The Great Annapurna Track – Day two

Ontbijt at seven. Trekking at 7.30 uur. 'Ok. Boss!!'

Khamal, mijn guide, is waarschijnlijk de meest vriendelijk man die je je kunt voorstellen. Klein van stuk. Bescheiden. En ook nog 's beleefd ook. Hij noemt me Sir, En ik hem 'm gevraag of ie me Djerrut wil noemen. Moet er nog langzaam inslijten.......

Bij mij moet er ook iets inslijten.

Ik ben nu zo'n drie (fiets)maanden onderweg. En heb gedurende die tijd mijn eigen boontjes moeten doppen. En dat viel niet altijd mee. Want boontjes waren niet altijd verkrijgbaar. En voorradig. En ga ze dan maar 's doppen.

Maar nu zijn er wel boontjes. Wandelboontjes. En die boontjes worden nu dus voor mij gedopt. En dat is even wennen. Khamal regelt alles. Het vervoer. De overnachtingadressen. De permits. Neemt de ontbijt- en de dinerwensen op. Serveert ook. En presenteert de rekening. Ik hoef alleen nog maar te lopen. Te volgen.

Ik ben nog even zoekende naar de knop die dit veranderingproces in sneltreinvaart in beweging zet. En vervolgens overgaat tot de overgave- en acceptatiefase. Klinkt wat zwaar. Echter, ik moet me daar serieus even op instellen. Maar dat gaat vast lukken.

Khamal zeg me dat het na drie dagen lopen heel mooi wordt. 'Maar hoe mooi moet dan dan wel niet worden dan'. Het is hier al betoverend mooi. Ik heb het gevoel in een schilderij beland te zijn. Een schilderij waar geen lijst omheen zit. Dat voordurend veranderd. En voortdurend door loopt. En de schilder heeft veel fantasie. Gebruikt steeds weer verschillende kleuren. En geuren. Machtig mooi. En indrukwekkend ook.

uitzicht op de prachtige rijstvelden

We schilderen ongeveer vierenhalf uur. Reeds tegen enen stoppen we. Vroeg. Maar Khamal is de baas. Hij loopt de Annapurna nu voor de veertigste keer. Een (1) brok ervaring dus. Gewoon luisteren dus.

Hij verteld me dat er nog voldoende zware dagen gaan komen. De fout die veel trekkers maken is om in het begin te veel energie te verspillen. Energie die later goed van pas (letterlijk en figuurlijk) kan komen.

Aan het einde van de dag maak ik kennis met Fiona. Van oorsprong Engelse. Maar al weer vijftien jaren woonachtig in Australie.

Ze is voornemens om de Annapurna alleen te lopen. Maar heeft gisteren aansluting gevonden bij een andere trekker. Een Nederlander. Laten we hem Willie noemen.

Ze voelt zich niet happy. Willie is tamelijk onaangaam en rude to his guide. En .......ze vertrouwt hem niet. En wil eigenlijk van 'm af. Vrouwelijke intuitie. Ze ziet er tamelijk desperate uit.

Ik overleg met Khamal. The man in charge. En stel vervolgens aan haar voor om een aantal dagen met ons op te trekken. Khamal is akkoord.

We verzinnen snel een smoes en vertellen Willie dat ik een travelfriend van Fiona ben. Long time no see! Toeval. Zoiets. Fiona gaat met mij mee verder. Hij vind het allemaal best. Hij loopt toch sneller.

Mooi. Willie hebben we van ons afgeschud. Fiona kan voorlopig met ons optrekken. Een paar dagen. En daarna zien wel wel verder.

Ze is enorm opgelucht. En dat is mooi om te zien.

Morgen gaat de tocht verder. Dan met z'n vieren.

Namaste!

The Great Annapurna Track – Day one

'Aan hardlopen heeft men niets, men dient op tijd te vertrekken'. Leuke slogan voor een atletiekvereninging.

Maar ook voor mijn guide.

Ik ben er namelijk helemaal klaar voor. En sta om 5.00 uur redelijk fris en 'uitgezweet' naast mijn bedje. Gepakt en gezakt. En dat zou hij ook moeten zijn. Gepakt en gezakt. En okselfris. En naast mij bedje. Echter, hij is geen velden of wegen te bekennen. Neemt ook niet op. Geen contact mogelijk.

Om 7.30 uur besluit ik maar om wat te gaan ontbijten. En tijdens dat ontbijten komt ie natuurlijk. Is een wet. Kun je niks aan je doen. Gewoon laten zo.

Pech onderweg met de bus. Lekke band. Gedoe. Vandaar de vertraging.

