Helwind

Het is tweede kerstdag. Bij u.

Was het gisteren nog lekker weer. Vannacht brak de Marokaanse stormwind van wal. Voer uit naar woeste wateren. En gooide daar zijn windanker uit. En ging daar net buiten het oog van de Marokaanse veldwachter een beetje tekeer. De lafaard. Kortom: de Marokaanse vlag staat sinds vannacht strak aan de paal te waaien.

Jeetje man. Het ging zo erg tekeer. Dat ik mijn tent bijna uitwaaide. Het tentzeil klapperde als een kunstgebit dat net niet helemaal pas zit. Als een net iets te wijd broekpak. Als een schoen; maatje net iets te groot. Als een ..... afin, u heeft een beeld.

En dat ondanks de redelijk beschutte plek waar ik mijn tent gisteravond strategisch had neergezet. Ik had `m ook zo neergezet dat het nemen van een eventuele hoekschop onmogelijk zou zijn. Wij niet naar het EK. Dan pakken we elk willekeurig voetballand toch gewoon ff terug. Echter Marokko slaat meteen terug. Het voetbalveldzand woei in m`n tent. Ik heb nauwelijks een oog dicht gedaan.

Ik had de stille hoop dat de wind in de loop van de nacht wat zou gaan liggen. Maar bij het krieken van de dag bleek het tegendeel waar. De wind was nog wat verder aangetrokken.

Met behoorlijk wat moeite breek ik mijn kampement op. De spullen hebben nl zin om alle kanten op te waaien. And that is nog niet all and everything. As a matter off fact: NO. Behalve de stormwind is het ook snijdend koud. Het waait overal dwars doorheen. Mijn moeder had altijd al een vreselijke hekel aan Oostenwind. ` Je kunt je d`r niet op kleden jonge`. En ik sluit me vanaf vandaag alsnog bij haar oostenwind-afschuw aan.

De afgelopen weken heb ik me wel `s afgevraagd, fietsend onder een heet blakerend zonnetje, waarom ik die thermokleding, die handschoenen en die lekkere warme Nepalese muts nu toch eigenlijk had meegenomen. Nou, vandaag heb ik het antwoord gevonden op die vraag.

De stormwind komt uit het zuid-oosten. En u mag precies en op de kop af 1 keer raden in welke richting ik mijn fiets moet struren. U zegt? Potdomme, in 1 keer goed geraden. U had vast en zeker een fjin cijerlijstje op school: Ik moet recht tegen die F#@%^&K%$#G (hier hoort FUCKING te staan maar omdat er ook nette mensen , niet zoveel trouwens, meelezen verbaster ik het woord een ietsje) stormwind in.

Ik fiets. Ik klim. Ik zwoeg. Ik loop. Ik daal wat. Ik duw. Het is geen doen. Het is absoluut geen doen. Het is gewoonweg niet normaal meer. Ik krijg mijn fiets nauwelijks vooruit gereden Ik kan mijn fiets met moeite overeind houden. En moet verdorie bij afdalingen serieus kracht zetten om naar beneden te komen. En daarbij moet ik zorgen dat ik niet in een afgrond of ravijn geblazen wordt. Het begint onverantwoorde trekjes te krijgen. En een echt geweldig leuke bezigheid kan ik dit ook niet meer vinden.

Nou moet ik zeggen dat ik ook niet altijd geweldig fijne ervaringen aan de`verplichte` tweede kerstdag-bezoekjes en diners in het verleden heb overgehouden. Ik zal niet zeggen dat dit ploeteren in de stormwind nu direct een stuk leuker en aangenamer is. Maar om nu te zeggen dat ik meteen weer zou willen ruilen?! Nou neuh.

Hoe ik het doe. Hoe het gelukt is. Hoe ik het bereikt heb? Niemand weet `t. En ik al helemaal niet. Echter. Wonderen bestaan. Ik bereik mijn einddoel voor vandaag. Zwaar versleten. Dat wel. Maar ik bereik het. Het dorpje Ighern. Tegelijkertijd arriveert een fietsende Schot die een week door Marokko trekt. Hij heeft dezelfde helletocht als mij ondergaan. Hij geeft prijs dat hij verschillende keren bijna heeft gehuild. ` I`ve learned a lot off myselff today`.

We nemen intrek in het allerbeste hotel van Ighern. Er staat er dan ook precies 1 in the whole town. Just in the City Centre of Ighern. Beneden zitten mensen naar de Engelse Premier Leaque te kijken (dat staat hier overal aan, van Gaal met z`n miljoenenbalspelers heeft weer verloren hoor ik zojuist). En boven zijn kamers. Van het nivo: `hoe basic wilt gij het hebben? Prima, dan gaan wij dat `s fijn zo basic mogelijk voor u regelen`.

De wind waait nog steeds de spreekwoordelijke pannen van de platte daken. En de snijdende kou is inmiddels ook deze hotelkamer binnengedrongen. De locals roepen zelfs uit dat het wel Siberie lijkt. Iedereen loopt de koukleumen. Het is verdomme even geen feest.

