Mary
Afin, de film 'Slumdog Miljonair' werd enkele jaren geleden een enorme hit in Nederland. Terecht. Leuke film.
Het gaat over een jongen uit de sloppenwijken van India. Een slumdog. Hij is deelnemer in een Tv-spel. Een soort 1 tegen 100. Met die vreselijke hoer 'Caroline Tensen'. U begrijpt, meer wil ik er liever niet over kwijt. Qua vergelijking dan.
Maar goed, ik zal u het plot verklappen: de slumdog wordt aan het einde van het spel miljonair. Ondanks de voortdurende tegenwerking van de spelleider/presentaror. Aan het einde van de film gebeurde er iets vreemds. Althans voor onze Westers georienteerde filmogen en -oren. De hoofdrolspelers uit de film deden een soort dans en ze zongen er bij. Een soort filmsong. Ter afsluiting van de film. Gegrinnik in de zaal. Onbegrip, Vreemd einde.
Toen begreep ik het ook niet goed. Nu wel.
Mary, Mary is de titelsong van de nieuwste Bollywood-film. Je hoort 'm overal (in India) uit elke TV schallen. Tot vervelends toe. Iets met 'strot'. En íets met 'uit'. En iets met 'hangen'. U mag zelf de volgorde bepalen. Kan eigenlijk niet misgaan. Elke variant wordt goedgekeurd.
De titelsong dient er voor om de film te promoten. En dat doen de acteurs dus zelf. Dat promoten. Door te zingen. Er hoort ook een mierzoet filmpje waarbij zijn hem verleid. En hij haar vervolgens vastpakt. In de meest vreemde houdingen. 'Ik wist niet dat dat allemaal kon joh'!
Maar het wordt nooit echt wat. Als je er daarvoor naar wil gaan kijken. Mag van mij. Maar 'k zou het niet doen. Is een tip. Doe er uw voordeel mee zou ik zeggen. Uw eigenste recensent heeft nl voorwerk verricht. De trailer bekeken. Speciaal voor u! Ik kan u zeggen: 'het wordt echt niets'. Elke keer als je denkt dat het wat wordt, komt er weer wat tussen. Heeft hij weer andere belangrijke dingetjes te doen. Heeft zij hoofdpijn. En ik ben er (nog) niet uit wie nu de meeste blaam treft. Hem of haar. Haar of hem. Daarbij de film is van het gehalte: mierzoet, verhaallijn, niveautje: flinterdun, slecht acteerwerk.
hout is erg kostbaar in Nepal! Het wordt verzameld en verkocht
Heb 'm vanmiddag naar een handige Harrie gebracht. Die ging het ding meteen met een soldeerbout te lijf ging. Ik moest met een uurtje maar terugkomen. Dat deed ik. En hij had nieuws. Slecht nieuws. Ik moest zelf de onderdelen maar even bij elkaar zoeken....... 'Dat zo'n ding nog uit zoveel onderdelen bestaat joh'! Een (1) ding is duidelijk: deze gaat het nooit meer doen!!
Een dompertje, De oplader van mijn fotocamera heeft het begeven. Fuck!
Elk moment is in principe verkeerd voor het 'stuk' gaan van zo'n ding. Maar ik sta net op het punt om de Nationale Parken van Nepal te overvallen.....
En ik beleefde juist zoveel plezier aan mijn fotocamera. 'Beleefde' ja. Want nu kan ik er dus niets meer mee. Althans, ik heb nog een heel klein beetje accu over. Ik moet vannacht maar 's gaan dromen over een mogelijke oplossing.
Mijn fietscomputer staat op inmiddels op tweeduizende weggetrapte kilometers. Daar is ie blijven haken. Mede, omdat ie een paar dagen heeft stilgestaan. Dat is eigenlijk wel de belangrijkste reden van het 'haken'.
Vanochtend heb ik 'm weer aangetrapt. Enne...het fietsen ging lekker en soepel. De etappe verliep vlak. Rustig. En groen. Wat een heerlijke rust. Er werd wat gewerkt op het platteland. Schoolkinderen. Wat gesjouw met hout. Aan het werk. De mensen hier zijn vriendelijk. En ik merk dat een glimlach en de begroeting 'nameste' hier wonderen verricht.
netjes in de rij...........