In plaats van 5.00 uur gaan we dus om 8.00 uur op pad. We zijn: Khamal en Krishna. Khamal zal als gids fungeren tijdens de tocht. En Krishna (Haare) gaat ook mee. Dit om er nog iets van een religieus tintje aan te geven.

Maar eigenlijk gaat Krishna (porter) ook mee om wat extra bagage te dragen. Ik heb hem op het laatste moment aan ons gezelschap toegevoegd. Omdat ik niet helemaal fit ben. Helemaal goed voelt dat niet. Eerlijk gezegd voelt het als op fietsvakantie gaan. En je bagage door iemand anders laten wegbrengen. Dat wil je niet........dan doen bejaarden....

Maar goed. Ik hoop dat ik een verstandige keuze heb gemaakt. En dat is ook wel 's fijn. Iets verstandigs doen. Voor de verandering.

Met een taxi gaan we gedrieen richting het bustation van Pokhara. Bij het afrekenen volgt een fikse ruzie met de taxichauffeur. Hij wil meer geld omdat hij een toerist heeft vervoerd......

Het is wachten op de bus die ons naar het beginpunt zal brengen. Dat is het vaak het vervelende van beginpunten. Je moet er altijd naar toe. Ze komen nooit naar jou toe. Ik snap ook nooit waarom het beginpunten genoemd worden. Er-naar-toe-rijden-en-dan-begin-punten. Zo zou het moeten heten. Dat zou de lading veel meer dekken.

Maar goed. Dat er naar toe gaan, gaat met een bus. Wachten dus. Maar na een uur wachten wordt het duidelijk dat de beginpuntbus niet komen gaat. Het duurdere alternatief is een microbus (kleine busje). We nemen 'm. Vier uren later arriveren we in Besi Sahar.

Vandaar brengt een local bus ons een uur omhoog. Naar Bhul Bhule. De rit verloopt zeer slow and bumpy. De weg is mooi. En kronkeld eigenwijs van zich af. Maar is ook in zeer slechte staat. Maar na een uurtje hobbelen zijn we er. Ons beginpunt.

'Checkpoint Charlie'

We zullen er nog vele tegen het lijf lopen. De controle op de vereiste permits ((36 euro pp) is streng en wordt uitgevoerd door het leger. Het is nagenoeg onmogelijk om de berg 'illegaal' te bewandelen

We laten ons registreren bij de toeristoffice. En in onze permits komen officiele stempels. Gedurende de tocht zullen we diverse van deze checkpoints tegenkomen.

We lopen een uurtje en de uitzichten zijn nu al prachtig. We stoppen in het eerste kleine dorpje: Nadi.

Hier vinden we een fijne kamer. We eten wat. En omdat het nachtleven in Nadi maar moeilijk op gang wil komen gaan we al om 17.30 uur slapen.

Op naar morgen. De eerste echte wandeldag.

Namaste!

Uitzweten

Eind jaren negentig. Een oud collega bood zijn boerdertije te koop aan. Het stulpje stond in Heerde. Op de prachtige Veluwe. Of andersom. Dan klopt het ook.

Maar dat te koop aanbieden liep voor geen meter. Er waren weinig belangstellenden. En geen biedingen. Een jaar lang. Ruim. Hij besloot iets te doen wat volgens mij maar weinig mensen doen in die situatie.

'Hij verhoogde de vraagprijs. Flink!

Ik verklaarde hem voor gek. Maar dat was ie niet. Hij boorde op deze wijze een nieuwe groep belangstellenden aan. En verkocht het huis binnen drie weken. Voor een hele beste prijs.

Mijn oud-collega deed iets tegengestelds. En soms pakt dat goed uit.

Ik doe dat vandaag ook. Iets tegengestelds. Zonder helemaal precies te weten hoe het uitpakt.

Ik sta op het punt om aan de grote Annapurna-track te beginnen. Morgen namelijk. De Annapurna-track is een wandelroute die door de hoogste berggebieden loopt die onze aardbol rijk is. Het pad loopt over de hoogste bewandelbare pas ter Wereld: de Thorung La Pass. Met een hoogte van 5416

meter. Totale duur van deze onderneming: circa 16 dagen. Niet voor watjes dus!

En vandaag ben ik ziek. Ik ben een stuk beter dan gisteren. Dat moet gezegd. Maar helemaal okselfris. Nou neuh. Misschien ligt een dagje bedliggen meer voor de hand. Maar ik heb dus iets besloten. Iets tegengestelds.

