AndtheWinnaris?

Mijn verzoek om het verhaal 'onderhandelwaar' af te maken (zie bericht op 9 oktober).

Enhierkomtdewinnaar........TTTTTTRRRRR........ Sandra heeft gewonnen!! En wat staat haar te wachten. Een ijstaart uit mijn favoriete ijstaartenwinkel.

'Het is nog wel even wachten Sandra', maar je krijgt 'm!

By the way Gerrit, hoe liep het af.

Ik kreeg de 600 roepies-kamer. Ik won. En toch verloor ik weer.

Ze hebben namelijk tot 2 uur 's nachts een ongelofelijke hoop herrie lopen te maken, right in front off my room. En na een korte pauze besloten ze om daar vanaf 5.30 uur weer lekker mee door te gaan.

Slecht nachtje!

TussendoorDavid

Sommige verhalen halen het weblog niet. Passen niet in het verhaal. Teveel tekst. Of er is at that time gewoon geen leuk verhaal van te maken.

Maar nu misschien wel. Geniet er van!

Zoals jullie wellicht weten ben ik een groot bewonderraar van de wereldfietser en auteur: Frank van Rijn.

Frank is, zoals hij zelf zegt, een aardrijkskunde leraar met weinig talent. En mede omdat niemand hem tegenspreekt is hij gaan fietsen. Ruim vijfendertig jaar geleden alweer. Na zijn eerste fietstocht schreef hij een boek over zijn ervaringen. Die verkocht hij. En met de opbrengst bekostigde hij zijn volgende reis. Enzovoort. Enzovoort.

Ik heb al zijn boeken in huis. Gelezen en wel. Sommige wel tien keer.

Een deel van de reis die ik nu maak heeft Frank ook gedaan (boek 'Pelgrims en Pepers'). Vanuit Afghanistan kwam hij Pakistan binnen. Deed de Karakorom Highway. Fietste door Noord India. En ging naar Nepal. Mede door hem geinspireerd fiets ik hier ook. Niet precies de route die hij deed. Maar delen komen overeen.

Toen Frank in Pakistan was bracht hij een bezoek aan de St. Josephscool. In de plaats Gujranwala. het was Frank ter ore gekomen dat er een Nederlandse leraar werkte die daar bijzonder goed werk verrichte. Hij bracht een bezoek aan 'm. En het bleek een erg hartelijke man te zijn. Hij nodige Frank zelfs uit om te overnachten.

Ik kom ook door Gujranwala. En ook ik heb het plan opgevat om deze man te bezoeken. En dat is nog een hele tour. Dat bezoeken. Gujranwala blijkt best een drukke stad te zijn (ter grootte van Arnhem of zo). Maar dan stoffig. druk, heet. En veel zandwegen met duipe kuilen.

En daarbij is het zonder adres best lastig zoeken. Gelukkig zegt een brommende student de school wel weten te vinden. Achter zijn vehikel aan rijdend gaan we op zoek. Na een half uur uitlaatgassen happen blijkt dat hij wel de scholenbuurt weet te vinden. Maar de school zelf is ook voor hem onvindbaar. Na wat rondtoeren merk ik zelf een bord op met de naam van de school. Gevonden!

Het hek staat open. De laatste kindjes verlaten net het schoolplein. Op weg naar huis. De concierge ontvangt me. Ik informeer naar sir David. Hij begrijpt me niet en belt de principal voor me. Vanuit zijn huisadres krijg ik die aan de telefoon. Ik vertel mijn verhaal. En hij verteld wat terug. Maar dat begrijp ik dan weer niet.

het schoolplein en de concierge

Uiteindelijk zegt hij toe te zullen komen. Dan zal er klaarheid worden geschapen. Na twintig minuten komt de man. We zitten in zijn kantoor en ik vraag 'm of ik sir David kan spreken.

De man lacht schamper. Zwijgend neemt hij me mee naar een belendend kantoortje. Aan de wand hangt een bord met daarop de namen van alle leraren die op deze school werken en ........gewerkt hebben.

Hij wijst me op de naam van sir David from Holland. Sir David worked here from 1979 until 1982......... Ik ben dus net iets te laat.

De boeken van Frank van Rijn zijn ouder dan ik dacht............

Samoza

De stad Haridwar ontleend deze naam aan het feit dat de heilige rivier de Ganges in deze stad voor het eerst, vanuit de bergen, het vlakke land bereikt.

En het is ook de plaats waar duizenden pelgrims (dagelijks) hun Goden komen aanbidden. Dat doen ze door een zuiverend ritueel bad te nemen. Hierdoor hopen ze zaligheid en het eeuwige leven te verkrijgen.

Het eeuwige leven ambieer ik niet. Nee, laat mij ook 's lekker uitslapen zeg. Maar een 'stukje' zaligheid zal me toch voorwaar geen kwaad doen. En de meesten van jullie overigens ook niet. Vandaar dit reisdoel.

het ritueel baden in de 'heilige rivier' de Ganges

Het is al met al nog een hele hapening. Dat ritueel baden. Mensen dompelen zich meerdere keren totaal onder in de rivier. Er worden Afrikaantjes verbrand. Grootbloemig. En daarna wordt de as uitgestrooid over het water. Vrouwen overgieten zich met water. Er worden goud- en zilverstukjes in de rivier gegooid (die er door kinderen met een schaal en een zeef weer worden uitgehaald?). Een waardige aangelegenheid.

En natuurlijk worden de Goden in de naburige tempels aanbeden. Gewinda is de almachtige oppergod van de Hindi. En ik hoop maar dat Gewinda een cursusje 'leidinggeven voor beginners' heeft gevolgd. Want er schijnen maar liefst 36.000 Hindi-goden te zijn. Dus ze moet in haar eentje 35.999 onderdanen onder de duim houden. Lijkt me geen makkelijk volkje; die Goden. Vandaar de cursus.

grootbloemige Afrikaantjes, worden overal per gram verkocht

Een uur voor zonsondergang is er de Arathi-vuurceremonie. Onder het gezang van godsdienstige liederen, gongslagen en vuurpotten worden honderden lichtjes op de Ganges achtergelaten. Dit alles om de Goden op te roepen en om aandacht op hun devotie te vestigen. Deze ceremonie wordt behalve door mij door duizenden anderen bijgewoond.