Ik probeer me warm te douchen onder een lauw pisstraaltje. Want dus van geen kanten lukt. Doe alle lagen thermokleding aan die ik uit mijn fietstassen kan peuren. En bestel beneden een warme soep. Ik krijg een lauwe. Ik vraag of ze `m willen opwarmen. Hij blijft lauw. Dan maar een Tajinne. Die is wel warm. Ik zie Leicester City live spelen op een grote tv. De uitslag ontgaat me volledig.

Te vroeg kruip in mijn slaapzak. Dit is de enige plek waar ik het warm zal krijgen vannacht. Ik kijk mijn gemaakte foto`s van vandaag terug. En zie dat het er maar vijf zijn. Dat is een teken dat ik vandaag aan het `overleven` ben geweest. Er was even No Time voor het maken van mooie plaatjes.

Ik leg m`n toestel weg. En duik nog dieper in m`n slaapzak. Met huid en haar. Helemaal d`r in. Misschien kom ik wel nooit meer tevoorschijn.

Brrrrrrrrrrrrrrrrrrr!!!!!!!

Etappe Ait Abdallah- Ighern

Tentwoning

Het is eerste kerstdag. Bij u. Ik vertrek uit Tafroute.

Met de kennis van nu. Iets te snel. Het dorpje Tafroute is niet geweldig de moeite waard (in een uurtje heb je het helemaal gezien). Echter. Dat geldt echter niet voor zijn omgeving. Die is van een adembenemende schoonheid.

Hier komen wat foto`s:

DIE HOUDT U TEGOED/ HET UPLOADEN DUURT UUUUUUUREN

Maar omdat deze reiziger altijd weer hunkert en hongert naar het nieuwe en grote onbekende, Gaat hij verder. En daarom zit ik al weer op m`n fiets. De temperatuur is erg aangenaam. En de zon staat al vroeg zijn zonnestralen op mij te richten. Ik probeer `m wel `s voor de gek te houden door ineens af te remmen. Of een slinger aan m`n stuur te geven. Schijnbeweging. Maar het lukt me niet om `m te foppen. En eigenlijk wil ik dat ook helemaal niet.

Binnen een uur komt mij een fietser tegemoet. Net zo`n figuur als ik. We glimlachen elkaar tegemoet. Knijpen in de remmen. En praten over de route die we hebben afgelegd. Daar is deze Engelsman (wiens naam ik ben vergeten) wel even mee bezig als ik hem zijn gang zou laten gaan. Hij fietst nl al 21 jaar (!!) onafgebroken. En u wilt natuurlijk (net als iedereen) weten hoe ie dat doet. Financieel gezien dan.

Wat wil het geval. Hij heeft op jonge leeftijd wat geld geinvesteerd (ik weet niet in wat). En dat geld is fijntjes gaan rollen. De goeie kant op. Tien jaar later heeft ie tijdig de stekker er uit getrokken en was in 1 klap multimiljonair. Vanaf dat moment is ie gaan fietsen. Hij kent zichzelf jaarlijks een bepaald budget toe. En volgens zijn zeggen zou ie tot z`n tachtigste op deze wijze door kunnen fietsen. Ik bespeur wel een klein nadeeltje. Hij heeft de meeste landen als drie keer `gedaan`. Dit is bv zijn vijfde keer in Marokko.

We kletsen nog wat over de route die ik te gaan heb. En wat over de techniek van onze fietsen. En dat het zo vervelend is als je een geluidje aan je fiets hoort dat je niet thuis kunt brengen. Na een half uur nemen we afscheid en vervolgen ieder onze weg.

Na een kilometer of drie hoor ik een geluidje ter hoogte van mijn crank. Verdorie. Alsof de duvel (sorry, Allah) er meer speelt. Heb je het er net over. Gebeurd het. Een geluidje bij m`n crank. Daar word ik altijd wat onrustig van. Ben er niet zo gek op. En het wordt ook niet minder. Tijd voor enige actie.

Ik tuig mijn fiets af. Fiets een stukje. En hoor dat het geluid er nog steeds is. Dan zijn het niet mijn tassen. Ik voel aan de ketting. En die is mega slap. Ik wil `m opspannen. Maar het blijkt dat de ketting zo lang is geworden dat deze zich niet meer laat opspannen. Er moet een schakeltje tussenuit.

Op zichzelf geen ingewikkelde klus. Maar wel even een precies werkje. En dat precieze zit `m er in dat er een palletje.... Wacht ik ga het goed uitleggen.

Geachte cursist. Fijn dat u gekomen bent om de (schakel)les bij te wonen: DE ONTBREKENDE SCHAKEL of IK STA PAL VOOR M`NN KETTING. U mag zelf kiezen. Mij maakt het geen reet uit. Petten af. Koppen dicht. Ik leg `t maar 1 keer uit. En o ja, vergeet niet je mobiel straks weer aan te zetten.

Het is u misschien wel `s opgevallen. Uw ketting bestaat uit schakels. Die zijn onderling verbonden met een palletje. Zonder die palletjes zou de ketting geen ketting zijn. Je zou kunnen zeggen dat een palletje de ontbrekende schakel is (noteren want dit onderwerp kan terugkomen bij het examen). Is een tip mijnerzijds. Doe er uw voordeel mee.