Ik rol mijn zieke bed uit. Trek mijn fietskloffie aan. En ga een stukje fietsen. Zeven kilometer heen. Zeven terug. 'Klinkt verstandig Gerrit, kun je vast wat wennen aan de te verwachten inspanningen. En daarbij, zeven kilometer is goed te doen, goed van je'.

Eh....dank je. Maar eh....het is zeven kilometer fietsen met een gemiddeld stijgingspercentage van .....eh......11%. Soms 7. Soms 14%. Meestal 11. 'Klinkt meteen een stuk minder verstandig'. Vind je ook niet?!

Ik neem een gok. Ik wil mijn ziek zijn er-uit-zweten.

Een enkele keer komt het voor dat ik me slecht voel. Dat ik weet dat ik me de volgende dag ziek moet melden (enorm jeukmoment, dat ziekmeldingtelefoontje naar je werk). Soms ga ik dan hardlopen. En zweet dat zieke gevoel er uit. De volgende dag sta ik veel beter op. En kan dus gewoon naar m'n werk. En dat bespaard me ook weer dat vreselijke jeuktelefoontje.

Ik hoef nu weliswaar niet te bellen. Maar ik doe een uitzweetpoging.

Ik klim op mijn fiets en begin aan de zware tocht die me zal leiden tot Sharingkot. Een prachtig hoog gelegen bergdorp. Het uitzicht, zo is me beloofd, moet geweldig zijn.

De weg is steep. Het trappen gaat zwaar. Al na 500 meter ligt het zweet me nat op de rug. Na 1000 meter heb ik geen droge vezel meer aan mijn lijf. Missie nu al geslaagd. Na een uur ben ik boven. Het resultaat mag er zijn. Het uitzicht is magnifiek! Ik rust een aantal uren uit. Badend in de zon. Helemaal opdrogend. Genietend van de schitterende uitzichten. Hot lemon tea. Soup. En een Veg. Chowmein.

deze 'heren' op stoere motoren wilden met mij op de foto omdat ze me cool vinden. Op een fiets. En dan tegen 11% op.

Ik vind heb eigenlijk veel cooler!!

Voordat ik afdaal trek ik voldoende kleren aan ('vijf lagen, Karin'). Dit om een te sterke afkoeling te voorkomen.

Het gaat hard. Naar beneden. De remblokjes maken overuren. De velgen gloeien van het rood. De banden krijgen nauwelijks tijd om aan het teer te kleven. De ellebogen en handen doen pijn van het stuur- en remwerk. Elf procent afdalen gaat echt hard. Daarbij is er nog wel 's een tegenligger die ontweken moet worden. Dit om een onaangename ontmoeting te voorkomen.

Binnen tien minuten sta ik met fiets en al beneden. Rustig trap ik Pokhara binnen.

's Avonds neem ik het er nog 's goed van. Een bord slierten (ben verdorie vergetetn hoe je het woord spaghetti schrijft). En een bak soep. Ok. hopelijk heb ik de juiste keuze(s) gemaakt. En ben ik er helemaal klaar voor.

Tomorrow. Five o' clock. In the morning. Dan gaat het feest beginnen.

Namaste!

Toiletpapier

Een mens kan veel narigheid overkomen. Diaree. Een aan de deur kloppende hoofdpijn. Transpireren (ook op plekken waar dat helemaal niet kan, maar toch dus). Overgeven (mijn moeder zei altijd 'braken', maar dat moest ik dan weer van overgeven). Zo'n gevoeiige griephuid. Buikpijn. Maagkrampen. Misselijk en draaierig. Koorts. Allemaal nare narigheden.

Mijn lichaam husselt bovenstaande aandoeningen lekker door elkaar en combineert er vrolijk en naar hartelust op los. Sinds een aantal dagen. En het wil het weten ook.

En daar wil ik het ook maar even bij laten. Qua uitleg dan. U wilt natuurlijk ook nog wel gewoon de banket- en chocoladeletter kunnen knagen. Zonder aan mijn gekots en gediaree te hoeven denken (ah...doe ik het toch.....sorry)!

Kortom, lieve volgers: ik ben ziek!

En er is nog meer goed nieuws. Overmorgen ga ik een aantal van de hoogste bergen ter Wereld bewandelen. Een dag of zestien lang. Een hele onderneming. Ook een onderneming om serieus te nemen. Want de omstandigheden op ruim 4000 meter hoogte kunnen 'bijzonder' zijn. Goed voorbereiden dus. Ik moet dan ook nog de nodige spullen bij elkaar zien te sprokkelen de komende dagen......