Tijdens een kort break zat ik te genieten van een soepje. In een restaurant. Er kwam er een groep jonge vrouwen binnen. Nepalezen. Vergezeld door een rijzige man en een wat oudere vrouw. Duidelijk westerlingen. Onze blikken kruisten elkaar. En bleven haken. We maakten kennis. Het bleken een Autralische arts en een verpleegster te zijn. Ze zijn twee weken in Nepal om jonge verpleegsters 'bij te spijkeren'. Zij waren geinteresseerd in mijn reis. Ik in hun 'bijspijker-werk'. Wederzijdse interesse. Een prima basis voor een goed gesprek.
Geesje (of iemand anders) weet jij wat deze vrouwen aan het doen zijn?
Na 60 kilometer fietsen kom ik aan in Dhangahdi. Ik->
vind er een prima overnachtingsadres. Morgen gaat de tocht weer verder.
'Maby tommorrow.
I find my way.
Home
(stereophonics)
Horses voor Sanne!
Hey Sanne,
Hier zijn wat foto's van paarden!!
Die stomme beesten (ha ha) waar jij zo gek op bent Helemaal speciaal voor jouw gemaakt.
.....tam gemaakte (wilde) paarden in Pakistan. Ze worden door de bergen gedreven om later verkocht te worden. Ze moeten aan het werk......
.....een paardenhoedster in Pakistan......leuk baantje voor jou?
.....dit paard (en de kar) wordt in Nepal gebruikt om mensen van het busstation naar hun bestemming te brengen.........
Ok, zodra ik meer paarden tegenkom zal ik er foto's van maken en die op het weblog zetten. Kan je er ook van genieten.
Groet, je Pappa
Namaste
Dat wensten de Nepalezen elkaar toe. Niet een keer per dag. Maar talloze malen. Tien, twintig, dertig......honderd keer. Misschien meer. Goed bedoeld. Dat wel. Zeker. En op zichzelf ook niets mis mee. Integendeel zelfs. Maar een tikje tijdrovend was het wel. Zo'n hele zin. En dan zo vaak. En dat zagen de Nepalezen na verloop van tijd zelf ook wel in.
'Namaste', ook voor deze Nepalees
Daarom hebben ze, slim als ze zijn, een afkorting bedacht: 'Namaste'. Je gebruikt het woord als 'goedemorgen', 'welkom', 'tot ziens', 'goede reis'. En voor nog veel meer. Geweldig woord. Als je het even niet meer weet: 'Namaste', handen bij elkaar brengen. Klein buiginkje. En je hebt er vrienden voor het leven bij.
Het is altijd linke soep om een eventuele verliefdheid meteen Wereldkundig te maken. Maar ik doe het toch. Nepal bevalt. Erg goed zelfs. Bij aankomst al.
Ik werd tijdens mijn tocht vanaf de grens tot aan Manhendranagar (de eerste stad in Nepal) vergezeld door een Nepalese jongen. Achttien jaar. Student. Geweldig sympathiek. Hij bracht me naar een geldautomaat. Verwees me naar een goed hotel. En zo zijn er al meer vriendelijke onmoetingen geweest. Kortom, Hier ontmoet ik de vriendelijkheid die ik in India wat gemist heb.
En er is nog iets! Iets heel belangwekkends!!
Normaal ben ik niet zo van de nieuwigheden. Tenminste, als het om fietstechniek gaat dan. Maar mijn fiets is uitgerust met een Rholoffnaaf. Eh ja, Gerrit. Fijn voor je joh!. Lekker houwe zo. Niets meer aan doen. Geniet er van. Doe ik ook. Maar ik wil er iets over vertellen.
De Rohloffnaaf is een vrij nieuwe techniek (is niet helemaal waar, maar wel bijna). Je hebt geen tandwielencassete's meer. De tandwielen zijn weggewerkt in de achteras. En je kunt ook niet meer met beide duimen schakelen. Het schakelen gaat via het draaien aan het handvat aan de rechterzijde. Ik heb 14 versnellingen tot mijn beschikking. Zat.