Ok! Neem een oliebol. Het is er weer tijd voor. Of anders: bak 'm zelf even (het deeg wel goed laten rijzen, daar gaat het vaak mis, mijn moeder gebruikte altijd Koopmans-mix, ze zwoer er bij, maar ging ook mis, werd nooit echt wat, altijd vet, geen krokant laagje, nooit helemaal rond ook maar dat hoeft niet aan het deeg te liggen, heel veel poedersuiker kan de schande nog enigszins verhullen). Maar eh......kijk zelf maar even hoe je het aanpakt.

Afin. Leg 'm op het aanrecht. En geef er een flinke klap op. Maar met iets van reserve. Het moet geen pannenkoek worden. Snijd een gelijkzijdige driekhoek uit de ontstane vorm (mijn moeder was goed in het bakken van driehoekige oliebollen. maar dan weer niet gelijkzijdig). En lepel het deeg eruit. Stop er aardappelpuree in. Wat kikererwten. Een behoorlijke hoeveelheid bekverbrandende kruiden. Een giet er een spicy sausje over heen. Doe het in een geinig bakje. En je hebt de samoza.

Wordt hier op elke straathoek verkocht. Harstiikke vegetarisch. Goed binnen te houwe. Kost geen drol.

Tijdwinsttip voor mensen die weinig tijd hebben, dubbele banen en zo, of gewoon structureel te druk: je kunt ook meteen driehoekige oliebollen bakken. Scheelt een mes en snijwerk. Doe er je voordeel mee.

Vegetariers, veganisten en geheelonthouders zitten in de stad Haridwar trouwens toch wel gebeiteld. Vlees, zuivel en alchohol is niet verkrijgbaar. Helemaal niet erg. Wat een waanzinnig aanbod van heerlijke vegahapjes en -maaltijden. Laat die dieren lekker huppelen. Allemaal aan de vega.

Over dieren en huppelen gesproken. Ik ben er eigenlijk niet zo van. Maar vanochtend heb ik het toch gedaan. En nog wel heeeeel vroeg ook. Ik heb een jeepexcursie geboekt. In het 'Rajaji National Park'. In Chila. Een kilometer of negen van Haridwar. Even toeristje spelen. Sorry. Dat sorry is voor het feit dat ik het eerlijk gezegd maar een strange concept vind. Dat 'dieren kijken'. Maar het zou iets bijzonders zijn.

Er zouden in het 'open' park maar liefst 300 vogelsoorten verblijven. En het zou zeer waarschijnlijk zijn dat je er wilde olifanten, paardherten, apen en everzwijnen te zien zou krijgen. En ja, je hebt gelijk: dat is wel heleboel 'zou' in een paar zinnen. Goed opgelet.

deze apen liepen op de weg richting het Nationale park, in het Park niets...

Mm.....ik ben dertig euro lichter, heb drie uren in een jeep rondgehobbeld, en heb niets gezien. Wat een sof.

Maar goed. Je hebt teleurstellingen nodig om later weer mooie dingen mee te kunnen maken. Dus in die directory 'sleep' ik deze teleurstellende ervaring dan maar. En een uurtje later heb ik het vizier wel weer op positief staan.

Ik blijf een paar dagen in Haridwar. Het lichaam geeft wat signalen af. De geest neemt niet alles meer op. Tijd voor verandering. En rust. Een paar dagen. Dan wordt alles weer fris en fruitig. En kan ik er weer tegenaan. Fietsgewijs gesproken dan.

'als je lichaam fluistert

is dat een hint,

het wil dat je luistert

voordat het schreeuwen begint'

Rondje

Nu is Parijs best wel een omweg waard. Want er staan best een aantal bezienswaardige gebouwen. En er staat een leuke toren. En je hebt er Jim Morrison en Edith Piaff. Dood. Dat dan wel weer. En nog wat leuke straten en lanen. Dus al met al best de moeite waard.

Vooral als je verlief bent is het er leuk toeven. Met een flesje wijn. Wat stokbrood. En Franse zweettenen kaas. En dan zorgen dat je met je meisje op het Trocadera zit terwijl de lichten van de Eifeltoren aanspringen.

Stond ze op het punt om het uit te maken, bedenkt ze zich ter plekke. Echt waar. Dus, als je relatie niet helemaal goed gaat....... is een tip......doe er je voordeel mee (voorwaarde is wel dat je de autorit naar Parijs relatiegewijs overleeft.... anders zou ik de wijn, stokbrood en kaas gewoon lekker zelf oppeuzelen).

Kortom: een niet onaardige bestemming. Maar toch, deze omweg wordt me net iets te gek.

Maar ik heb vandaag wel een andere omweg gemaakt. Een onvoorziene. Ik heb een rondje gereden vandaag. Niet zo'n klein rondje. Tuurlijk niet. Dat merk je wel. Dan gaat het stuur scherp naar links. Of naar rechts. Al naar gelang de rijrichting. En in dat geval is het dan gewoon een kwestie van het stuur even recht 'trekken'. De juiste rijrichting bepalen. En verder karren.

Maar zo eenvoudig lag het dus niet. Het was een groot rondje.

Vanochtend vroeg (7.30 uur) reed ik 'Chandigarh' uit. Ik begon vroeg omdat de zin groot was. Zin in kleine rustige landweggetjes. Zin in weg van de drukte. Zin in weg van de maniakken. Zin in weg van de luchtverontreiniging. Zin in, om met Bert Visscher te spreken, 'even helemaal niets'.

Maar de eerste anderhalf uur is er voorlopig nog heel veel iets. Ik ben bezig om de stad uit te komen. En dat is best een gedoe. Een stad uitkomen kan namelijk op veel manieren. Maar voor mij is er maar een de juiste. En het duurt even voordat ik de juiste richting gevonden heb. Daarna is het zoeken naar dat weggetje dat als een klein wit lijntje op mijn gisteren verworven wegenkaart staat aangeduid.

