Safi

Weet U lieve lezer.

Marokko moet het niet van z’n steden hebben. Jah tuurlijk, ze mogen er wel zijn. En het is ook maar goed dat ze er zijn. De oude Medina’s zijn er levendig en kleurrijk. Maar er is doorgaans iin de steden niet geweldig veel te beleven. Echt waar.

Mocht u onlangs een partner opgedaan hebben. En denken van ”het zou best ‘s wat kunnen worden”, neem hem of haar (of een mix van beide, ik weet ‘t tegenwoordig ook niet meer….) dan niet als eerste mee mee naar een Marokaanse stad.

Ga naar London. Boek een muurtje met uitzicht over de Theems. Neem een fles wijn naar keuze. Zuip je klem. Bedrijf de liefde. Tip 1 en tip 2. Huur een bootje in Venetië en laat je lekker rondvaren in de grachten. Succes verzekerd! Tip 3: Ga naar Parijs. Neem je geliefde mee in de metro. Stap bij het ondergaan van de zon uit op station Trocadero: loop naar het naastgelegen plein. En zie de verlichtte Eifeltoren in volle glorie. Een (tong)zoen is uw beloning. U relatie kan niet meer stuk. Zijn tips, doe er uw voordeel mee.

Mocht u relatie een beetje zo-zo gaan. En heeft er u er weinig fiducie in. Neem dan de volgende tips ter harte:

Ga naar Londen. Boek een hotelkamer inabij de Big Ben. En zorg ervoor dat die klok elk uur de sponningen in de ramen laat trillen. Tip 2: Neem de lift in de Eiffeltoren naar de bovenste verdieping en flikker je geliefde van de Eiffeltoren. Ze hebben van de vangnetten, maar dan moet je maar hopen dat daar gaten in zitten. Is mij ook een keer gelukt, kwestie van goed mikken. Tip 3: Huur een bootje in Venetië, boek een toer van twee dagen en laat het peddelen aan hem of haar over. Laatste tip: Rijd naar Brussel, zorg dat je tenminste 3 files meepakt op de heenreis en laat over je geliefde heen pissen door dat Mennke. Zijn tips, doe er uw voordeel mee.

Kortom. Alles beter dan een Marokkaanse stad. Behallevvvveeeeeeeeee……..Safi.

Niet dat de stad Safi kan wedijveren met bovengenoemde toeristen-trekpleister (of Kruidvat, ik weet ‘t nooit). Maar in Safi kun je een uurtje of wat gezellig rondstruinen, muntthee met kilo’s suiker naar binnen werken, wandelen zonder het gevaar dat je relatie meteen averij oploopt.

Hier komen de foto’s:

Safi
rustdag

Stormkracht

Na 33 kilometer buigt de weg naar vrij scherp naar links.

We buigen mee. En dat blijkt een uitstekend idee te zijn geweest. Want zonder dat afbuigen waren we zonder pardon van de rots gelazerd en linea recta in de zee terecht gekomen. En dan hadden we nog maar moeten zien of we de lang geleden gehaalde zwemdiploma’s en de daarmee samenhangende opgedane vaardigheden nog hadden kunnen laten zien……

Dat het vandaag hard waaide, dat wisten we al. Maar als de wind recht in de rug blaast, dan valt dat minder op. Maar als ie de andere kant opwaait en je blijft dezelfde kant omfietsen, dan voel je pas hoe krachtig de wind is. Met het afbuigen van de weg krijgen we de stormachtige wind schuin van opzij. En moeten we onze sturen stevig vasthouden om niet van de fiets te waaien.

Was ik onlangs nog wat sip en somber over het landschap waar we door fietsten. Sinds enkele dagen is alles anders. De kustweg die we 600 kilometer volgen is van ongekende schoonheid.

