen ons ongeveer tien keer per uur aan die indrukwekkende ijzeren vogels. We maken er gaandeweg zelfs een leuk raadspelletje: “welke maatschappij komt er nu weer uit de lucht zakken”?
Op 1 staat: TUI, u weet wel van “Discover your smile”. Tegen onze TUI vriendjes en vriendinnetjes zou ik willen zeggen: “ ik wil die SMILE wel discoveren, echter alleen wanneer jullie met jullie vliegtuigen ietsje pietsje hoger gaan vliegen en misschien ook ietsje pietsje minder vliegtuigen naar Corfu toe sturen.
Op 2: Ryanair
Op 3 t/m eh….20 of zo: een heleboel maatschappijen waarvan ik het bestaan niet wist
Lieve lezer.
Het was leuk om een uitstapje te maken naar een ander land. Je zit weer ’s op een bootje. Hebt weer ’s een paspoortcontrole (kreeg potdomme helemaal geen stempel in m’n paspoort….grrrrr……ik spaar die dingen…….) en het gebruikelijke gedonder met de fietsen. En dat alles is een prettige afwisseling van het zware klimwerk langs de kustlijn van Albanië. Maar dat is het dan ook wel….want verder is Corfu…….niet echt aanbevelingswaardig.
Ik bedoel. Als je van zand en zee houd, neem dan de boot en steek dan het water over. Naar Albanië. Dat neemt een uurtje in beslag. Het resultaat: de stranden zijn er mooier. De mensen vriendelijker. Het is er nog een stuk ongerepter. En als het je om de doekoes is te doen: het is er een stuk goedkoper. En van Joan mag ik schrijven, dat de Albanezen ongeëvenaard lekkere bakken koffie zetten (ik heb geen idee wat ik schrijf: Ik drink alleen bier….)
“Discover your smile”.
Maar zonder grappen en grollen. We hebben ons best vermaakt op eiland en zijn, tussen het wegkauwen van de kip Souvlaki en de Moussaka, een beetje om de meute heen gefietst.
Zie hier het Griekse fotoresultaat:
Corfu
Het wekkertje gaat. Het is 5.25 uur. We staan op.
Slaapdronken als we zijn voeren we als goed afgestelde ‘machines’ onze inpakopdrachten uit. Daar zijn we vrij bedreven in geworden. Zonder verder commentaar pakken we onze tassen in. Maken we onze fietsen gereed. Werken een ontbijt naar binnen. En als dit alles tot een goed einde is gebracht zijn we even na zessen gereed voor vertrek.
Het vroege tijdstip kiezen we om de ergste hitte het hoofd te bieden. Het wordt een flinke klimdag vandaag. En het zwaarsteklimwerk willen we in de betrekkelijke koelte doen.
Gisteren hadden we een rustdag ingebouwd. Na vier dagen klimmen waren de benen en het hoofd aan rust toe. Vandaag zijn we zo fris als een hoentje.
Dat geldt overigens niet voor de vuilniswagen die ons de eerste kilometers vergezeld. Het is namelijk vuilnisophaaldag vandaag. De wagen haalt ons steeds in. Leegt dan de vuilcontainers. Waarop wij hem weer passeren. Maar niet lang daarna passeert het ons weer. Om vervolgens weer een container te legen. En zo gaat dat een tijdje door. Tijdens dat passeren geeft de vuilniswagen een indrukwekkende stank af. Gelukkig zijn we na een kilometer of vijf van ‘m af.
Dat geldt niet voor de bergen. Daar moeten we onze fietsen tegenop zien te werken. En we beginnen meteen met een 5 kilometer forse klim. Zo’n klim waarmee je je wel een uurtje of wat kunt amuseren. En na zo’n rustdag doet dat altijd even pijn. De benen (en het hoofd) moeten weer even wennen aan het leveren van arbeid.
We komen boven. De beloning mag er zijn. De uitzichten zijn prachtig. We dalen af. En wacht: daar doemt de volgende berg al weer op. Het klimmen kan weer beginnen. We stoppen van tijd tot tijd. Om op adem te komen. En benutten die tijd om bij te drinken en wat foto’s te schieten.