Dat de plaatsnamen consequent in het Urdu of Hindi staan aangegeven helpt trouwens niet echt mee. Wat ook niet helpt is dat kleine plaatsen qua bebording sowieso niet worden aangegeven. Hoe ik ook zoek. Hoe ik ook navigeer. Hoe ik ook heen en weer rijd op het punt waar ie toch echt moet liggen. Onvindbaar. Ik krijg er een punthoofd van.

zie je het punthoofd.......?

Maar net voordat mijn hoofd zich naar een punt wil vormen, grijp ik in, Ik besluit door te fietsen op de drukke weg. Richting het noorden. Daar probeer ik wel een aanknopingspunt te vinden. En zo, lieve volgers, gaat het de hele dag door. Steeds als ik denk dat zo wit weggetje zich aandient, blijkt het een ATV-dag te hebben opgenomen. Of een snipperdag. Of een ziektewetdag. Zoiets. Kan er geen navraag naar doen. Zou best willen. Tuurlijk! Ben in het geheel niet onwillig. Maar 'het' is er dus gewoon niet.

Ik reis vandaag 70 km. En volgens mijn kaart ben ik maar 30 km van het beginpunt vandaan. Dus, ik heb een paar afslagen gemist. Of ik ben op plaatsen rechtdoor gegaan waar ik juist afslagen had moeten nemen. Geen idee. Oooofffff, ook een hele interessante optie (vooral voor mijn zelfvertrouwen en behoudt van eigenwaarde), van die hele nieuwe kaart klopt nothing, zero, nada, knots, kortom helemaal niets.

een stoffig dorpje ergens on the way........

Hoe dan ook: precies op het moment dat ik iets van moed begin te verliezen (60 kilometer gefietst, geen grote plaats op minder dan drie uren fietsen, geen guesthouse/hotel te bekennen) dient zich een afslag aan. Het bord vemeldt een leesbare naam. Kan niet waar zijn. Die plaats kan hier niet liggen. Ik ben ergens anders, toch?!

De plaats blijkt er toch te liggen. Het dorpje is stoffig en rommelig. Maar er is een hotel. En dat is best opmerkelijk. Het dorp bestaat voornamelijk uit eenvoudige huizen en wat krotten. En daarboven uit stevend een megamodern gebouw: hotel Paris. Vervreemdend.

Later spreek ik met de eigenaar. Hij woont in Frankrijk en is toevallig 'over'. Hij blijkt als klein jongetje al een droom te hebben gehad om in zijn geboorteplaats een hotel te bouwen. Op latere leeftijd ontstond zijn fascinatie voor Frankrijk. In het bijzonder Parijs. Dit gegeven en de factor 'heel veel geld' maakte dat hij twee jaren geleden dit hotel liet bouwen,

Het is het meest luxieuze waar ik tot nu toe ben verbleven..

Rare dag. Morgen weer een nieuwe navigatiepoging.

Marleen

Tenzij jullie natuurlijk stiekum achter mij aan zijn gereisd. En ook intrek hebben genomen in het Guesthouse boven the General Busstand van het stadje 'Chandigarh'. Ik zie jullie er wel voor aan. Maar toch denk ik het niet. Want ik jullie niet gezien. Of jullie moeten het heeuul stiekum gedaan hebben. Maar, denk het nog steeds niet.

wachtruimte, busstation, ontwerp van onze Franse vriend

Een buitengewone prestatie is dat trouwens niet: in een gebouw verblijven van deze Franse architect. Ik hoefde er ook geen buitengewoon hoog bedrag voor te betalen of zo. Hij ontwierp alle gebouwen. En bouwde de hele stad. In 1951. De opdracht was om een aangename functionele stad te creeren, waarbij voetgangers en auto's elkaar niet zouden kruisen. Een modelstad.

De stad is verdeeld in identieke, rechte, genummerde 'sectoren' die door grote lanen van elkaar gescheiden worden. In 1951 bracht hij al rotondes aan. Geen kruisingen. Nergens. In de hele stad niet. Eigenlijk was de stad oorspronkelijk bedoeld voor een half miljoen inwoners. Maar dat aantal is nu al verdubbeld.

De stad maakt een vreemde indruk. Vooral als je net als ik andere traditionele Indiaase steden hebt doorkruist. Het is hier properder, beter gestructureerd, minder lawaaierig. Dus een hiep hiep hiep hoera voor de architect is op z'n plaats. Maar dit alles maakt de stad ook minder charmant. Dus dat is een (1) hiep minder. De hoera zou ik er in laten. Anders krijg je drie keer hiep. En dat eindigt zo rot. Probeer maar 's. Zie wel!

Ik heb promotie gemaakt. Jaaaha! Bij de oversteek van de Pakistaanse naar de Indiaase grens ben ik gestegen van zes naar twee. Met stip!

Soms hoor je mensen wel 's zeggen: 'het was wel druk'. Of, 'er waren wel veel mensen'. Maar je vond ze nauwelijk terug. Nu, dat gold niet helemaal voor Pakistan. En dat geldt helemaal niet voor India.

In India wonen 700 miljoen human beings. En dat valt op. India staat op de ranglijst van meest dichtbevolkte landen op de tweede plaats. Vandaar de promotie.

Een tent ongezien op een quiet spot opzetten is vrijwel onbegonnen werk. Er is geen rustig plekje. En ongezien bestaat ook niet in dit land. Je wordt overal gezien. Gespot. Binnen de kortste keren heb je een stuk of......tien, twintig, dertig belangstellenden bij je fietsje staan. Bij een tent zal het niet veel anders zijn. Moet je niet hebben. Vandaar de keuze voor guesthouses en hotels.

En die weet ik tegenwoordig aardig te scannen. Als ik een hotel op het oog heb, stap ik naar binnen. Ik vertel de betreffende persoon dat ik een plaats zoek om te slapen. En dan begint het spel.