De voorzieningen zijn - buiten de steden die we aandoen - vrij beperkt van aard. En dan is ‘beperkt’ nog vrij optimistisch en vrolijk omschreven. Vaak is er tientallen kilometers niets. En gisteren en vandaag hadden we ons daar iets op verkeken. We gingen weliswaar met een volle maag op pad, maar na een paar uur fietsen is de maag toch wat leegjes aan het raken. En we hadden niets (wat we normaal wel doen) meegenomen aan fruit, nootjes een pak koekjes). En dan sta je op een goed moment toch wat raar en met een lege blik naar je maag te kijken……

Gisteren was - zoals zo vaak - een benzinepomp onze redding. Er stonden daar Tajines voor ons klaar. En er was een koelkast met yoghurt en koele dranken. Dit benzinestation kwam juist en precies op het moment dat we het nodig hadden. Want daarvoor en daarna was er qua bevoorrading niets deze fietsdag.

Ook vandaag liepen we. In onze eigen val. Weer op pad gegaan zonder noodrantsoen. Maar ook nu hadden we alle geluk. Er was zegge en schrijven 1 restaurant (en geen winkeltjes) te tellen op deze 65 kilometer lange route. En die kwam precies op het juiste moment. We aten daar ons lekkerste maaltje van deze reis.

Behalve een stormwind die ons vandaag van opzij probeert de zee in te blazen, verandert het landschap drastisch. Werden we de afgelopen 100 kilometer getrakteerd op veel agrarische activiteiten langs de kuststrook. Het is nu meer een desolaat rotsen landschap waar we door heen trekken. Er is soms wat bebouwing, maar veel huizen zijn onbewoond. En sommige al een tijdje te zien aan de vervallen staat.

Gisteren kwamen we - na 20 kilometer fietsen - plots in een gebied met veel chemische industrie. Heel onwerkelijk maar wel waar. Een penetrante geur vergezelde ons gedurende 10 kilometer. Benzine en olie opslagtanks trokken aan ons voorbij. Grote truck passeerden ons met grote snelheid. Maar zoals met veel lelijke dingen: ook die gingen weer voorbij.

Spoedig kwamen we weer in een meer agrarisch gebied.

Het land werd bewerkt. En waar dat al gedaan was werden tomaten, venkel, artisjokken, winterwortelen en bloemkool verbouwd.

We zijn zowel gisteren als vandaag - vanwege de vele af te leggen kilometers - best vroeg vertrokken. De eerste uren is het dan nog flink koud. We hebben dan als onze laagjes kleren aan. Maar naarmate de ochtenduren verstrijken loopt de temperatuur op tot 25 graden. Vandaag echter blijft de temperatuur wat steken.

Dat we gisteren ruim 88 kilometer in de benen hadden beginnen we vandaag de laatste 20 fietskilometers te voelen. We minderen vaart, stoppen wat vaker. Het gaat allemaal niet meer zo soepeltjes. Dat fietsen.

Gelukkig hebben we morgen in Safi (want daar zijn we naar op weg) een rustdag gepland staan. Die kunnen we goed gebruiken.

Om 16.30 uur rollen we Safi binnen. Moe en voldaan. Het vinden van een onderkomen heeft wat voeten in Marokkaanse aarde, maar uiteindelijk vinden we een fijne plek.

Donderdag 29 februari 2024

El Jajida - Loualidia

84 km.

Vrijdag 1 maart 2024

Loualidia - Safi

65 km.

El Jadida

El Jadida.

Nogal fijntjes gelegen aan de Atlantische Oceaan. Het oude ommuurde deel is Unesco stuff. Portugese wortels en nog een hele rits met jaartallen waarop allemaal belangrijke dingen hebben plaatsgevonden.

Ach lieve lezer, het zal U een zorg zijn. Hier komen de tien mooiste El Jadida plaatjes:

Woensdag 28 februari 2024
El Jadida
rustdag

5 voor 12

Tegen tweeën rollen we - onder een blakend zonnetje, dito temperatuur en een knalblauwe - bijna wolkenloze hemel - het stadje Azemmour binnen.