Om 8.30 uur vallen we een cafeetje binnen. Daar vloeit de RAKI rijkelijk. De invloeden zijn hier Italiaans en Grieks. Er wordt in het zuiden van Albanië zelfs Grieks gesproken. Ik krijg ook een glaasje RAKI, maar die laat ik beleefd staan. Ik ben veel te bang dat dit sterke alcoholische drankje me in de benen slaat. En dan wordt het klimmen wel een bijna onmogelijke opdracht.
De zon lijkt een verlofdag te hebben opgenomen. Het is voor het eerst deze fietsreis bewolkt. Met enige verbeeldingskracht lijken er zelfs een paar druppeltjes regen te vallen. We vinden het best. De afgelopen week was het knetterheet! De hoge temperaturen - gecombineerd met een hoge luchtvochtigheid - maakten het klimwerk zeer inspannend. Dat de zon zich even niet laat zien is fijn. We klimmen, dalen, klimmen en dalen door.
Na 45 kilometer fietsen belanden we in Sarande. Sarande is een grote stad en ligt in het zuiden van Albanië. De eerste aanblik maakt nog niet dat het liefde op het eerste gezicht is.
Dat hoeft ook niet. We hebben namelijk een stoer plan. We wagen de oversteek naar het Griekse eiland: Corfu. Vanuit Sarande is dat een oversteek – met een boot - van circa een uurtje. Dan ben je er al. We hebben gewoon zin om dit Griekse eiland ’s te befietsen. Is een spontaan idee. Kwam gisteren zomaar op. Hadden we van tevoren niet bedacht.
We kopen een kaartje voor de bootovertocht. Fietsen door naar de boot. En daar begint het gedoe.
Onze fietsen moeten door de terminal voor een check. De hele boel moet gescand worden. We komen terecht in de Griekse ambtenarijen hectiek. Heerlijk vind ik dat altijd. Van die mannetjes die op hun strepen gaan staan. Dat ambtenaar A zegt dat je daar naar toe moet. En als je daar bent. Dat mannetje B zeg dat je hier niet moet zijn. En je terug stuurt. En ben je dan terug (bij ambtenaar A). Dan stuur die ambtenaar je weer terug naar ambtenaar B. En dan komt er ambtenaartje C bij. En die vind weer wat anders. Kortom gedoe. En eigenlijk is er maar 1 reddingsboei: RUSTIG BLIJVEN! Het komt namelijk altijd op z’n (Griekse) pootjes terecht.
Zo ook nu. Onze fietsen mogen aan boord. En nog geen uur later zetten we voet aan Griekse wal. En zijn we op het Griekse eiland Corfu We lepelen een Mousaka naar binnen. En vinden een prettig – en op het eerste oog – zeer rustig familie hotelletje. Waar – zo blijkt niet veel later – de vakantievliegtuigen indrukwekkend laag overheen vliegen (daar hopen we nog een fraaie foto van te maken).
We gaan het eiland in twee dagen tijd fietsend verkennen. We houden u natuurlijk op de hoogte, als we tenminste niet door zo’n vliegtuig van ons Griekse balkonnetje worden geblazen.
Gerrit
Afgelegde fietskilometers: 54
LEKker
Op 11 april 2019 werd het duidelijk.
Een meerderheid van onze vrolijke volksvertegenwoordigers – in de volksmond: de tweede kamer - wil dat alle Albanezen een visum moeten aanvragen om Nederland binnen te komen. Die visumplicht gold tot 2010. En toen is in aller wijsheid – naar ik aanneem – besloten om die visumplicht te laten vervallen. En nu willen ze het dus weer invoeren. Aanleiding is een flinke toename van het aantal criminele activiteiten die door de Albanese maffia worden uitgevoerd in Nederland.
Ik heb meteen even een paar van mijn Albanese vriendjes gebeld om de berichtgeving te verifiëren. Die bezwoeren me dat ze zo beetje de Amsterdamse onderwereld in een Albanese houtgreep hebben. Maar ze moesten snel ophangen (en eerlijk gezegd weet ik niet helemaal zeker of ze hunnie telefoon bedoelden…..).