In India hebben ze nl een trucje. Ze laten (eerst) de meest luxe en dus duurste kamer zien. Na een korte bezichting informeer ik naar de prijs. En schrik me altijd een hoedje. Dat is dan weer mijn trucje. Tja dat trek ik natuurlijk niet. Qua budget. Ik moet verdorie de hele Wereld nog over met mijn fiets. Of ik AC wil? (heeft even geduurd voordat ik door had dat het AirCo was, ik heb nooit mijn school afgemaakt, daar zal het wel iets mee te maken hebben).

Nee, AC hoef ik niet. Alleen zo'n heerlijke verkoudheidmakende proppelor aan het plafond. Die wil ik wel. Zonder gaat niet. Maar wel een (1) die het uit zichzelf doet. Dat ik niet de hele nacht dat ding zelf in beweging moet houden. Word ik zo duizelig van. En 't gaat ten koste van de slaap. Maar goed, ook zonder AC is het allemaal veel en veel te duur.

Marleen komt eind december naar Nepal. En er moeten tegen die tijd nog wel wat duiten, dukaten en pegels over zijn. Om haar te verwennen natuurlijk. Oh shit, dat wisten jullie nog niet. Eerlijk gezegd weten wij het ook nog niet zo heel lang hoor.

Who the fuck is Marleen? Marleen is leuk, heeft een betoverende glimlacht, is aardig, intelligent en ook nog 's onwaarschijnlijk mooi ook. 'Wat moet ze dan met jou Gerrit?' Ja, eh... weet ik ook niet precies....moet inderdaad een vergissing harerzijds zijn.........maar vraag het haar zelf maar 's bij gelegenheid.

Ze komt 24 december aanstaande naar Nepal. Speciaal voor mij. Althans dat hoop ik maar. Dat ik niet met mijn goede gedrag in m'n beste pak, stropdasje voor, glimmend gepoetste schoenen, broek in een vouw, haar in de scheiding, beetje gel er in, want-dan-lijkt-het-nog-wat klaarsta. Op het vliegveld. Met zo'n lullig vlaggetje en zo'n spandoek. En dat ze dan na aankomst met zo'n stoere binkerige Nepalese man..........(hele fijne gedachte Gerrit, weer een slapeloze nacht erbij.....kan je lekker de proppelor draaiende houden...... )

Maar goed, laten we er gemakshalve en vooral voor mijn gemoedsrust er toch even vanuit gaan dat ze echt voor mij komt. Dat is toch wel even gaaf! Nietwaar? Dus ik heb alle reden om nu even flink te (be)sparen.

Ok, terug naar de hotelselectie. Daarna volgt een tweede alternatief. Is al wat goedkoper. Maar natuurlijk nog veel te duur voor deze jongen. En jullie weten nu waarom.

Dan volgt het derde (en altijd laatste) aanbod. Dit bestudeer ik nauwgezet. Komt er water uit de kranen. Trekt het toilet door. Doet de plafondproppelor het EN is de snelheid regelbaar (ben al verschillende malen bijna uit mijn bed gewaaid). En voor de rest kan het me geen ruk meer schelen. Afgehard. Volledig. Alleen de prijs nog.

Op weg naar 'Chandigarh' stopte ik vanochtend bij een fruitkraampje. Indieers zijn gek op fruitsap. En dat kan je overal langs de weg kopen. Je kiest fruit uit. En het wordt ter plaatse voor je geperst. Terwijl ik stond te genieten van al dat lekkers werd ik aangesproken door een keurige heer. Uitstraling: sereen. Zijn eerste zin was dat hij het buitengewoon op prijs stelde dat ik polution free door zijn land reisde.

Vervuiling is een groot probleem in India. Sommige verkeersdeelnemers nemen deel aan het verkeer (daarom zijn het verkeersdeelnemers) met een doek voor hun mond). Maar verder hoor je er niemand over. Opmerkelijke openingszin dus.

Hij stelde zich voor als de heer Kaar. Hij bleek samen met zijn vrouw een opvanghuis te runnen for (komtie):

'Helpless, Unclaimed, Mentaly/Physically, Challenged,

Orphans and Missing Destitute people'.

Kortom, alle rottigheid op deze wereld verpakt in een (1) zin. Is geen pakkende tekst. Weet ik. Maar wel een (1) die de lading volledig dekt.

Kaar, zijn vrouw en, in een wel heel erg in de houding staande, ik

Ik kreeg een uitnodinging om het complex te komen bezoeken. Eerder die ochtend had ik al een uitnodiging gekregen om in een tractorfabriek te komen kijken. Maar dit aanbod had ik beleefd afgeslagen. Zat net op de fiets. Was nog niet wakker. Watten in het hoofd. Nog niet toe aan informatiestromen.

Maar dit leek me geweldig interessant.

En dat werd het. Indrukwekkend ook. Tijdens een rondgang in het complex trof ik een zeer toegewijde staf aan. Gediplomeerde werknemers die de verschillende soorten patienten nuttige en zinvolle dingen leerden. Ieder werkt op z'n eigen niveau (differentieren, om maar 's een lastig woord te gebruiken).

Zo werd er geschilderd. Werden er door vrouwen schitterende bloemen gemaakt. Van stof. En werden er vazen gedecoreerd. En deze huisvlijt wordt dan weer verkocht. De inkomsten komen ten goede aan het tehuis. Ik kreeg de slaapzalen te zien. Proper en netjes. De eetzaal. Idem dito. De sfeer die er heerste was er een (1) van 'rust'. En .......er werd blijk gegeven van respect voor de patienten.

Naast dit werk zetten Kaar en zijn vrouw zich ook in om mensen die als spoorloos zijn opgegeven op te sporen en te herenigen met hun families. In april van dit jaar is een aan lager geraakte arts, en spoorloos verdwenen, na vier jaar met zijn gezin herenigd. Vorig jaar is een dood gewaande vrouw na twintig jaar herenigd met haar familie. Dit dankzij de inzet van Kaar. Ik krijg talloze krantenknipsels te zien van nog veel meer herenigingen. Kippenvel.