Allemaal leuk en aardig die nieuwe technische snufjes. Maar het is ook het enige onderdeel dat niet stuk moet gaan. Dat geldt in principe natuurlijk voor alle overige onderdelen. Maar daarvan denk ik dat ze in Azie nog wel een oplossing voorhanden hebben. Echter, voor een defecte Rholoffnaaf vrees ik het ergste. Vandaar mijn terughoudendheid bij het toepassen van nieuwe fietstechnieken.
Fietsen met een Rholoffnaaf is fijn. Echter, het heeft ook een serieus nadeel. In versnelling 4, 5 en 6 maakt ie geluid. Een 'ik-loop-aan-geluid'. Het schaaft wat. Er loopt iets aan. Een lijkt een beetje op het versleten schuurpapier-geluid over hout. Niet fijn. Vooral voor het gevoel. Het lijkt dat je harder moet trappen. Is niet zo. Zit tussen de oren. Is spygisj! Flink wennen dus.
De fabrikant kan dit probleem bij dit stukje techniek vooralsnog niet de Wereld uit helpen. Waarom dit uitgebreide Rholoffverhaal.
In India heb ik 'dat' geluid niet een keer gehoord. Ik herhaal: niet een (1) keer. Door de ongelofelijke verkeersherrie. Het getoeter. Het vele verkeer. Het voortdurende lawaai. Maar toen ik de grens naar Nepal overstak en mijn eerste kilometers wegtrapte was het geluid er weer.
In mei 2008 heeft koning Gyanendra het veld moeten ruimen. Niet echt natuurlijk. Daar had ie vast z'n onderdanen voor. Voor dat opruimen van dat veld. Het lijkt mij tenminste sterk dat de Koning zelf ...........
Afin, hij was Koning af. Was een slechte dag voor 'm. Hij heeft vast betere dagen gekend. En ook voor z'n vrouw denk ik zo (vrouwen worden in dit soort situaties vaak vergeten....). Die was waarschijnlijk toch wel aan het luxe Koningleventje gewend. Had vast de schoenenkast vol staan. Misschien zelfs twee. Had een handjevol bedienden rondlopen. Hoefde nooit de afwas te doen. Laat staan te koken (andersom mag ook, maakt voor het verhaal niet uit). Ja, dat zijn dingetjes, die doen wat met een vrouw. Voor beiden dus geen feestdag!
Echter, voor Nepal wel! Want voor Nepal betekende het, het einde van een totalitair regime. Nepal werd uitgeroepen tot een federale democratische republiek. Goed nieuws! Voor Nepal. En de Nepalezen. En ook voor de voormalige rebellen: de Maoisten. Die wonnen namelijk de verkiezingen (april 2008) en werden meteen de grootste partij van het land. En er is nog meer goed nieuws.
Vandaag hebben de drie grootste politieke partijen (waaronder die van de Maoisten (273 van de 600 zetels) een soort van overeenkomst bereikt.
De kranten staan er bol van.
Ik help het hem graag meehopen.
Ok, vandaag en morgen sta ik even stil.
Vandaag was Nationale fietsschoonmaak-, reparatie- en nakijkdag, simkaartregeldag, geldwisseldag, koop twee paar sokkendag (hoog en laag, wel maat 45, schier onmogelijke missie, raak die dingen dan ook niet kwijt Gerrit, ik weet 't, sorry), onderbroekkoopdag en internetcafezoekdag. En hup, de dag is weer om (18.00 uur, aardedonker!).
Morgen ga ik een reisplan voor de komende twee maanden opstellen. Overmorgen ga ik weer 's wat fietsarbeid verrichten. In Nepal. Zin in! Heel veel!!
'ik heb even stil gestaan en dat was een hele vooruitgang'
OnbekendeLiefde
Naar Belgie gaan is al leuk. Naar Duitsland wordt al wat spannender. En naar Frankrijk is helemaal top. Engeland trouwens ook. Komt denk ik door dat water.
Ik wil ook heel graag die douane en die grenscontrole weer terug. Hup gewoon weer een ouderwets douanehokje. Een slagboom. Een paar strenge mannen met geweren. Paspoort controle. Geen gezeik. Lekker douaniertje spelen. En dat dan de auto voor mij en de auto achter mij (jullie dus) gecontroleerd worden (alles uitpakken). En ik lekker mag doorrijden. Die grenscontrole vergroot toch het ik-ga-naar-het-buitenlandgevoel.