We gaan door..

Om een schakel uit de ketting te halen moet het palletje naar buiten gedrukt. Niet te ver. Want dan gaat ie er helemaal uit. En dan ben je in de aap gelogeerd. Niet echt. Dat zou niet goed zijn. Want als je in een aap aan het logeren bent en je moet tegelijkertijd ook nog je ketting inkorten. Dat wordt voorwaar een beestenklus. Niet doen. Gewoon ff ergens anders gaan logeren. In een aap logeren zou ik uitstellen tot een andere keer.

Afin.

Om dat palletje naar buiten te drukken heb je een zgn kettingpons nodig. Die heb ik altijd bij me. En jullie vanaf nu ook dus. Met dat ding druk je het palletje naar buiten (maar niet ver dus, hij moet er net in blijven zitten). En dan kun je de schakel uitnemen. Hetzelfde doe je aan de andere zijde van de schakel. Je schuift de beide losse uiteinden van de ketting weer in elkaar. En met de kettingpons druk je het palletje weer terug. Klaar is de Keesketting.

Een vraag?! Wel graag je vinger opsteken de volgende keer. Aha, wat als je het palletje te ver naar buiten is gedrukt? Goeie vraag. Ik ken 1 fietsenmaker die het gelukt is om het palletje met een hamer weer terug te slaan. Maar die woont in Pakistan. En hij zal best een keertje over wilen komen om zijn kunsten te vertonen. Maar elke keer?! Dat betwijfel ik. Die man heeft ook recht op z`n rust.

Mooi tot zover de les.

Ik klaar het hele klusje in 20 hele minuten. M`n ketting ligt er weer fijntjes op. Alleen dat vervelende tikgeluid is er nog steeds. En daar was deze hele exercitie toch om begonnen. Enige zorg maakt zich van mijn meester. Ik klooi nog wat en opeens komt de gedachte bij me op dat de trappers wellicht de oorzaak zouden kunnen zijn. En jawel! Ik draai ze los, ik draai ze vast. En zie hier. Het tikgeluid is weg. De meesteres van de opluchting voert de boventoon weer.

Voldaan en trots pak ik mijn boeltje in. En vervolg mijn weg. Die bestaat uit het beklimmen van een berg. En dat is op zichzelf in Marokko geen opvallend verschijnsel. Het barst hier van die dingen. Deze heeft een stijgingpercentage van 8%. Continu. En dat is ook nog tot hier aan toe. Daar heb je er ook meer van. Maar er is nog een klein dingetje. Een detail. Een onderdeeltje dat het vermelden meer dan waar is. Dat klimmen moet over een afstand van twintig kilometer!!!

Ik begin vol goede moed. Het is heerlijk fietsweer. Ik neem on my way graag (maar ook verplicht) wat foto`s. Domweg omdat deze puist het uiterste van mij vraagt. Na 2,5 uur wenden en keren bereik ik de top. Die op 1750 m ligt. Er volgt een laffe afdaling naar 1450m.

Tegen vieren is de energie opperderpop. Ik sla mijn tent op. Ditmaal is de plaatselijke voetbalvereniging de klos. Op een hoek van het uit zand en stenen bestaande voetbalveld vind ik een plek voor de nacht. Ik hoop alleen niet dat ze juist vanavond hun jaarlijkse voetbaltoernooi op het program hebben staan. Want dan ben ik alsnog mooi in de aap gelogeerd.

Gelukkig valt het mee. Ik kook mijn potje. Praat met vier volledig gesluierde jonge vrouwen die niet kunnen geloven dat ik vannacht in `DIE` tent ga slapen. Daarop antwoord ik hen dat ik maar moeilijk kan geloven dat zij elke dag in een tent wonen.

We wensen elkaar bij het ondergaan van de zon welterusten en gaan als vrienden uit elkaar. Ik weet `t, het is bijna niet te geloven, na deze opmerking; of het moet zijn dat ze mijn Wezeper dialect net niet helemaal goed hebben verstaan; dat zou kunnen..........

Asalaam Aleikum

Etappe Tafroute - Ait Abdallah

Kerstfeest

VanuitMarokko wens ik je en je geliefden hele fijne kerstdagen toe!
En speciaal voor Karin: nu lekker uitrusten na de Kerstloop.

En mocht je onder het kauwen van de half gare kalkoen ff tijd hebben [ik zei nog, laat m nu goed garen], er komen heeeeeuuuul veeeeuuuul verhalen aan.

Groet, Gerrit

Tafroute

Na een uitzonderlijke fijne slaapnacht doen de benen weer wat ze moeten doen.

Spieren aanspannen. De trappers beroeren. Druk zetten. Rondmalen. En die zorgen dan weer dat de crank rond gaat. En die zet de ketting weer in beweging. En die zorgt er op zijn beurt voor dat de tandwielen draaien. Daardoor gaan de wielen draaien. En maakt het rubber van de banden kennis met het asfalt. Dat is een onuitgesproken afspraak tussen eerder genoemde onderdelen. En als de benen goed zijn, dan werkt dat allemaal heel fijntjes volgens plan. En dat allemaal. Om mij metertje voor metertje Marokko te laten ontdekken.