Kaar en zijn vrouw voelen zich gestuurd en ondersteund door God. En ik hoop maar dat God goed z'n best doet. Want de overheid doet geen duit in het zakje. Duiten in een zakje doet de overheid alleen wanneer er aan eisen voldaan wordt. Buitensporig hoge eisen. Gaat niet gebeuren.

Dus de hulp van God is voor deze mensen onmisbaar. Toen ik als jongetje naar de kerk ging zijn mijn dominee altijd: 'God helpt mensen door mensen'. Mooie gedachte. Ik weet niet of God er de hand in heeft, maar zo gaat het hier wel. Particulieren geven geld. En zo kunnen Kaar en zijn vrouw de velen behoeftigen blijven helpen. En dat is noodzakelijk ook. Er zijn circa vijftien opnames per week!!

Aan het einde van de middag val ik 'Chandigarh' binnen. Ik ga op zoek naar een meer gedetailleerde wegenkaart. Ik rijd teveel op drukke wegen. Ik wil de rustigere binnenweggetjes. Een goede kaart is lastig te vinden. Maar uiteindelijk vind ik iets waarmee ik hopelijk mee uit de voeten kan.

Een guesthouse is betrekkelijk snel gevonden. Het gebouw mag dan door de Franse architect: Le Corbusier ontworpen zijn. Aan de decoratie van de binnenzijde had hij voorwaar wel wat meer tijd kunnen besteden.

In de kamer staat een ....bed......en ja.....dat is het. Badkamer, toilet en spiegel ontbreken. Zelfs een verbleekt iets scheefhangend schilderijtje met een jongetje die een traan laat kon er niet meer vanaf. Misschien had ie al teveel overuren gemaakt. Of zat ie in een loonschaal waarin de overuren niet uitbetaald worden.

Zoiets moet het zijn geweest. Hij heeft vast gedacht 'de binnenzijde doen ze zelf maar'. 'Wegwezen hier'.

Ok, maar snel de ogen dicht dan. Zie ik er ook niets van.

Omgangsles

Lieve volgers (en lief zijn jullie). Ik ben voor mezelf begonnen. Ik heb de fiets eventjes geparkeerd. Ik geef momenteel instructie/les: 'omgangsvormen in het verkeer'. Het Indiaase verkeer welteverstaan. Was Pakistan al niet helemaal 'het' walhalla voor een Hollandsche fietser. India doet er nog een flinke schep bovenop. 'Kon dat nog dan?' Nou, eigenlijk niet, maar het is the basterds toch gelukt. Dus tijd voor baanbrekende werkzaamheden. Ontwikkelingswerk keur ik ook goed. Kan net het verschil maken als je een 5,4 stond..........

De aanmeldingen voor de 1-uurse cursus lopen nog niet storm. Eerlijk is eerlijk. En dat terwijl ik het toch geheel gratis en niet geheel belangeloos aanbied. Maar een eerste kandidaat heeft zich aangemeldt. Hoera. Ze is nog lerende. Dus er kan nog lekker veel aan gekneed en geboetseerd worden.

Het theoretische gedeelte hebben we net achter de rug. En we zijn vijf minuten geleden met de praktijkles begonnen. Dus rijd lekker mee zou ik zeggen.

'Ga hier maar rechtsaf. Let op de drempel. Laat de motor het afrem-werk maar doen. Je hoeft niet te remmen als het niet nodig is. Zoek ondertussen met je rechtervoet iets van een pedaal. Iets verder weg nog. Grote kans dat dat de rem is. Ok? Gevonden? Raar gevoel he, zo'n pedaal onder je voet. Went wel. Mooi. Druk met je voet lichtjes op het pedaal. Oei, dat ging te hard. Veel. Eventjes opnieuw. 'Jah, dat is al veel beter'. Doe nog maar 's een keer. 'Zoooh, je begint het al aardig onder de knie te krijgen'. Goed hoor.

Even iets over de rem. Een rem gebruik je op het moment dat je snelheid te hoog is. Je te hard gaat. Of als je wil stoppen. Of als je bijvoorbeeld aan het inhalen bent en je ziet dat het allemaal niet helemaal gaat lukken. Dan rem je.

Veel van je landgenoten doen dat niet. Die rijden knalhard door. In de berm. Door de berm. Rakeling langs bomen. Is niet netjes. De berm gaat stuk. En de bomen vinden het ook niet fijn. Daarbij jagen ze tegenliggers de stuipen op het lijf. Wat zeg je? Ja, dat is waar: alle overige bestuurders doen precies hetzelfde. Maar we moeten ergens beginnen. Remmen dus.

Ook als bijvoorbeeld een fietser je tegemoet komt. Vooral een (1) uit Holland. Rem even bij als je tijdens het inhalen ziet dat hij zich vege lijf nog maar net en ternauwernood veilig kan stellen. Tuurlijk, je hebt gelijk: hij heeft wel een helm op. En een reflecterend veiligheidshesje aan. Maar toch. Echt waar, hij schrikt zich het apenzuur. Zijn laatste uur heeft geslagen. Althans, dat denkt ie. Hij prevelt vaak nog een schietgebedje (en hij bid wat af op een dag......). En zijn hele leven flitst aan 'm voorbij. Vijf keer per dag. Hij kan het inmiddels dromen. Dat leven van 'm. Jaaah, dat had je niet gedacht. Maar dat gaat allemaal door hem heen. Kortom, wees een beetje lief voor 'm. En rem.

Ga hier maar links en aan het einde rechts.

Weet je de claxon 'te zitten'. Ja, dat verwonderd me niets. Veel van je landgenoten hebben die kennis al voordat ze de baarmoeder verlaten hebben. Volgens mij worden ze al claxonerend ter Wereld gebracht. Misschien zelfs wel verwekt.

Het is ook zo frapant dat jullie met een (1) druk op de claxon zoveel verschillende geluiden kunnen produceren. Sommige bevatten ware muziekstukken. Die wel 30 seconden aanhouden. Wat een F%$#&*(%ING herrie maken jullie zeg. O, sorry, ik zal wat op mijn taalgebruik letten. Ik wist niet dat je je daar aan ergerde. Ben je Sikh of zo. Je hebt gelijk, is niet relevant. Sorry! Maar dat is wel precies wat ik er van krijg: een sik!