We hadden veel geluk. Want als we gisteren waren gekomen, dan zouden we de markt zijn misgelopen. Waren we morgen gearriveerd, dan hadden we de markt voorwaar gemist. En overmorgen hadden we geen schijn van kans gemaakt. Maar vandaag schoten we recht in de roos. Want de markt was vandaag!

Afijn.

De markt is naar schatting een aantal voetbalvelden groot. Het is ingedeeld in categorieën. Er is een kippenafdeling. Een afdeling met matrassen. De handelaren in kruiden staan bij elkaar. En dat ‘ gegroepeerde’ is wel zo handig voor de kopers. Want die weten dan wat waar te vinden is. De handel is levendig. En de waar wordt luidkeels en/of met luidsprekers aangekondigd.

Vandaag is het feest op de markt. Er hangen slingers. Strak geblazen ballonnen hangen overal. De confetti snippers hangen in de lucht. Er is namelijk een heugelijk feit te vieren. Iets dat niet vaak gebeurt. Iets ongelofelijks. Een unicum!!

WIJ ZIJN ER! TWEE HOLLANDSCHE FIETSERS!!!

En dat is reden voor veel opgestoken duimen, lachende gezichten en veel “Welcome in Marocco’s”!

Na deze ware zegetocht van Joan en Gerrit over de markt van Azemour trappen we onze ketting strak richting het centrum. Dat centrum bereiken we door een rivier over te steken. Kort daarna stijgen we lichtjes en slaan we scherp linksaf. We zetten koers richting het reisdoel voor vandaag: de stad El Jadida.

We proberen de stad te bereiken via een weg die strak langs de oceaan loopt. Echter we slagen daar vooralsnog niet in. Om de op de kaart aangegeven achteraf-langs-de-zee-weg te bereiken moeten over een golfcomplex. Aan de poort worden we tegengehouden. “Hier mag je niet door, probeer het ietsje verderop” vertelt de bewaker ons.

Iets verderop stuitten we op een nogal zwaar bewaakt villapark (bodemplaten van auto’s worden met spiegeltjes onderzocht voordat ze door mogen).

Aha, over een villapark gesproken. Er moet mij iets van het hart.

Gisteren vertrokken we uit Casablanca. Enne…..hoe zeg ik dit. De eerste vijftig fietskilometers van deze reis schrijven we niet bij in de top 10 van door ons mooiste gefietste routes. Zekers te weten niet!

U vraagt? Hoe dat komt?!

Nou lieve lezer. De Marokkaanse kuststrook wordt bijkans helemaal volgebouwd met appartementencomplexen, villaparken en nog meer stenige beton-meuk.

Ongetwijfeld aangenaam, leuk en fijn voor inwoners van Casablanca en Agadir om een tweede huis a’ 91.000 euro te bezitten in the country-sea-side met zwembad en sauna-achtige knuffelmuur (mocht U lieve lezer zo’n ding in huis hebben: die dingen zijn knetterheet, pas op dat je er niet te lang tegen aanleunt want er is serieus gevaar op ‘aankoeken’! Ik heb me laten vertellen, boze tongen beweren, er wordt gefluisterd dat er mensen zijn die er net wat te lange tegen aan hebben gezeten en dat ze die er met hamer en beitel vanaf hebben moeten bikken. Niet te lang knuffelen met die muur dus! Is een tip: doe er uw voordeel mee).

Voor mij is het een gruwel. Die betonnen kolossen onttrekken de zee aan het zicht van twee Hollandsche fietsers. Het landschap wordt er op een vreselijke wijze door aangetast. Dit is overigens een verschijnsel dat ik op veel van mijn fietsreizen waarneem. Talloze voorbeelden van compleet verpeste landschappen trokken reeds aan mijn netvlies voorbij.