En was het gisteren net ff ietsje minder. Vandaag gaat het weer best. Wat niet onvermeldt moet blijven is dat mijn verblijf afgelopen nacht in een werkelijk fantastisch mooi gelegen gite erg fijn uitpakte. En de geweldige maaltijd die ik voorgeschoteld kreeg heeft zeker ook bijgedragen aan mijn huidige conditie en gemoedstoestand.

U begrijpt het al. Ik heb hele goeie zin.

Dat heeft de wind ook in de gaten. Die haalt nl het anker op. En steekt behoorlijk van wal. Hij trekt zelfs aan tot windkrachtje stormachtig. En is allemaal nog best tot hier aan toe. Maar ik heb `m tegen. Soms van opzij. Soms pal in de snufferd. En toch deert me dat niet echt. Ik ben fantastisch in vorm en trap de wind gewoon weg.

Meteen ook maar even de minpuntjes van vandaag doornemen. De temperatuur komt niet hoger dan 14 graden C. En in vergelijking met alle voorgaande dagen is dat een degradatie van 13 graden. En de zon is met kerstvakantie of zo. Ik weet `t ook niet. Maar zichtbaar is ie niet. Tot zover de minpuntjes. Hebben we die maar mooi gehad.

Ik begeef me in het Anti Atlas gebergte. En eerlijk gezegd joegen de bergen (toen ik ze van ver af zag) me wat angst aan. Nu ik er midden in zit vind ik het geweldig. Ik geniet geweldig en reken deze etappe nu al tot een de mooiste tot nu toe.

Het aantal winkeltjes onderweg is beperkt. Ik ben dan ook als een kind zo blij dat ik een winkeltje tref dat wat spulletjes verkoopt. Alleen maak ik een beginnersfout. Ik koop spullen. Tot zover niets aan het middenstandshandje. Maar (doordat ik misschien iets te gefocust ben op de dropveters die de man verkoopt, zou zomaar kunnen....) vergeet ik water in te slaan. Daar kom ik pas achter als ik besluit om na 50 km een punt achter deze fietsdag te zetten.

Ik denk een goeie kampeerplek te zien. En duw mijn fiets 250 meter van de weg. Uit het zicht van het weinige passerende verkeer. Sla mijn kampement op. Dat gaat allemaal prima totdat ik me dus realiseer dat ik nauwelijks water heb. Shit. Dat is vervelend. Ik moet nog koken en toch ook wat drinken. En ik heb niet veel meer. Met het laatste beetje water maak ik een maaltijd. Drinken moet maar wachten tot morgen. Ongelukkig genoeg kies ik voor `Devils meal`. Jawel, het meest pittige gerecht dat ik bij me heb. Klojo. Ik kan de hele nacht van de scherpe masala smaak nagenieten. Zonder een slok te kunnen nemen.

De tentnacht gaat niet geruisloos voorbij. Ik val te vroeg in slaap. Wat maakt dat ik te vroeg wakker wordt. Veel te vroeg. Het stormt dat het een lieve lust is. En wat ben ik blij dat ik mijn kampeerspullen goed op orde heb. Anders was ik met het hele zaakie weggewaaid. De nacht duurt lang. En ik probeer de uren, wakker als ik ben, vooruit te denken.

Eindelijk wordt het dan licht. Ik breek op. Sleur mijn spulletjes weer naar het asfalt. En vervolg mijn weg. Ik ben als een kind zo blij dat ik na 2 km fietsen een winkeltje tref. Hier vul ik mijn voorraden aan. Drink veel. En neem een goed ontbijt neem langs de kant van de weg.

Vandaag wil ik Tafroute bereiken. Een eenvoudig en weinig betekenend dorpje. Echter, dat geldt niet voor de vallei waar het dorp in ligt. Het laat zich nl omringen door roodgekleurde bergen. En die schijnen van een ongelofelijke rauw- schoonheid te zijn. Dat moet dan wel heel mooi zijn. Want veel schoner dan het landschap waar ik nu door heen mag karren kan ik me het nauwelijks voorstellen..

Ik krijg het niet kado. Ik moet een paar flinke puisten bedwingen. Gelukkig mogen de afdalingen er ook zijn. Tegen vieren val ik vermoeid en wel Tafroute binnen. Ik vind een goedkoop en dus basic hotel. En ben er geweldig mee in mijn nopjes.

Ik blijf er een paar dagen. Lijf en leden willen ook wel `s een ATV-dag. Snel geven. Want anders loop je de kans dat ze gaan staken. En daar krijg je alleen maar gedonder van. Gaan ze misschien zelfs zeiken over een verbeterde CAO. Dertiende maand. Kantoor met airco. Verstelbare stoel. In hoogte verstelbaar buro. Dat moeten we niet hebben.

Gewoon ff vrij af geven dus. Zeuren ze ook niet.