Misschien kan jij me dat uitleggen: waarom wordt er getoeterd terwijl niemand ook maar een (1) kant op kan. Alles staat muurvast. En toch toeteren jullie hemel en aarde bij elkaar. Alsof je leven er van af hangt. Ik zou ook liever door willen. Maar 't gaat echt niet. Mm... dat weet jij dus ook niet precies.

Als je binnenkort 's een feestje hebt met borrelnootjes, augurken gerold in boterhamworst en blokjes kaas en zo (overigens wel opletten met die vlaggetjes op de blokjes kaas, niet doorslikken, heb ik wel 's gedaan, als kind, word je heel Vaderlandslievend van, maar de huisarts vind het minder grappig) wil je dit onderwerp dan 's in de groep gooien.

Oh, ik zat even niet op te letten. Zat met mijn gedachten nog bij het vlaggetjes-kaas-incident.

Voor de rotonde linksaf. Op de rontonde driekwart rond. Geen richting aangeven. Iedereen weet wel dat je rond gaat. Zou opmerkelijk en raar zijn als je plots rechthoeken of vierkant zou gaan rijden. In dat geval is het overigens wel weer handig om richting aangeven. Maar dit terzijde. Dus op een rotonde alleen richting aangeven wanneer je er afgaat. Maar dit valt eigenlijk buiten de kaders van de cursus. Een weetje. Mooi meegenomen. Is bij de prijs inbegrepen.

Ok, nu gewoon de weg blijven volgen.

We zijn al weer bij het een na laatste onderwerp aangekomen: inhalen. Jullie zijn een haastig volkje. Buiten het verkeer om merk je daar overigens niet veel van. Maar in het verkeer kan het allemaal niet snel genoeg gaan. De een wil nog harder dan de ander. Dus moet er logischerwijs worden ingehaald. Begrijpelijk.

Echter, het zou fijn zijn wanneer er, voordat de inhaalmanouvre wordt ingezet, een reele inschatting gemaakt zou worden of inhalen ook daadwerkelijk verantwoord is. Velen toeteren. En zetten dan meteen daarna de inhaalpoging in. Zonder eventuele negatieve consequenties vooraf te overzien. Ik denk wel 's dat jullie denken: dat zien we tijdens het inhalen wel.

Dus dit is wel even een dingetje om te oefenen. Probeer je voorganger maar 's in te halen. Maar alleen wanneer jij denkt dat het kan. Nu? Nee joh, veel te krap. Wat zeg je' doen je vader, broer, neef, nicht en moeder dat wel?!. Dacht ik al. Valt op.

Het zou prettig zijn als je bij het inhalen de tegenligger niet door de berm hoeft te gaan. Is bovendien veiliger voor langzame verkeersdeelnemers die zich toevallig ter hoogte van deze inhaalmanouvre bevinden (riksja's, paard en wagen, ezel en wagen, koe en wagen, mens en wagen en........... FIETSERS. Echt waar, geloof me: het wordt er allemaal net ietsje pietsje veiliger van.

Tjonge, wat gaat zo'n uur toch snel om. Nog even het 'afslaan' behandelen.

Kijk, dat jullie soms van richting moeten veranderen is begrijpelijk. Je kunt tenslotte niet altijd rechtvooruit rijden. Als je dat consequent volhoudt zie je natuurlijk wel een hoop van de Wereld. Echter, dat kost ook veel tijd. En je komt niet waar je had willen komen. Dus dat jullie zo af en toe van richtng willen veranderen. Begrip. Acceptatie.

En het moet gezegd worden, en hier is een compliment is ook op z'n plaats: 1 op de 10000 automobilisten geeft keurig richting aan bij het afslaan. Sjapo! Maar minder sjapo is het dat jullie bij het afslaan andere weggebruikers hinderen. Neem als totaal willekeurig voorbeeld 's ..... een Hollandsche fietser.

Je ziet dat ie rechtdoor koers houdt. En toch presteren jullie het keer op keer om de auto voor de fietser te smijten. En dan af te slaan. Ik hoop altijd maar als het mij overkomt dat de remblokjes een goede dag hebben. In Holland noemen we dit 'afsnijden'. En ook associaal. Niet doen dus.

Dus kijk even voordat je afslaat of je ook andere weggebruikers stoort.

Ok, we zijn al weer bij het beginpunt. Goed opgelet hoor! Kijk, je vader wacht al op je. Goed gedaan. Trouwens, het overige rijden was bepaald niet onverdienstelijk te noemen. Zeker niet als je het afzet tegen de prestaties van je landgenoten die hun rijbewijs al 'binnen' hebben. Ik zou zeggen: 'vraag het maar aan'.

Veel succes! En stuur een kaartje als je geslaagd bent.

Rafelig

Het afscheid komt net zo plots als onze eerste ontmoeting. Een weekje geleden.

Ik houd er niet van: afscheid nemen. Ben er niet goed in. Vooral als mensen mij raken. Iets voor me betekenen. Wordt snel emotioneel. Ik kan er niet goed tegen. Wordt ook nooit wordt. Dus niets groeiproces. Mee leren leven. Of gewoon niet zo vaak afscheid nemen. Dat is ook een interessante optie om 's in overweging te nemen.

'Wat een geweldig schitterende fietsdag was het gisteren'. We zijn op weg naar Una. Een stadje in het Noorden van India. Na een groot aantal prachtige plattelandswegen, zetten we, na 70 kilometer fietsen, de tanden in een flinke pas.

Net na een eerste bocht klimmen treffen we een aap aan. In de berm. Zomaar. De aap wordt op de gevoelige plaat vastgelegd. De tocht gaat verder. Deze eerste aap blijkt de eerste te zijn van velen. Want een kilometerslange slingerende bergweg wordt geflankeerd door honderden apen. Wat een fantastisch gezicht. De apen vormen een geweldig fijne afleiding voor de toch wel pittige klim.