Het is 1-11-'11. Ik ben in Manhendranagar. Nepal! ( is ook buitenland (voor mij dan, voor de Nepalzen natuurlijk niet). Binnengevallen. Niet echt natuurlijk!
Wat heb je er aan. Een kapotte knie. Een pijnlijke elleboog. Een neus die scheef staat. Of nog erger. Ik heb wel reparatiespullen bij me hoor. Dat is op zichzelf het probleem niet. Maar ik wil het gebruik ervan graag nog even uitstellen.
En ik ben ook niet binnengevallen om het land over te nemen. Dat ambieer ik domweg niet. Ze schijnen hier met z'n negenentwintig miljoenen te wonen (ik ben er helaas nog niet aan toe gekomen om dat te controleren, had nog even wat andere dingetjes te doen, dat controleren ga ik de komende twee maanden wel doen, en Marleen heeft beloofd dat ze eind december de natelling zal verzorgen, eind december, is die ook lekker bezig, ook van de straat, dagvulling.......).
En daarbij, negentwintig miljoen is gewoon best veel. En de meesten zullen best te pruimen zijn. Maar er zitten altijd wel een paar lastposten tussen. 'En ik zie ook zo tegen die funtioneringsgesprekken op'. En het zijn natuurlijk niet alleen die gesprekken. Er moet toch ook elke keer weer een origineel verslag van het gesprek worden geschreven. Wat zeg je? 'Gewoon 'copy' en 'paste'. Neeh, da's mij te gemakkelijk. Veel te. Nee, van mij zullen ze geen last hebben. Qua binnenvallen en overnemen van de natie dan.
Maar ik had wel kunnen binnenvallen'. Want de grensovergang-route is nogal bumpy te noemen. Wat een heerlijk vreemde grensovergang. Die van India naar Nepal.
de stuw die de verbinding tussen India en Nepal vormt
Het verloopt via an narrow and very bumpy zandroad. Je steekt eerst een brug over. En dan volgt een stuw van tweehonderd meter lengte. En daarna daal je een ruwe stenige heuvel af. En halverwege staat een stoffig kantoortje van de immigratiedienst van India. En die had ik aanvankelijk gemist. En was de heuvel helemaal afgegleden. Ik moest terugfietsen. Dus vanuit de Nepalkant terug richting India. Het duurde toch zeker vijf minuten voordat ik de douanier van India duidelijk heb kunnen maken dat ik toch echt uit India kwam en naar Nepal toe wilde......ja maar....hij had mij toch echt uit Nepal zien komen......een heel ingewikkeld gesprek......).
De norse man laat me een formulier invullen en na een half uur mag ik anderhalve kilometer niemandsland in fietsen. Zeer bumpy. Zeer stoffig. Zeer vreemd. Leuk vreemd. Dat wel. En dat brengt me bij een kantoorje van de immigratiedienst van Nepal. Aardige lui. Ik moet 100 roepies betalen voor een zegel in mijn paspoort. Ik betaal graag. Ben gek op zegels. In mijn paspoort. Ik mag door.
het is een drukte van belang van de grensovergang naar Nepal........
je hoeft me niet te motiveren.Voor mijn bezoek aan Nepal. De zin is enorm! En ik zal proberen uit te leggen waarom.
De meeste mensen hebben wel zo'n lijstje. Het ik-wil-dit-ooit-nog-'s-doen-lijstje. Ik ook. Mijn lijstje is best wel lang. Eigenlijk. En dat houd ik ook zo. Als ik weer wat kan afstrepen, bedenk ik er meteen weer wat bij. Zo blijft het lijstje op lengte. En raakt de bron niet opgedroogd. Dat moet ik niet hebben. Stel je voor.
Nepal staat al eh.......ruim vijfentwintig jaar op 'mijn' lijstje. Mijn oudste reiswens. Waarom? Eigenlijk geen idee. Het kwam op het lijstje toen het land nog minder goed toegankelijk was. Ik heb er geloof ik ooit 's boeiend reisverslag over gelezen. En verder: de magie. Het verre. Het onbekende. Zoiets. Dat zal het wel zijn.
Het is dus een soort van 'onbekende liefde'. Waarom niet eerder gegaan? Wederom, geen idee. Het is tijdens het maken van vakantie- c.q. reisplannen diverse malen als interessante optie gepasseerd. Maar steeds moest Nepal het onderspit delven. Andere bestemmingen gingen voor. Of er waren op dat moment gewoon andere levensdoelen.