Mis

Mijn doorgaans vrij goed afgestelde interne antenne staat vandaag weliswaar uitgestoken. Maar dan wel in de verkeerde richting of zo. Of het ding is niet goed afgesteld. Of hij is afgebroken. Of het abonnement is niet betaald. Dat zou ook gemakkelijk kunnen. In mijn geval. Maar ik zit er helemaal naast vandaag. Maar dan ook falikant verkeerd. Ik moet diep door het stof.

Lieve lezer. Dit was niet de beste dag der fietsdagen. Met iets van enige zorg in mijn lijf vertrok ik vanochtend.

Gisteren ben ik van Guelmim naar Bou Izakarn gereden over de N1. Een veel te drukke (en daardoor) levensgevaarlijke weg. Maar gelukkig heb ik die fietsdag overleefd. De daarop volgende nacht was goed geweest. Maar de vermoeidheid zat vanochtend nog voelbaar en volop in mijn lijf. En dan met name in de benen.

De ogenschijnlijk vlakke etappe`s van de afgelopen dagen hebben hun tol geeist. Het leek vlak. Maar het was niet vlak. Het ging continu lichtjes omhoog. Zonder ook maar 1 bultje over te hoeven fietsen kwam ik toch mooi 800 metertjes dichter bij de hemelpoort!!

Ze noemen het `vals plat`. En ik kan inmiddels door enige ervaring rijk geworden wat aan u verklappen: dat is het ook. Alle Jezus vals!! Vrouwen die wel s in groepsverband hebben gewerkt, moeten dit wel herkennen Die mate van valsheid komt nl. aardig in de buurt [dit gaat reacties oproepen, maar what the fuck, ik zit lekker hier en jullie lekker daaro].
Tel daar bij op een vrij harde wind die pal tegen me was. En vermenigvuldig dat dan weer met een al reeds vermoeide fietser. Wat is dan de uitkomst?

Nou, precies. Een dag als vandaag dus.

Het gaat voor geen meter. Wat ik doe. Wat ik ook probeer. Wat ik ook verander. Wat ik ook onderneem. Niets werkt. Ik kom nauwelijks vooruit. Elke trap is een ware struggle. En dan doemen de bergen van de Anti Atlas ook nog `s voor m`n snufferd op. Elke trap komen ze ietsje dichterbij. The motherfuckers!! Daar zal ik de komende dagen over moeten. Lekker motiverend. In de staat waarin ik nu verkeer kom ik nog geen molshoop over. Ik stop. Ik rust. Ik eet. Ik drink. En heel heel echt heeeeeeel heeeeeeeeeeeeeeel langzaam herpak ik me ietsje.

Na 26 km zwoegen bereik ik een dorpje. Eerst wil ik er mijn tent opzetten. Maar doe toch nog een poging tot het vinden van echt onderdak. Na wat heen en weer vragen blijkt er 3 kilometer (de bergen in) iemand die kamers verhuurd. Die wordt gebeld. Opdat ze weten dat ik er aan kom. Met de laatste beetjes energie die ik nog heb trap ik mijn fiets ik naar boven.

Een aantal jongetjes hebben me gespot en vinden het leuk om met me op te fietsen. Meestal vind ik dat ook wel aardig. Maar in deze fysieke en mentale fragiele toestand is alles me teveel. Ik probeer ze af te schudden. Echter, dat werkt contra. Ze blijven hinderlijk meefietsen en vragen om Dirhams (geld). Ik word het zat en stop even. En man met een brommertje komt me tegemoet gereden. Stopt. En begint ook aan m`n kop te zeuren.

Nu ben ik het echt zat. Ik ben afgemeten en onvriendelijk naar de man. Spring op m`n fiets en begin iets van vaart te maken. De man met het brommertje komt achter me aan. En komt naast me rijden. Verdorie!! Moeten ze me nu net nu precies nu lastig komen vallen. Ik ben doodop. Zien ze dat dan niet?!

Opeens wordt het me duidelijk.

De man is op pad gestuurd. Door de eigenaar van het onderkomen. Om het deze Hollandsche fietster wat gemakkelijker te maken is deze man me tegemoet gereden. U moet weten: het onderdak is nogal lastig te vinden en ik ben u maar tegemoet gereden.....

Ik zit er helemaal naast. Deze man is volledig ter goeder trouw en ik poeierde hem zojuist af.

Lieve lezer: ik weet niet precies hoeveel keren ik mijn excuses heb gemaakt. Maar ik ben na tien keer gestopt met tellen. En ga diep. Diep. Heel diep door het Marokaanse stof..... Maar goed, je moet alles een keer gegeten hebben in je leven, dus eh......beetje stof kan er best bij.

Het onderkomen is veel te duur. Maar van grote klasse. En da`s voor nu even helemaal goed. Hier moet ik proberen mijn krachten weer te hervinden. Voor de klimetappes in het Anti Atlas gebergte die de komende dagen op stapel staan, richting Tafaroute.

Ik hoop maar dat de mouadin die hier vijf keer daags uit de moskee-luidsprekers schalt ook een goed woordje voor mij doet bij de grote baas. Ik kan `t nu wel gebruiken.

Let`s see what happens.