Na een uurtje bereiken we de top. Daarna suizen we naar beneden. Regelmatig moeten we in de remmen. Apen op het wegdek. Aan het einde van de fietsdag rijden we Una binnen. Stoffige wegen. Slecht wegdek. En toch straalt het stadje iets prettigs uit. We gaan alledrie apart op zoek naar een hotel. Bekijken de kamer. En onderhandelen over de prijs. Mijn hotel wint. Hoogste prijs, maar een kamer waar de helft van de dingen die moeten werken, ook daadwerkelijk werkt.

(heilige) koeien in het straatbeeld

We beleven een fantastisch gezellige avond. Eten op het balkon. Er is humor. Er zijn onze levensverhalen (tot nu toe). Een luisterend oor. De juiste vragen. Er is emotie. Een aantal ingredienten die een avond tot iets moois kunnen maken.

Echter, een tegelzetter in een belendend vertrek denkt er net iets anders over. Want als we te bed gaan begint hij op gang te komen. Het 'zetten' gaat geluidloos. Maar het

'snijden' van de tegels geschiedt met een flex-achtige herrie. Hij maakt overuren. Het gaat door tot 1.45 uuur (nachtwerk). Pas daarna val ik in slaap.

De volgende ochtend zetten we koers naar de Bakhra Dam. We willen daar een aantal dagen gaan kamperen. Op een mooie plek. Stuart heeft zijn zinnen gezet om daar een speciale vis te gaan vangen. Heather en ik zullen ons vermaken met lezen, koken en kletsen. Komt goed.

Echter, er is iets van roet en eten. Zand in de motor. Kink en kabel. Het Indiaase Government staat niet toe dat buitenlanders de Dam bezoeken. Dat krijgen we te horen we bij het kantoortje dat bij de dam hoort.

De Dam is zo belangrijk voor (Noord)-India, dat aanslagen gevreesd worden. Nu zijn wij op zichzelf niets van plan, maar die boodschap komt niet aan. Er wordt nog wat vergaderd. Er zijn wat journalisten in de buurt die nog wat proberen te bemiddelen. Maar in the end moeten we onverrichter zake terugkeren. Een streep door de rekening. Vooral voor Stuart.

Ik stel voor wat te gaan eten. Pauze. Heorienteren. We bestuderen de kaart. En verschillende opties passeren de revu. Het wordt gaandeweg stiller aan tafel. Langzamerhand begint het tot een ieder van ons door te dringen. Ons samenzijn gaat stoppen. Niets gezellig kamperen. Niets gezellig reizen. Verschillende (reis)doelen. Het blijft tien minuten stil.

Dan volgt het onvermijdelijke. Ik knoop mijn tas op de fiets. We wisselen (snel) email- en weblogadressen uit. En ik neem snel en rafelig afscheid. Niet fijn! Helemaal niet fijn!!

Ik orienteer me snel op mijn nieuwe fietsdoel. En zet koers. Flink! Ik besluit om deze vervelende gebeurtenis te verwerken door een flink aantal kilometers hard weg te trappen. Gemiddelde snelheid: 27 kilometer per uur. Met volle bepakking! Mijn manier van verwerken.

Sikh-tempel

Stop bij een fantastische mooie Shik-tempel en zie iets verderop een kleurrijke rijstmarkt. Knijp in de remmen. Maak wat een foto's. En wordt uitgenodigd op het kantoortje van de baas van het spulletje. Krijgt een kopje Chai. Hij verteld dat de rijst dit jaar van goede kwaliteit is. Het levert vandaag 0,17 eurocent op. Per kilo.

rijstmarkt

Vijvenzeventig kilometer later val ik een guesthouse binnen. Gemende gevoelens. Morgen verder.

De breedste riviern

De dreugste woestijns

’n Zoegend moeras

Ik reis met een grijns

(fragment uut Allennig I, Daniel Lohues)

Jurkogen

Zo word ik op het einde van de zaterdagmiddag, in India, even 'recht gezet' door een zestienjarig meisje. Of zeventien. Dat weet ik even niet. Hoe ouder je wordt, hoe jonger de meisjes lijken.

Pakistan ligt achter me. Na zes weken. Een machtige ervaring. Om in een land te reizen waar zo weinig toeristen komen. Een land dat strikt religieus is. Een land dat van een buitengewone schoonheid is. Dat het ongelofelijk veel (zacht)aardige mensen herbergt. Helpfull, peacefull en cooperative. Dat zijn de kernwoorden.

Ook een land dat de nodige problemen kent. Eigenlijk zou ik er nu een streep onder moeten trekken. Alles moeten optellen. Aftrekken. En een soort van conclusie moeten schrijven. Echter, daar ben ik nog niet aan toe. Komt nog. Eerst de informatie op de harde schijf zetten. De verschillende informatiesoorten in de juiste directory's zetten. Verwerken. En dan schrijven.

het knotsgekke Lahore

De laastste dagen heb ik doorgebracht in Lahore. Geweldige stad. Knoertheet. Overvol. Chaotisch. En bovendien geteisterd door de Denque-muskiet. Vervelend beest. Gevreesd ook. Wanneer je geprikt word heb je vette pech. Maanden rust kan je redden. Maar er gaan ook mensen dood aan. Er is geen (preventieve) remedie. Gelukkig is een fatale prik mij bespaard gebleven.

In tegenstelling tot Islamabad (bouwjaar1960) is Lahore een oude stad. Er is een oud Fort. Een historisch museum. The Old City (een gedeelte met heel veel nauwe straatjes en steegjes). En verder bezit de stad een prachtige oude dierentuin. En er zijn talloze parken. Veel gedoe, Veel handel. Veel bedrijvigheid. Ogen tekort. Mooie stad.

het oude Fort in Lahore

Maar het lot van de reiziger is om steeds weer nieuwe dingen te ontdekken. En daarom zijn Heather, Stuart en ik op zaterdagochtend begonnen aan onze trip richting de grens. Up to India!