Heel eerlijk gezegd weet ik niet eens zo veel van het land. Nartuurlijk heb ik ter voorbereiding op deze reis de nodige informatie ingewonnen. Mijn collega Geesje, die er drie jaren heeft gewoond, heeft me een avondje uitgenodigd en bijgepraat (en mij by the way een van de heerlijkste ovengerecht ooit voorgeschoteld......waar blijft dat recept potdomme.......). En ik heb een boek gelezen van een echtpaar dat door Nepal is gefietst. En dat is het eigenlijk ook wel zo'n beetje. Ik heb zo weinig mogelijk foto's bekeken.
Ik wil me namelijk laten verrassen. Zelf ontdekken wat het land met me zal doen.
En wat het me zal brengen. Ik trek er twee maanden voor uit. Zeven weken die ik zelf zal invullen. En de laatste week ga ik met Marleen een stukje Nepal ontdekken.
Tenslotte een berichtje aan Geesje en Willem L. (waarvan ik weet dat ze veeeeeel meeeer Nepal-kennis bezitten dan ik). Als ik hele domme dingen schrijf, wees dan een beetje lief voor me............
WildWest
Live opgenomen. Maar het publiek mocht tijdens de opname niet aplaudiseren. Geen geluid maken. Het betrof een dubbel-LP, die aan drie zijden was voorzien van muziek. Een zijde was onbespeelbaar gebleven. Opmerkelijk. Maar echt waar. Weet ook niet precies waarom ik dat na al die tijd nog weet. Ben alleen de titel van de LP vergeten. Maar goed, een kleinigheid houd je altijd nietwaar.
Dat is het aardige van een I-pod. Zo'n ding kun je op shuffle zetten. En dan shuffled ie alle (in mijn geval) 11.867 nummers door elkaar. Verloren gewaande nummers komen ineens voorbij. Zo ook deze. Vaak haalt muziek herinneringen naar boven. Zo ook dit nummer.
Ik moet een jaar of zestien geweest zijn. Misschien zeventien, Ik mocht in mijn eentje naar Parijs. 'Dat mijn ouders dat goed hebben gevonden'. Nu was ik de jongste van vier. En de overige drie waren betrekkelijk goed terecht gekomen. Dus, met die laatste zal het ook wel goed gaan. Dat moet de gedachte zijn geweest. Is helaas niet zo. Van dat 'goed komen'. Maar daarom niet getreurd.
Mijn eerste stap was het kopen van een reisboekje. Van Parijs. Ik kocht, het beste wat ik op reisgebied ooit gedaan heb, een reisgidsje geschreven door Jan Brusse. Nederlander. En Parijzenaar.
Hij bezag en beschouwde het Parijse leven vanuit zijn eigen wijze perspectief. Beschreef een achttal fantastische wandelingen. En liet naast de bekende bezienswaardigheden, ook minder bekende hoeken en gaten van Parijs zien. Zoals, het goedkoopste restaurant van de Wereld. En de mogelijkheid om de riolen van Parijs te bezoeken. En een aantal bijzondere en aparte straten en wijken.
In dit boekje stonden ook goedkope overnachtingsadressen. En daar was ik in geinteresseerd. Overnachten. En goedkoop. Ik sprak geen woord Frans. Maar mijn toenmalige buurvrouw Lieke, die ook meeleest met dit weblog, wel. Zij reserveerde de eerste nacht in dit jeugdhotel.
En dus vertrok ik op een mooie zomeravond. Alleen. Met de trein. Vanuit Wezep. Naar Parijs. Toen nog een reis van een uur of acht. Misschien negen.
's Ochtends vroeg. Uurtje of zes. Kwam ik aan op Gare du Nord. De eerste aanblik was er een (1) van bruin gekleurde mannen. Groene overalls. Straatvuil in, de met water gevulde en stromende, straatgoten vegend.
Een Wezeper-jongetje voor het eerst in een grote stad. Amsterdam, Den Haag en .......Biddinghuizen waren voor mij toen nog onontgonnen terrein.
Na een flinke wandeling. Dwars door het centrum van de stad. En het nodige zoekwerk.Vond ik het jeugdhotel.