Lieve, maar ook wel wat ondergewaardeerde lezer. Het is een vandaag een beetje: “de dag die je wist dat zou komen”. Ik citeer hier met liefde de toch wel wat - maar toch ook niet geheel ten onrechte - ondergewaardeerde tekstschrijver John (f%$@*&king) Ewbank. U weet wel, die die prettig in het gehoor liggende teksten voor onze grote volkszanger Marco Borsato schrijft. En die dat met een taalkundig vernuft doet die zijn gelijke niet kent.
Gelukkig niet!
Marco Borsato. Waar om voor mij totaal onduidelijke redenen hele volksstammen randdebielen – want dat zijn het - een kaartje kopen om de eerder genoemde artiest van wie ik de naam niet meer uit mijn bek/typvingers krijg, te gaan aanschouwen. En wat jullie niet weten is (en dat ga ik nu verklappen-gratis tip mijnerzijds) is dat deze – laten we hem Marco B – noemen, (zou een ontsnapte TBS’er kunnen zijn by the way, zou mij persoonlijk niets verbazen) bij elke hoog noot die hij moet zingen richt ie – met gesterkte arm - zijn microfoon naar het publiek en dan zegt: NU JULLIEEEEEE!!! “EN DAT DOET IE OM DIE IE DIE FUCKING HOGE NOTEN ZELF NIET KAN HALEN!!!!!!!!”
Kaartjes verkrijgbaar vanaf 95 europegeltjes! Er zijn nog een paar plaatsen…..met slecht zicht en gratis oordoppen……haast U!
Gisteren was een loodzware dag. 1000 meter klimmen met onwaarschijnlijke stijgingspercentages in een hitte die U de komende dagen in ons Hollandsche landje gaat ervaren, zo hebben we hiero begrepen. Met die klim zijn we gisteren ruigweg van 8.00 uur tot 18.00 uur in de weer geweest. En eerlijk: tot op de schoenveters versleten beëindigden we de fietsdag.
U voelt ‘m aankomen. Ergens moet de energieklimprijs betaald worden. En dat ‘ergens’ kon vandaag wel ’s worden.
Vanochtend vertrokken we uit de plaats waar we gisteren aankwamen. Dat leek het meest praktisch. Anders moet je eerst naar een andere plaats fietsen. En van daaruit vertrekken. Da’s niet handig. Veel handiger, efficiënter en logischer is te vertrekken uit de plaats waar je toch al verblijft. Vandaar deze keuze.
Potdomme. De dag begint met klimmen. En dat vinden onze benen niet fijn. Of is het een mentaal dingetje? Hoe dan ook: de eerste kilometers doen veel pijn. Het is te hopen dat we er beter in komen, want er moeten vandaag de nodige klimkilometers overwonnen worden.
Na een uurtje of twee knoerten en ploerten (ondertussen de fraaiste uitzichten aan ons voorbij trekkend) vallen we een cafeetje aan. Maar niet voordat we onze bivakmutsen op hebben gezet. We zijn natuurlijk niet gek.
Het café ligt aan een schattig, bedrijvig pleintje. We drinken koffie en veel, heul veel water en voeren fijne gesprekken met de lokale bevolking. Lokaal leek ons ook wel handig. Want om nu hele volksstammen van elders in te vliegen naar dit pleintje om fijne gesprekken mee te voeren…… Ik begin lichtjes te ontsporen, heeft u het in de gaten lieve lezer? Allemaal de schuld van die kut Borsato!
We stappen op en komen in een donders zware klim terecht. Tot zover het slechte nieuws. Want lieve lezer: u weet het al. Na zo’n klim volgt er? Jawel, zeg het maar……toe dan……weet u het antwoord niet? Domoren!! Het juiste antwoord is: een afdaling. Dat afdalen moet ook wel anders kom je in de hemel terecht en voor je het weet staat daar Petrus je op te wachten met drie kraaien in z’n klauwen. En er was ook iets met wat hanen. Maar ik ben de draad ietwat kwijt geraakt met dit bijbelverhaal. En dat komt omdat altijd als over dit gedeelte van de bijbel uitleg werd gegeven, de pepermuntjes langs kwamen, en die rol liet ik dan uit mijn klauwen vallen, en moest kruipend over de grond – onder en tussen de kerkbankjes door - die rol pepermuntjes weer zien te bemachtigen. En als dat gelukt was, en ik weer plaatsnam in mijn bankje, dan was de dominee al weer vijf hoofdstukken verder…….