Etappe: Bou Izakarn - Ifrane de Anti Atlas

Afstand: 30 km

Bulten

Aan het absolute en definitieve einde van mijn water- en voedselvoorraad kachel ik ` the Gateway to the Sahara` binnen.

U weet wel . Die geweldig fijne woestijn. De grootste aaneengesloten zandvlakte die onze aardbol rijk is. Driehonderd keer zo groot als Belgie. Ik heb dat fijne weetje eerlijk gezegd niet nagemeten (had een paar andere dingetjes te doen), maar mocht u twijfelen. Ik stel een rolmaatje gratis en voor niets beschikbaar.

Een beetje speciaal vind ik dat wel hoor. Dat binnenfietsen van de Sahara. Want u had het vast niet gedacht: er gaan dagen voorbij dat de Sahara en ik elkaar niet begroeten. In Biddinghuizen doe ik wel `s een poging. Echter, veel verder dan de zandbak, een paar blokken verderop kom ik meestal niet. En ik moet zeggen: dat roept ook wel wat vragen op bij buurtbewoners. Een volwassen oogende man die een beetje in z`n eentje het zand in een zandbak staat te begroeten. Vinden ze raar. Hier kijken de mensen er gelukkig een stuk minder van op. En dat is dan weer meteen een stuk minder raar. Gelukkig maar.

Het had overigens nog wel wat voeten in aarde om hier te geraken. Spreekwoordelijk dan. Want de aarde bestaat hier voornamelijk uit gesteente. Het is het volstrekt onmogelijk om met welke voeten dan ook in welke aarde dan ook verzanden (om in Sahara-sferen te spreken).

Maar die voeten en aarde hadden wel van alles van doen met de loodzware etappe van vandaag. Die begon vanochtend in Sidi Ifni. Na een prettig ontbijtje en de noodzakelijke inkopen (mandarijntjes, bananen, brood en veel heeeeeel veel water) zette ik volle goede moed en gezonde spanning koers.

Na 20 behoorlijk zware kilometers (lees: veel klimwerk) kwam ik versleten en wel aan in het dorpje Mesti. Mesti lijkt qua naam veel op de u vast wel bekende voetballer. Echter in niets op diens kwaliteiten. Toch vind ik er een theehuisje. Bestel thee en brood met kaas. Het brood dat over is besmeer ik met Nutella. En werk het naar binnen. Ik probeer wat rust te geven aan de volgelopen benen. Want die voelen aan alle kanten de pijn van het vele klimwerk.

Het herstel wil echter niet echt tot me komen.

Ik begin te vrezen of ik deze etappe van in totaal 60 km wel tot een goed einde kan brengen vandaag. Ik probeer wat te slapen. Zo`n hazeslaapje wil nog wel `s goed uitpakken. Maar er gilt en toetert vanuit een tv iets Arabisch in mijn beide oren en daardoor lukt het niet. Ik fiets een eindje verderop en ga aan de kant van de weg liggen. Languit. Daar dommel ik wat weg. Na een half uur vervolg ik mijn weg.

De weg blijft klimmen met zo af en toe wat korte daalmomenten.

Na 40 kilometer verandert het landschap vrij plots. De heuvels laat ik achter me en het wegdek vlakt af (en dat laatste komt ook als geroepen). De bomen maken plaats voor lage begroeiing die voornamelijk bestaat uit een polvormige plant die wat op tijm en teucrium lijkt, maar het niet is. Ik realiseer me dat ik langzaam maar zeker de grens van de door mij zo verlangde Sahara begin te naderen. Wow!!!

De koperen ploert daar zo hoog aan de hemel brandt de hele dag al onbarmhartig op lijf en leden. Ik drink me ongans. Maar het is onvoldoende. Ik voel dat ik uitdroog. Ook mijn zonnebrandcreme is niet bestand tegen zoveel zon (en wind). Mijn gelaat trekt strak en ik voel het (ver)branden van mijn huid. Het is een echte strijd aan het worden. Gelukkig zijn de laatste 15 kilometer zo vlak als een spiegel. Ik fiets door een desloaat maanlanschap. Met zo af en toe wat tegemoetkomend of passerend Sahara-verkeer meestal bestaand uit zwaarbeladen Jeeps of the long distance touringcars.

En nu (zo tegen 16.30 uur) rijd ik dus het zuidelijk gelegen Guelmim binnen. Na wat wenden en keren in deze woestijnstad vind ik het enige hotel waar ik volgens mijn reisgids op een redelijk verantwoorde (financieel en qua hygiene) wijze de nacht zal kunnen doorbrengen.

Ik installeer me. Spoel het vuil van m`n lichaam. En ga op zoek naar een restaurant dat kameel op de kaart heeft staan. Dat zou hier te vinden moeten zijn.

Omdat ik zo langzamerhand die bergen wel s een lesje wil leren, lijkt me nu de tijd wel rijp.

De tijd voor twee van die bulten op m`n bord.

Etappe: Sidi Ifni - Guelmim

Afstand: 60 km

Breekijzerboef

Breekijzer Boef

In de oorlog van 1859 namen de Spanjaarden dit stadje in.