Om kort te gaan: ik heb er een gouden tijd gehad. Verbleef er twee weken. Moest om de twee dagen achterlijk vroeg mijn bed uit om aan de receptie mijn verblijf met twee dagen te verlengen. Maar dat lukte steeds.
Ontmoette er al snel een hele groep jongeren. En samen zwierven we gedurende twee weken door Parijs. Bezichtigden het Louvre. Zagen de Mona Lisa. Wandelden over de Champ Elysees. Dronken rode meukwijn met onze voeten bungelend over de kade van de Seine. Zagen de Eifeltoren. En beschadigden ons verhemelte aan het stokbrood. We deden alles te voet. Metro was te duur. Ik ken sindsdien de weg beter in Parijs dan in eh..... Biddinghuizen. Om maar 's een andere metropool te noemen.
En......beste jongens en meisje. Ik ben er voor de eerste keer, dus vreselijk, verliefd geworden (althans de eerste keer dat de verliefdheid wederzijds was..... ja, lach maar......heb 't zelf maar 's). Verliefd. Op een Franse Dame. Ook zestien. Of zeventien. Marie was haar naam. Is cliche. Ja, ik kan het ook niet helpen: zo heette ze. Dat was haar naam.
Waarom het ophalen van deze toch wat sentimentele herinneringen. Ten eerste: ik ben 46 jaar. En dan mag dat. Ik heb ook recht om mijn eigenste midlifecrisis.
En verder: toen ik op het station van Rotterdam stond. Met mijn veel te zware groene leggerpukkel over mijn schouder hangend. Gereed om over te stappen op de internationale trein naar Parijs. Op dat moment speelde op mijn walkman (met cassettebandjes en zo'n achterlijk grote koptelefoon): 'Wild West' van Joe Jackson.
'Wat voelde ik me een grote kerel!' Zo zestien als ik was. Of zeventien.
In mijn eentje. Op weg naar de Wild West'. Ook al was het eigenlijk de 'Romantic South'. Maar dat wist ik toen nog niet.
Tot zover het ophalen van deze herinnering.
Jullie hebben er op zichzelf verder niets aan. Maar ik dacht, ik zeg het effe.
Diwali
Ik had het vanochtend nog niet meteen in de gaten. Maar de 'Happy Diwali's' begonnen na verloop van tijd toch op te vallen. Als begroeting. Ook de verkoop van vuurwerk. Op bijna elke straathoek staat wel een verkoper om het werkerige vuur te slijten.
Wat heb ik toch geluk. Dat ik er bij mag zijn. Bij Happy Diwali. Nu, had ik overal in India kunnen zijn. Want het hele land viert feest. Mensen maken speciaal voor deze gebeurtenis hun huis schoon. Kleden zich opperbest (nieuwe kleding wordt voor het eerst gedragen). Ze Versieren de boel. Winkels beschilderen hun gevels.
En ja, ik merk er ook wat van. In mijn hotel staan brandende kaarsje op de trap. En de buurman, die hier permanent woont, komt me, om het half uur, heerlijke lekkernijen brengen. En hij wenst me elke keer een 'Happy Diwali'. Kortom, een gezellige boel. De mensen zijn vandaag vrolijker en uitgelatener dan anders.
Oud en Nieuw-sfeer dus. One big happy Family! Dat gevoel.
Diwali is met afstand het vrolijkste Hindoefeest. Gevierd wordt dat de God Rama en zijn vrouw Sita zijn teruggekeerd nadat hij (dus niet zij) de tienkoppige duivel Ravana heeft overwonnen. Hoe ie dat preceis gedaan heeft vermelden de oude geschriften niet. Onbekend dus. Maar ik denk dat ie heeft gezegd: 'wegwezen jij duivel' of iets van 'jij eruit of ik eruit'. Zoiets. En dat toen zijn vrouw (dit om ook nog een klein aandeel in het succes te hebben) er een heel lelijk gezicht bij heeft getrokken. Toen koos de duivel natuurlijk meteen eieren voor zijn geld. Ik denk dat het zo ongeveer is gegaan.
Het lijkt inmiddels wel of ik in een warzone beland ben. De vuurwerkknallen zijn niet van de lucht. En het moet nog 21.00 uur worden.....Dat beloofd nog wat.