Mijn hoofd trok dat gisteren slecht. Het maakt wat verkeerde afslagen. En vraagt zich af: moet onze hele aardbol dan helemaal naar de kloten geholpen worden? Mag dan iets wat mooi is, niet gewoon mooi blijven? Moeten we altijd streven naar meer? Naar beter? Naar hoger? Meer omzet? Nog meer winst? Er moet toch een keer een eind komen aan die ongebreidelde behoefte aan groei? Aan bouwen? Dat trekt onze - tot nu toe vrij geduldige - planeet toch niet heel veel langer meer.Hoe lang kunnen we nog blijven zeggen dat het 5 voor 12 is?

U merkt ‘t. Gisteren schoot mijn hoofd in een dip. Gelukkig was Joan in de buurt. Die had haar vizier op ‘positief‘ staan. En dat is altijd fijn als tegenwicht.

Goed terug naar de veel mooiere dag van vandaag.

We genieten met volle teugen. We hebben de lelijke bouwactiviteiten achter ons gelaten en trekken door een landschap dat door landbouw activiteiten gedomineerd wordt. Er steken ‘s wat schapen en koeien over. Mensen bewerken het land. Een koe staat wat te balken. Een ezel wat te blaten. Kortom: het leven is mooi en goed.

We proberen nog steeds zo dicht mogelijk langs de oceaan te fietsen. En doen nog een poging.

Bij het zwaar bewaakte villapark wordt ons ten verstaan gegeven door te rijden over de hoofdweg. Dat doen we dan maar. Een kilometer of 7voor El Jadida kunnen we dan eindelijk over de kustweg rijden. En die is dan meteen ook weer heel fijn en lekker rustig.

We rollen soepeltjes El Jadida binnen en trekken na 67 kilometer de hydraulische remmen van onze fietsen strak. Tegelijkertijd.

Dat laatste is wel van het grootste belang. Daar hebben we afspraken over, anders wordt het fietsgewijs een bende. Als de een remt, en de ander niet, dan wordt het voorwaar een bloederige aangelegenheid. Met ledematen die door de lucht vliegen met alle ellende van dien. Geeft ook zo’n rommel……..en dan moet je weer met je eigenste Nilfisk in de weer (is die zak weer net vol, moet je dat ding weer wisselen….gekloot….) en met een bezem en stoffer en blik in de weer……….Allemaal niks.

Ok. El Jadida Dus. Binnen in de Medina (ommuurde gedeelte van de stad) vinden we een klein, eenvoudig maar voedzaam onderkomen.

Hier gaan we onze benen en lijven een dag rust gunnen.

Zondag 25 februari

Nouaceur - Casablanca

37 km

Maandag 26 februari

Casablanca - Siri Rahhal Cathai

44 km

Dinsdag 27 februari

Siri Rahhal Cathai - El Jadida

67 km

Ierse eikel

“De bewaker van het appartementencomplex herkent me zowaar”.

Verdomd zegt hij: “jij bent de Hollandsche fietser die hier vorig jaar ook was”. Hij toont daarbij z’n hagelwitte tanden en dito glimlach. Ik herken hem ook. En glimlach terug. Met tanden die meer de kleur hebben aangenomen van enigszins vergeelde en over de datum geraakte hagelslag. Van Venz. De enige echte.

En dan bedoel ik niet de kleuren hagelslag. Of die beschuitmeuk waarop je je tanden kapot bijt als er weer ‘s een kindje geboren is.

U kent ze wel. Van die trotse ouders die dan komen aanzetten met zo’n - kijk nou ‘s wat we bij elkaar geneukt hebben-blik - met een schaal van die beschuiten (en die gaan nog wel) maar daarbovenop knallen ze van die roze of blauwe zoetig gladde kogellagertjes. Die kleine ronde Motherfuckers die de vullingen uit mijn tanden en kiezen doen springen. Je zou ze potdomme beter als kogellagers in de trapas van je fiets kunnen gebruiken. Echt waar. Ik ben vaste klant bij mijn eigenste tandarts, die voordat ie tot de behandeling overgaat vraagt hoe dit kindje nu weer heet. Zo erg is het geworden. Kost me verdorie elk jaar m’n eigen risico. 385 europegeltjes down the drain. Huppakee!!