Ze noemden het Santa Cruz de Mar Pequena. En daarna moet de Spaanse overname-energiereep of kruidkoek even opperderpop zijn geweest. Ze hadden nl geen idee wat ze er mee moesten. Pas in 1934 namen ze volledig bezit van het stadje. En dat is te zien aan de art deco vormgegeven en de blauw wit gekleurde- en koloniaal aan doende gebouwen. In 1969 gaven de Spanjaarden de stad terug aan Marokko. En bij die gelegenheid werd de stad van een nieuwe naam voorzien: Sidi Ifni.

U zult zich vast en zeker afvragen: ` wat heb ik er aan Gerrit`? Wat moet ik met deze informatie? Waarom word ik met deze zinloze woordenbrij geconfronteerd? Ik kan m`n tijd toch voor zeker beter besteden?! Het is potdomme bijna kerst, de kalkoen moet nog vermoord en ik moet ik het kreng nog gaar zien de krijgen? Kom op man, dring toch `s door tot de kern, wil je?!!!!

Jah, jah. Rustigjes aan. Niet meteen zo int je molenwiek schieten. Laat de appel nu niet zo snel rot van de boom vallen. Rustig doorlezen. Het komt goed.

Vanochtend bij het krieken van de dag ben ik op weg gegaan naar Sidi Ifni . En on my way heb ik een mooie tussenstop bij Plage de Legriza. Op die plek kan ik nl twee mooie natuurlijk gevormde rotsbogen aan de kust van de Atlantische Oceaan bewonderen. Echter. Het zou natuurlijk best kunnen dat het helemaal niet op natuurijke wijze is gegaan.

Het zou best kunnen dat er bv iemand op het strand liep, een paar rotsen zag (en zich wat verveelde, lijkt me een belangrijke voorwaarde) en dacht: kom laat ik er `s een paar gezellige bogen van maken.

En dat ie toen naar de Gamma is gesjeesd (wel de Marokaanse Gamma, want om nu naar de Gamma in bv Dronten, of Harderwijk, of Wezep, of Zwolle te gaan da`s wel een verdomd lange omweg....). En dat ie toen heeft gevraagd: ik wil graag een hamer, een beiteltje (hoeft niet te groot te zijn, i.v.m. een zeurende tennisarm) en een breekijzer. En dat het meisje achter de balie toen heeft gevraagd: waar heeft u het gereedschap voor nodig. En dat hij toen zei: Oh, ik ga een paar bogen maken. En toen het meisje weer: Hoe lang wil u het hele handeltje huren? Oh, doe maar een jaar of tien!!!

Het lijkt me onwaarschijnlijk. Ik denk niet dat `t zo gegaan is. Het lijkt mij een weinig voor de hand liggend verhaal. Ik denk nl. niet dat de Gamma spulletjes voor een periode van tien jaar verhuurd. Denkt u wel? Er zijn toch ook andere mensen die wel `s een beiteltje nodig hebben. Grijpen die tien jaar lang mis. Slechte reclame voor de Gamma. En daarbij: het lijkt me dat de huurkosten ook wel wat aan de hoge kant zijn Tien jaar valt natuurijk weer net buiten de weekendkorting. Jah, bij de Gamma weten ze ook wel wat moeten rekenen!! De boeven!!! (om even in breekijzertermen te blijven spreken.....).

Afin.

Daarna dus koers gezet naar Sidi Ifni. Er daar rol ik nu binnen. Ik vind een eenvoudig hotel dat maar 50 meter verwijderd is van de metershoge golven van de Atlantic Oceaan die zichzelf de nek omdraaien op het zandstrand. Het geraas van neerkwakkende golven rolt zo mijn kamertje in.

Over Sidi Ifni kan ik kort zijn. Vergane Spaanse Glorie. Er zijn maar enkele gebouwen die de grandeur van vroeger nog enigszins verbeelden. Verder is het oude en vervallen meuk.

Ten tijde van de zonsondergang begeef ik me aan het strand. En schiet daar ondermeer deze foto:

Morgen wacht de etappe naar de `gateway` van de Sahara: de stad Guelim!

Etappe: Mirleft-Sidi Ifni

Afstand: 37 km

VrouwMossel

Met een licht gevoel van vrolijke spanning bestijg ik vandaag mijn karretje.

Enerzijds is dat omdat ik met een lekker uitgerust gevoel aan deze dag begin. En er is ook een andere kant van de zijde. En dat is dat omdat mijn steun en toeverlaat, de blauwe bijbel der bijbels (The Lonley Planet reisgids) verhaalt dat de door mij gekozen route een van de mooiste van deze regio is. En dat schept verwachtingen.

Om 9.30 uur verlaat ik Hotel Toeristique in Tiznit. De eigenaar weet wat een vermoeide fietser nodig heeft: een werkende douche, een bed, WIFI, een plek om kleren te wassen en te drogen en een prettige sfeer. En het is ook nog `s achterlijk goedkoop op de koop toe. Wat heeft een mens nog meer te wensen.