John is me voorgegaan. Eerlijk is eerlijk. Hij was er eerder. Had het eerder door dan ik. Was slimmer. Is op zichzelf ook niet zo moeilijk. En zijn volgelingen trouwens ook.
Maar vandaag ben ik in zijn voetsporen getreden. Ik heb Rishikesh bezocht. Jullie denken natuurlijk: 'wat moeten wij ermee', 'what the fuck kan ons dat schelen', val er iemand anders mee lastig', 'als je niets beters weet'. So Gerrit what's up meeeeen?'
'Jammer dat jullie zo reageren'. Echt, dat doet me verdriet. Zeker op Happy Diwali. Ik begrijp dat jullie het sfeertje nog niet helemaal opgepikt hebben.
Geeft niets. Misschien moeten jullie even wat oliebollen bakken. Om in de stemming te komen. Of zo'n kinderstrijker afsteken. Wel oppassen: koudvuur bestaat niet (zei mijn moeder altijd, was doodsbenauwd voor vuurplekjes in 'haar' vloertegels....). Of tuig alvast een kerstboom af. Kijk maar even. Maar probeer het sfeertje even op te pakken.
Rishikesh is 'het' mekka van de transcendentale medidatie. Het laat zich ook graag de 'wereldhoofstad van de yoga' noemen. Van oudsher is het een 'hippie centrum'. Ah hippie! Komtie! John. Achternaam: Lennon. En zijn volgelingen (incl die vreselijk Yoko Ono) gingen in 1960 naar dit plaatsje toe. John wilde wel 's nieuwe inspiratie opdoen. En dat deed hij. In Rishikesh!
Er wordt gefluisterd, boze tongen spreken, er wordt beweerd, het gerucht gaat afin....dat John na wekenlange meditatie-sessies terug thuis, in Liverpool arriveerde. Bij zijn drie andere Beattle-vriendjes. En John zat natuurlijk boordevol nieuwe opgedane en creatieve ideeen. Zijn vriendjes waren natuurlijk reuze nieuwsgierig naar de muzikale opbrengst. Hij gaf hen opdracht om lekker te gaan slapen. Yoko ook (was toch frigide, sorry, wordt nooit wat tussen mij en Yoko). Onze John zou wel doorwerken die nacht. Dan konden zijn vriendjes in de ochtendstond het resultaat beluisteren.
Des 's ochtends kwamen zijn vriendjes, natuurlijk razend benieuwd, via de trap, zachtjes naar beneden geslopen. Ze hadden geen oog dicht gedaan. Zo benieuwd waren ze. Wat zou het resultaat zijn van John's wekenlange en inspannende meditatie-sessies. En resultaat was er. John was er vreselijk mee in zijn sas. Hij liet het nummer dan ook met enige trots horen.
John heeft toen nl in een (1) nacht de geweldige en vooral tekstueel zo-waanzinnig-goed-in-elkaar-stekende-wereldhit geschreven. En die ging ongeveer zo: obladi oblada la la la la life goes on. Briljant!
Zijn vriendjes waren het er over eens. De vergadering duurde kort. Het besluit was uinaniem. De hapjes bleven onaangeroerd. De drank ook. 'John had zijn tijd in Rishikesh goed en nuttig besteed'. Hij mocht zijn reis- en verblijfkosten declareren. John natuurlijk helemaal in zijn nopjes. Vroeg meteen of ie nog een keer mocht. En dat mocht. Van zijn vriendjes. Maar van Yoko niet. Het is dus bij die ene keer gebleven.
Ik ben dus vandaag ook in Rishikes. Het plaatsje ligt ingeklemd tussen de uitlopers van de Himalaya. En dat is goed nieuws. Voor het stadje. Qua ligging. Want het heeft een grote aantrekkingskracht op mensen die iets actiefs willen doen: raften, rockclimbing, bungeejumping. Dat werk. Alleen valt het mij, in tegenstelling tot John, een ietsje pietsje tegen. Het dorpje is opgedeeld in drie gedeelten. Het dorp zelf. Oninteressant. Totaal. De overige twee zijn afgesloten voor verkeer. Je kunt ze alleen bereiken via twee voetbruggen. In deze gedeelten van de stad verbleven de hippies dus.