Maar goed, er is ook goed nieuws. Want daarna hoef ik die wortelkanaalbehandeling - die er noodzakelijkerwijs op volgt - in elk gevel niet zelf te bekostigen. En da’s een meevaller.

Ik dwaal af. De begroeting met de bewaker is alles hartelijkst.

Ja, zeg ik; “ik was hier vorig jaar ook. Toen fietste ik van Casablanca noordwaarts naar Rabat. En vereerde toen alle Koningssteden met mijn komst. Achteraf is gebleken dat mijn verblijf diepe sporen heeft nagelaten en dat deze Marokkaanse steden in een diepe crisis zijn gedompeld. Maar goed lieve lezer, een kleinigheid houd je nu eenmaal altijd.

Over een kleinigheid gesproken.

Joan en ik zouden deze reis vanaf afgelopen 1 januari maken. Maar ja, hoog water gooide roet in onze kelder. Die kelder liep namelijk meerdere keren per dag vol. En dat waterige spulletje moest er natuurlijk weer uit gewerkt worden. Want ja, een kwartiertje watertrappelen is best leuk. Een half uur trek je ook nog wel. Echter. Na drie kwartier slaat de verveling toe. En na een uur is de aardigheid er zeker en vast wel van af. En daarom hebben we onze reis een ietsje uitgesteld.

Helemaal uitgerust zijn we niet aan deze reis begonnen. Want door dat verzetten van de datum kwamen we een beetje in de knoop. Kort voor vertrek stond een optreden gepland in Carré in Amsterdam. Daar hadden we kaartjes voor. Dat wilden we niet missen.

De zanger - Joost Zweegers - is ooit begonnen als straatmuzikant in Nijmegen. Trok naar België. Vormde een band: Novastar.

Joost brengt elke zes/zeven jaar een album uit. Met prachtige liedjes. Hij heeft een vaste schare fans. Hij treed meestal op een rokerige achteraf zaaltjes, waar Joan en ik graag komen. Groot was onze verbazing dan ook dat hij een optreden in Carre had geboekt. Nou ja, daar gingen we kort voor deze fietsreis naar toe. En dit nachtelijke avontuur zit nog in onze lijven.

Gisteren vlogen we naar Agadir. Een kust- en badplaats in Marokko.

Nadat Joan me met een pikhouweel uit de vliegtuigstoel had gehouwen (ik zat namelijk met m’n knieën vastgekoekt aan de voorstoelen….tjonge die knakkers van Ryanair maken d’r wel een potje van….goedkope tickets ok….maar je wil toch geen pikhouweel als handbagage hoeven mee hoeven nemen om…..ik heb blauwe plekken op m’n knieën. De eigenaar van Ryanair is een Ier. Een Ierse eikel. Hoog tijd dat ze die ‘s beschuit met muisjes geven…….. Kost ‘m mooi z’n eigen risico. Dat zal ‘m leren!

Afijn.

Eenmaal in de aankomsthal van Agadir aangekomen sleutelden wij onze fietsen in elkaar en togen naar ons eerste verblijf.

Nou ja verblijf. Laat ik het zo zeggen: wij zijn niet heel kieskeurig. We hebben in smerige plekken overnacht. Tot aan een geitenschuur in Nepal aan toe. Maar iedereen heeft een ondergrens. Wij ook. En laat het zo zeggen: dit verblijf schuurde angstig dicht tegen die ondergrens aan.

Joan verontschuldigde zich bij mij. Zij had ‘t geregeld. Maar ik zei haar dat dat helemaal niet hoeft. Ik vertel haar:” het zal nog veel erger worden”. Maar ik zie dat mijn opmerking niet helemaal goed valt. Het huilen staat haar nader dan het lachen. Dus ik heb maar snel gezegd dat ik een grapje maakte. Wat - lieve lezer - niet zo is. Maar dat leest zij nu pas.