Ik zet koers naar de Atlantische Oceaan. Om precies te zijn naar Aglou Plage. Aglou schijnt een waar mekka te zijn voor windsurfers en andere zee-bezigheden bestemd voor de net iets vlottere en flexibelere medemens. Ik ben er nl. niet voor in de wieg gelegd. Heb eigenlijk meer weg van de stijve (surf)plank dan van de surfer himselff. Echter, Ik heb me inmiddels neergelegd met de middels mijn DNA vastgelegde rolverdeling. Nu u nog.

De weg naar Aglou vinden is niet geweldig complex. Je hoeft er niet voor gestudeerd te hebben, geen zesjes voor gehaald te hebben. Je hoeft zelfs niet eens kaart te kunnen lezen. Ideale situatie voor ik zeg de gek. Er is nl. maar een weg die er naar toe leidt. Een lange rechte, licht dalende weg. Hang de slingers maar op, blaas de balonnen maar vol (en daarna wel dichtknopen anders wordt het nog niets.....). Het is potdikkie een waar fietsfeest!!

In no time bereik ik de zee. Wat is het toch geweldig om oog in oog te staan met deze geweldenaar: keizer van de woeste golven. Wat een geweld. Wat een schoonheid. Het is overigens belangrijk dat we snel vrienden worden en elkaar in de armen sluiten, want de komende twee dagen zal ik het woeste water aan mijn (rechter(zijde vinden als ik Zuidwaarts reis. En de zee op zijn beurt zal het ook met mijn (fiets)nukken moeten doen.

De kustweg begint met en veneinig klimmetje. En daarna gaat het 40 kilometer op en af. De oppen en affen wisselen elkaar steeds af. Ik ben meer verliefd op de affen, maar de oppen duren nooit lang en ik vind het best zo. De wind waait niet helemaal gunstig en `t is nog wel een hele trap. Wat ook niet helemaal onvermeldt moet blijven is, is dat mijn temperatuurmetertje uitslaat naar een waarde van 32 graden C. Dat gecombineerd met de forse zeewind maakt dat ik flinke hoeveelheden water inneem. En me flink insmeer met zonnebrandmeuk.

Rond twaalven des middags beland ik in een Beach Resort. Het is uitgestorven. Slechts een handjevol stafleden zijn aanwezig. Van alle aanwezige restaurants is er slechts 1 open. En dat is precies genoeg voor mij. Maar het is ook wel opmerkelijk dat er maar 1 open is. Het is winter en da`s nou net precies en fijn de juiste tijd om naar Marokko, af te reizen om de zon op te zoeken. Maar de recente aanslagen in Parijs, de onrust in Tunesie en de algehele tereurdreiging maken dat de hotels, restaurants en stranden leeg blijven. De terreur en de dreiging van terreur heeft gevolgen voor velen in grote delen van de Wereld.........

Ondanks dat ik alleen ben maken ze met liefde een lekker vissoepje voor me. Met de levenslust van een gezonde vis vervolg ik mijn weg. Eerlijk is eerlijk. De route valt een ietsje tegen. Tja, op basis van de info uit mijn reisgids ik had er net iets meer van verwacht.

Tegelijkertijd is dit nu juist het hele probleem met teleurstellingen. Natuurlijk stelt het landschap niet teleur. Het heeft juist zijn uiterste best gedaan om mij te plezieren. Het zijn mijn verwachtingen die maken dat het tegenvalt. Wanneer ik deze etappe onbevangen was aangegaan, dan was ik waarschijnlijk juist verrast geweest over het aantreffen van de zee. En al het moois dat de zee en haar omgeving te bieden heeft. Misschien moet ik wat minder verwachtingsvol door het leven gaan, en me meer laten verrassen?! Leermomentje voor deze jonge.

En juist als ik deze overwegingen in mijn hersenpannetje laat rondtollen, juist op dit moment ontwaar ik in de verte een mooie klif en dito golven. En ik zie nog meer.

Er staan kleine pyramidevormige tentjes her en der verspreid. Net iets uit het strand. Bij nadere beschouwing zie ik dat er mensen onder zitten. Ze pellen iets. Het wekt mijn nieuwsgierigheid. Na een kampementje of tien te zijn gepasseerd trek ik de stoute schoenen aan. Strik m`n eveneeens stoute veters (wel ff doen, anders loop je het risico dat je op je plaat gaat) en ga een kijkje nemen.

Het blijkt dat ze mosselen uit het laagstaande water wegvissen en die vervolgens met een emmer/schaal aan land brengen. Daar worden de mosselen gepeld, in een plastic zak gedaan en wordt vervolgens geprobeerd (in de brandende zon) langs de kustweg de mosselen aan de man te brengen. Het lijkt me heerlijk, maar ik zou ze wel heeeeeel goed koken........

Tegen drie uur bereik ik mijn eindbestemming voor vandaag: Mirleft. Een echte kustplaats met tal van overnachtingsmogelijkheden en (vis)restaurants. Ik vind een fijne, schone en sfeervolle plek om de nacht door te brengen.

Morgen op weg naar het `Spaanse` Sidi Ifni! Ja, u leest het goed. We gaan nqqr Spanje!!!

Etappe: Tizinit- Mirleft

Afstand: 56 km