een van de weinige verlaten steegjes
Maar de hippies zijn nagenoeg verdwenen. Hiervoor in de plaats zijn best veel toeristen gekomen. Om naar die hippies te kijken. Maar die zijn er dus niet meer. En daarom is er een lange reeks van souvenir- en overige meukwinkeltjes voor in de plaats gekomen. En bedelaars. En straatverkopers. En opleidingsinstituten om yogaleraar of masseur te worden. Het is flink zoeken naar plekjes, paadjes en hoejes die nog niet door toeristen zijn vervuild. Om nog iets van de oude en zuivere sfeer op te snuiven. Ik houd het er een dag uit. Maar enigszins teleurstellend is het wel.
om in te bus te geraken: een gevecht op leven en dood
Ik ben er met de bus heen gegaan. Was al een hele belevenis. Maar het hoogtepunt van de dag moet nog komen. Met de trein terug. Reizen met de trein. Het leukste dat er is. Vooral in streken met onbekende kleuren en geuren. Ik betaal 4 roepies (7 eurocent). Voor een rit van ongeveer 60 minuten. De binnenzijde van de trein voldoet gelukkig geheel en volledig aan de lage verwachtingen.
wachtende vrouw op station
De trein vertrekt. Het leven in de trein glijdt aan me voorbij. Slapende mensen. kleurrijke vrouwen. Stillevens. Ratelende ventilatoren.
Het leven buiten trekt ook voorbij. Het mooie zijn de bossen. Het groen. De apen. De stationnetjes. Maar er zijn ook de krotten die aaneengerekt als een lang lint langs het spoor staan.
De hutjes opgetrokken uit takken en plastic. Vrouwen, mannen, kinderen die in de meest armzalige omstandigheden leven en er nog iets van proberen te maken. En nu is het nog mooi weer. De winter, het slechte weer moet nog komen. Triestmakend. Dat is het.
vrouw zittend in trein
Ok, sorry voor de botte overgang. Maar het is iets voor negenen. Ik ga 'happy Diwali' vieren!
Press
Wanneer ik een dorpje of stad binnenrijd en even blijf staan. Dan komen ze tevoorschijn. Geen idee waar vandaan. Geen idee hoe ze mij zo snel hebben gespot. Geen idee. Maar het is vast een kernkwaliteit van journalisten. Daar zijn waar het nieuws is.
Journalisten worden in deze landen betaald voor de stukjes die ze schrijven. Ze hebben geen basissalaris. Niets schrijven, geen geld. Dus zo'n fietser is behalve reuze interessant tevens een mooie gelegenheid om wat geld te verdienen.
Overigens ben ik verschillende malen uitgenodigd om mee uit eten te gaan. Journalisten willen graag gezien worden in het bijzijn van foreigners. Tweemaal ben ik er op in gegaan. Maar echt bevredigend was dat niet. Het gaat er meer om om gezien te worden voor die gasten. Daarbij, lopen ze die godsganze tijd te mobielen. Zit je er mooi voor Jan-lul bij. Dus, ik bedank tegenwoordig beleefd.
Het is altijd een hele happening. Collega's pressmannen worden gebeld. En die komen ook allemaal. Vaak binnen enkele minuten. Vragen worden gesteld. Foto's gemaakt. Dit hele mediacircusje duurt toch al gauw een uur. In aanmerking nemende dat ik dit nu al zo' n tien keer gedaan heb...... betekend dat ik dus al ruim een (1) werkdag heb besteed aan het geven van interviews.
Eigenlijk hoeft het allemaal voor mij niet meer zo. Maar gisteren was het weer raak. Gelukkig vingen Heahter en Stuart de meeste 'media-klappen' op.
Heahter vroeg na afloop aan de of de journalist of hij een link van het bericht naar ons emailadres zou willen sturen. Slimme meid. Heeft haar school wel afgemaakt!
Helaas is hij zijn belofte niet nagekomen en heeft geen link gestuurd. Maar ik heb wel de krant weten te bemachtigen. En die is weer gescand.
Dus nu kunnen jullie je eigenste Gerrit zien (en lezen als je Urdu machtig bent) in een plaatselijke krant ergens in Noord India.
Voorpagina. En in kleur. Dat dan weer wel.