Fietsreizen maken doe je door ……fietsen in een veel te grote en dure huurauto te knallen. En dan lekker rondtoeren. Ha!! Heb ik u mooi tuk. Dacht u nu echt dat we gingen fietsen. We kijken wel uit. Kut fietsen!! Flikker toch op!!!

We pakken lekker de auto. In één ruk naar Casablanca. Wie doet ons wat.

Tuurlijk trouwe lezer. U weet dit allang. Casablanca. Ik was er vorig jaar ook. Ik keer normaal gesproken nooit naar dezelfde plek terug. De Wereld is veel te groot om naar dezelfde plek terug te gaan. Er is teveel om te ontdekken. En daarbij: teruggaan naar een ooit zo mooi ervaren plek levert vaak teleurstellingen op.

Ze hebben op die mooie plek een appartementencomplex gebouwd. Die ooit zo mooie rivier is nu vervuild geraakt. Dat bochtige slingerweggetje is vervangen door een geasfalteerde snelweg. Dat restaurant met die bloedmooie serveerster, jah, die werkt er dus niet meer……….Nou ja dat soort teleurstellingen dus.

Natuurlijk. U heeft gelijk. Naar dezelfde plek teruggaan heeft ook voordelen. Je weet de weg. Je weet wat je te wachten staat. Je weet die pizzeria te vinden waar je de heerlijkste Pizza Frutti di Mare kan weg knagen. Je weet……..

Dus. Beetje vreemde actie misschien op het eerste gezicht. Dat terugkeren naar Casablanca. Maar dat valt mee. Want - u kent ons ondertussen - er is iets van een plan.

Vorig jaar ging ik Noordwaarts. Nu gaan Joan en ik zuidwaarts. Van Casablanca naar Agadir. Op de fiets. Joan was nieuwsgierig geworden door mijn eerdere fietsreizen naar Marokko. En zij wilde het daar ook wel ‘s komen bekijken.

Dat gaan we doen.

Een ritje van zo’n 600 kilometer langs de Atlantische oceaan. Of we nog niet genoeg water gezien hebben de afgelopen maanden. Maar zonder gekheid: Grote delen van deze route schijnen prachtig te zijn. En die willen we wel ‘s befietsen.

We hebben er zin in. Spring maar achter op onze waterfiets.

Gerrit

Jarige Dagobert Gerrit

Struintocht

Gratis en voor niets. Veel plezier.

Uitzichtloos

Nog voor het krieken van de dag ben ik gisteren opgestapt. En fietste het nog wat slaperige dorpje Romanni uit.

Ik kriekte zo vroeg dat de verlichting op mijn fiets eindelijk ‘s van pas kwam. Ik was zo vroeg uit mijn bedje gerold dat mijn camera bijna dienst weigerde om een foto te maken. Niet omdat is z’n KlaasVaak zand nog uit z’n lensoogjes moest wrijven. Maar omdat er domweg nog te weinig licht was.

Nadat ik mijn maat 45 klompvoeten in mijn - door de regen van gisteren - nat doorweekte lederen schoenen heb geschoven (heerlijk gevoel is dat….). Ben ik op pad gegaan. Na een kilometer of vijf stopte ik voor een ontbijtje.

Vaak zie je langs de weg wel iemand iets staan te bakken zo langs de weg. Vaak zijn dat hier van die blader-degerige pannenkoeken. Die je kan besmeren met honing of chocopasta. Maar dat is vandaag niet voorradig. Ik koop twee koeken en probeer die zonder de hulp van zoetigheid weg te kauwen. Omdat dat niet helemaal fijn lukt, maakte ik het hele zaakie in mijn - met rotte en daardoor holle kiezen gevulde mond - wat vloeibaarder met wat glaasjes muntthee.

Ik fietste in twee etappes naar Casablanca.

Deze twee dagen kenmerkten zich door prachtige landschappen waar ik doorheen trok. En U weet ‘t lieve lezer: geen schoonheid zonder pijn. Moeite en pracht en praal gaan hand in hand.

Kortom: klimmen dus!!