Afin. Afdalen dus.
Nu moet u weten dat ik een beheerste afdaler ben. Meestal. En ook nu rijd ik beheerst naar beneden. Echter, deze afdaling gaat zo stijl naar beneden dat er bijna geen remmen aan is. Het gaat best hard. Plots voel ik dat mijn fiets zich anders gedraagt dan anders. Ik heb minder controle. Opeens dringt het tot mijn door:”lekke band!”. Ik probeer bij te remmen, en dat lukt maar ternauwernood. Vlak voor een rotswand kom ik met mijn hele hebben en fietshouwe tot stilstand.
Pff….dat loop maar net goed af.
Het is hier schitterend. Ik denk niet dat ik in Europa (op de plekken waar ik geweest ben) het ooit zo mooi heb gezien. De kuststrook van Albanië is onwaarschijnlijk mooi!
Na opnieuw een flinke klim zoeken we - voor we aan de afdaling beginnen - een schaduwplek om bij te komen. Net als ik aan de afdaling ben begonnen. Voel ik iets ongewoons aan mijn fiets. Ik voel dat mijn fiets zich anders gedraagt dan anders. Ik heb minder controle. Opeens dringt het tot mijn door:”lekke band!”. Ik probeer bij te remmen, en dat lukt maar ternauwernood (kwestie van ‘ knippen-tekst- plakken’ mense….). En dat plakken geldt ook voor mijn voorband. Domme, het ding is weer lek.
We hebben hier wel iets met LEK.
Je betaalt in Albanië met LEK. Nee, niet met lekke banden. Maar met de betaaleenheid LEK. Om die LEK te bemachtigen moet je wel ietsje pietsje moeite doen, want betaalautomaten zijn behoudens de grote steden dun gezaaid.
Schaduw is hier een schaars goed. In de volle zon voer ik operatie LEK uit.
Om even terug te komen op die door ons mooie landje zo gewenste visumplicht voor Albanezen - die er overigens and by the way - niet gaat komen. Onze Europese vriendjes en vriendinnetjes steken daar een Albanees stokje voor (onze regering daarmee met lege Albanese visumhandjes achterlatend). Echter, het nieuws dat onze gouvernement dit voornemen bij meerderheid heeft, is tot in de kleinste gehuchtjes van Albanië doorgedrongen. En daarbij zijn de nuances van de berichtgeving enigszins op de achtergrond geraakt. Laat ik het zo zeggen: ze zijn met de visum- plannetjes van onze overheid………eh….. ……op z’n zachts gezegd….eh …….niet zo ingenomen.
“ Where are you from? We eh…..cum from Holland! You know, the Country with de wooden shoes, tulips, Marco B. (kutartiest), Trijntje Oosterhuis (nog een grotere kutartiest) and of course Roed Goelit en Marco van Basten, en van iets recentere datum: De ligt (nee, die is niet van de verlichting) Matthijs de Ligt en Frenkie de Jong. From AJAX. You know us toch well?!
“Yes we know. Van die Tulips and So. But eh……you are also the country that see us all as Criminals because your gouvernement ………”. Tja, lieve lezer: breng dan het gesprek nog maar ’s op de jongste verrichtingen van ons aller AJAX…..
Het is inmiddels vier uur.
De zon straalt haar stralen medogenloos op onze lichamen. We rollen een aller bezienswaardig kustplaatsje binnen. “We kappen we er mee, voor vandaag”. Het was een enerverende fiets- en bandplakdag. Het is mooi geweest.
Na enig zoekwerk vinden we een fraaie plek aan de rand van de Ionische zee (deze zee heeft ergens het stokje overgenomen van de Adriatische zee). Daarin nemen we een duik. Eenmaal boven gekomen richten we onze periscoop-hoofden richting een een stuk land dat in de zee ligt. En hebben we uitzicht op het Griekse eiland Corfou. Laat ik het zo zeggen: ik heb er wel ’s slechter voor gestaan in mijn inmiddels enigszins wel wat verder gevorderde leventje.
Wat kan het mij verdommen. Ik bestel denk ik nog maar ’s een crimineel LEKker kaasplankje.
Gerrit
Afgelegde kilometers: 32