Heather en Stuart hebben alle schepen achter zich verbrand. Letterlijk en figuurlijk. Werkten beide in de visindustrie. Fort William. Schotland. Hebben alles verkocht. En reizen per fiets van Holland (IJmuiden) naar ......tot er nog net genoeg geld over is voor een vliegticket naar Nieuw Zeeland. En daar wacht hen hopelijk een mooie toekomst.

De rit verloopt prettig en dat geldt ook voor de paspoortcontrole. Het paspoort wordt op Pakistaans grondgebied nog een keer of vijf gecheckt. En er moet nog een formulier worden ingevuld. Dan mogen we het land verlaten. Dan volgt 100 meter niemandsland. En dan moet ongeveer dezelfde procedure in India doorlopen worden. Met dit verschil dat de Indieers wat relaxter zijn. Meer lachen. Humor hebben. Goed Engels spreken.

de Indiaase grens

De grens is slechts beperkt open per dag. De sluitingceremonie is een hele speciale gebeurtenis. Beide landen maken er een hele show van. Er komen dagelijks 15000 mensen naar kijken (er zijn zelfs tribunes gebouwd). Een show voortgekomen uit diepgewortelde conflicten en frustaties. Beide landen waren ooit een. Zijn in 1947 opgedeeld. Pakistan als moslimland. India als het land van de Hindoes. Maar sindsdien zijn er flinke spanningen tussen beide landen. De grens is ook wel 's voor een bepaalde periode gesloten.

Wij willen gaan kijken naar de ceremonie. Echter een goede slaapplaats is in de wijde omgeving niet te vinden. Tent opzetten lukt ook niet. En in het nachtelijke donker in India rondkarren met een fiets is geen aanlokkelijke gedachte. Met knarsende tanden en gezonde tegenzin besluiten we door te fietsen. En de Wagha Border-show te laten voor wat die is.

En toen kwam ik dat meisje tegen. Tijdens een rustpauze sprak ze me aan. Ik schrok. Een vrouw die me spontaan aanspreekt (is sowieso voor mij al een hele speciale gebeurtenis, niet lachen, jij hebt zeker al verkering, is niet leuk voor mij, geen humor over andermans rug, doe ik ook niet, alleen bij Caroline Tensen).

Maar goed, een vrouw die spontaan naar me toekomt: dat is de laatste zes weken niet voorgekomen. Uberhaupt, een als vrouw herkenbare persoon in het straatbeeld is nieuw. In Pakistan bestaat een vrouw uit een lange jurk (die alle vrouwelijke vormen verbergt) en twee wegkijkende ogen: jurkogen.

En dit meisje draagt een shirt, een spijkerbroek, gympen. Was even vergeten hoe dat er uit zag. Vandaar mijn verbaasde reactie: 'dat doen Pakistanen niet'. (zie de reactie van het meisje in de eerste regel van dit bericht)

Het is al donker wanneer we een overvol, druk en superchaotisch Amritsar binnenrijden. De eerste grote en belangrijke stad in India. En daar gaat het voor mij mis.

We komen aan bij de 'Golden Temple'. In de stad Amritsar. Eigendom van de Shiks. Een heilige plaats. 'De' heilige plaats! Een bezienswaardigheid. Tienduizenden gelovigen bezoeken deze plek. Per dag. En daar zitten ook honderden backpackers bij.

India heeft een bijzonder grote aantrekkingskracht op jongeren. Om het land. De sfeer. Om de zoektocht naar zichzelf. En de lage prijzen. Ze willen allemaal ook een bezoek aan de Gouden Tempel brengen, echter ze zijn ook op zoek naar een gratis slaapplek en dito voedsel (je kan namelijk op het terein van de GT slapen en eten). Geheel gratis. Wij ook.

De hitte, de inspanningen, de luchtverontreinigde stad en het avontuurlijk Pakistaanse eten van de afgelopen dagen vellen me. Na aankomst in de grote hal kan ik mijn fiets nog net op de standaard krijgen. En val zo ongeveer op de grond. Liggen. Languit. Op de koele grond. Dat is het enige dat ik nog kan. Gelukkig zijn Heater en Stuart nabij. Ik voel me zwaar klote. Honderen mensen lopen langs me, om me en over me heen. Krijsende kinderen. Veel geroep. Gezang. Het is heet. Ik zweet me te pletter. Voel me heel slecht.

De band 'Loyd Cole and the Commotions' heeft een nummer geschreven waar de volgende zin in voorkomt: we are living four flights up, and I sware right now it's feels like underground'. En dat is precies hoe ik me nu voel.

Uiteindelijk ga ik naar de Golden Temple Dokter. Die geeft me een Golden Temple Pil. Een uur later ben ik al weer een hele Piet. Ik koop wat fruit en besluit het rustig aan te doen. Omdat ik me niet goed voel krijg ik een bed toegewezen. Velen moeten genoegen nemen met de vloer.

de grote slaaphal

In de grote hal is slaapplek voor Indiaase gelovigen die van ver komen. Ze liggen op een matje. Op de grond. Het zijn er duizenden. Voor foreigners zijn aparte slaapzalen beschikbaar. Het is er een ware tombola van nationaliteiten. Ik ben de opa van het gezelschap. Veel jongelui hebben een studievrij jaar ingelast en zijn gaan reizen. Ze komen naar mij toe en vinden dat fietsen en dat Pakistan reuze interessant. Ik vertel ze dat ik hen juist heel slim vind.

De Golden Temple! Een prachtig mooie waardige religieuze plaats. Deze foto is om 7.00 uur (des 's ochtends genomen). Ik dacht lekker op tijd te zijn. Reeds tienduizend gelovigen waren me voor gegaan........

Toen ik zo oud als hen was werkte ik al. Reizen kwam niet eens in me op. Studeren heb ik later gedaan. Reizen ook. Laatbloeier. Toch heb ik het idee dat ik toen ik jonger was 'daar' wat heb laten liggen. Beetje ouwe lullenpraat, echter zo voel ik dat.

Ok, de eerste kennismaking met India voelt goed.

'en hoe verder hij ging, des te langer was zijn terugweg'