Waar ik eergisteren nog zat te ploeteren in de regen, tegenwind en kou. Gisteren en vandaag is er geen wind. Volop zon. En met de conditie zit het goed. Ik krijg wat bergpassen voor de kiezen. Maar bedwing die al fietsend - weliswaar met beleid - op vrij krachtige en soepele wijze.

Ik passeer slaperige- en minder slaperige dorpjes. Bekijk een plaatselijk marktje. En nog weer later een schapen- en koeienmarkt. Mocht het U interesseren of mocht U nog een paar vierkante meter beschikbaar hebben op uw eigenste gazonnetje of balkon: een koe kost hier 130 euro. Tel je 30 euro neer dan bent u zomaar opeens de trotse eigenaar van uw eigenste bleh bleh schaap.

Aan het einde van deze twee fietsdagen nader ik Casablanca. Omdat het nu wel erg druk met verkeer wordt, besluit ik via allerlei binnen- en achterafweggetjes mijn hotel in het City Centrum van deze waanzinnige stad te bereiken.

Ik fiets door de suburbsvan Casablanca.

Er wonen ruim 4 miljoen mensen en ik vind het altijd heerlijk om een stad binnen te fietsen. Ik weet dat er Wereldfietsers zijn die dan een treinstation zoeken net buiten de stad. Dan zetten ze hun fiets op de trein en kachelen zo het drukke stadscentrum binnen. Om te drukte en het daarmee samenhangende gevaar te vermijden. Maar dat is aan mij niet besteed. Ik houd van de hectiek. De drukte. En het manoeuvreren.

Ik moet wel zeggen nu ik zo door de buitenwijken rijd (en ik zeg dit niet snel, want ik heb gevoel nu eenmaal niet zo gauw): het is midden over dag. Maar heel eerlijk: ‘s nachts zou ik hier niet graag verkeren……..

Op een wat bredere boulevard (de binnenweggetjes waren even op) zie ik hutjes en met dekzeilen afgezette stukjes. Ik snap het eerst niet goed. Denk dat er wegwerkzaamheden zijn. Dat de wegwerkers een tijdelijk kampement hebben opgetrokken.

Maar bij nadere bestudering zie ik (schatting) honderden zwarte Afrikanen die hier verblijven/wonen hier. Ze blijken vooral uit Senegal te komen. Zijn hier naartoe gevlucht. Om een betere toekomst tegemoet te gaan. En zijn dus op deze binnenberm van de boulevard beland.

Totaal uitzichtloos. Doelloos. En door de Marokkaanse overheid als ongewenste vluchteling beschouwd proberen ze bij verkeerslichten wat Dirhams los te weken van automobilisten die daar staan de wachten.

Ik ben wat gewend, maar schrik er enorm van. Er zo langs fietsend emotioneert het me ook. Wat een gezeul met mensen. Dit zijn onmenselijke omstandigheden (waar ik geen foto van maak, bewust).

Als dit de uitkomst is van ‘ opvang in de regio’ dan eh….. mag je wat mij betreft daar meteen mee stoppen. Hoe het dan wel moet: ik heb geen idee., lieve lezer. Maar dit is ook niks.

Ik rijd de stad binnen precies op het moment dat de 3e ronde van het dagelijkse gebed plaats grijpt. Wegen, parkeerplaatsen en benzinestations worden voor een half uurtje ‘bezet’ door onze biddende - naar het Oosten gerichte - medemens. Er zal en moet gebeden worden.

Ongelofelijk. Het gaat met een massaliteit gepaard die ik nog niet eerder heb gezien.

Einde van de middag bereik ik mijn prettige hotel.

Bied me de mogelijkheid om eindelijk naar een dag of vier weer ‘s een (warme) douche te nemen.

Vandaag en morgen zal ik Casablanca stad met een bezoek vereren.

En dat doe ik voor U. Voor U allenig.

Gerrit

DAG 14
Rommani - Ben Slimane
74 km

DAG 15
Ben Slimane - Casablanca
68 km