Het leven is mooi. En echt waar: de slingers hang uit, de balonnen ook. Maar het uitzicht is even minder. Voor mij dan.

Ik heb geen idee of ik u de komende dagen/weken op de hoogte kan houden. Nou ja, 'ik houd mezelf wel op hoogte' maar of ik u op (de) hoogte....... (ik kom er niet meer uit....sorry). Het moet de koorts zijn.

Hoort u helemaal niets meer van mij. Dan heb ik het loodje gelegd. Zekerheidje. U krijgt een kaart. Zwarte rand. Is allemaal al geregeld. Echter, hoort u slechts de komende weken niets van mij. No worries. Ik maak het daarna goed met u. Met onwaarschijnlijk mooie foto's en dito verhalen.

Een heel fijn Sintfeest toegewenst. En maak die kleine opdondertjes maar 's goed en flink aan het schrikken.

En niks van 'de roe' bestaat niet. En je gaat niet in een zak. Naar Spanje. Niks er van. Die roe bestaat wel. En daar kan Zwarte Piet je ongenadig mee op je falie geven. En die zak bestaat ook. Die is van jute gemaakt. En daar pas jij precies in. En jute jeukt als de hel. En echt waar. Dan is Spanje een heel end.......

U merkt, de echte kindervriend in mij is opgestaan. Excuses. Oprecht. Het moet de koorts zijn........Onder normale omstandigheden zou ik dit nooit zeggen. U kent me toch....

Mocht deze grap te hard zijn. Hij komt niet bij mij vandaan. Ik vertel 'm alleen maar door. En....... sorry!!

O ja, en mocht u denken: 'nou dat ziek zijn valt nog best mee, als je zo'n stukje kan typen' (jah...want ik hoor het u denken). Ik heb er twee uren over gedaan (incl. pauzes).

(En ik moet het nu nog zien ergens te kunnen uploaden).

Namaste, het ga u goed en vast tot later!

Fotowerk

Ik zou bijna zeggen, 'spring maar achterop'. Maar dat is met al die tassen misschien toch een wel wat ambitieuze gedachte.

Nee, dat wordt niets. Het lijkt me beter dat je zelf een fietsje huurt.

We moeten niet teveel kletsen onderweg. Want het wordt flink buffelen de komende twee dagen. We moeten van het bergdorp Tansen. Naar Pokhara. En dat is ruim 120 kilometer heuvel op. Heuvel af. Geef niets. Want het schijnt een prachtige route te zijn. Maar we zullen onze asem wel nodig hebben.

Ik stel voor dat we onderweg foto's maken van al het moois dat we zien. En tegenkomen. En van al die foto's kiezen we er dan tien uit. Blind. En die zetten we dan op het weblog. En schrijven er dan een verduidelijkende- of een totaal in verwaring brengende tekst onder.

Laten we deze keer de foto's lekker 'het' werk doen.

Kan het je goedkeuring wegdragen? Fijn!

'Ok, let's go!'

....ja, we hebben het fijn voor elkaar......een kamer met ......douche en toilet.......

..........de prachtigste plaatsnamen 'schieten' aan ons voorbij....let wel op je uitspraak. Het luistert namelijk nogal nauw.....

........geoogste rijstvelden ver beneden in het dal........

........we kunnen de trappers stil houden..........wat

een heerlijke afdaling.......

....... hier drinken we een lekker bakje wai-wai (noedelsoep), deze

keer met iets van tomaat.......

......drive-inn raamverkopers: de langeafstandbussen stoppen af en toe

om passagiers in te laten stappen, voor een plaspauze en ...

om even wat water en ander lekkers in te slaan. Deze man

staat al dat lekker via het raam te verkopen.......

.........moeders staat dochter 'te vlechten' kort voor ze

naar school vertrekt....

.....mooi uitzicht op de rivier die met ons meefietst.........

---.. the man himselff........met nog 30 kilometer te gaan......

....Oma, tachtig jaren oud........

'Nou, we zijn 'r. Zei ik je het niet. Je hebt alle energie wel nodig voor dit ritje van twee dagen. Maar we hebben het gehaald.

Ik moet zeggen, 'je hebt je kranig geweerd hoor'. Je moest er wel een keertje af, maar dat mag ook. Je hebt tenslotte niet veel kilometers in de benen. Je mag wat mij betreft nog een keertje mee. Als je het zelf ook leuk vind tenminste.

Nu, maar 's afwachten wat de volgers van onze tien foto's vinden.

Namaste!

Foto's

Hallo allemaal!

Er zijn weer twee nieuwe bijdragen toegevoegd aan het weblog.

En van de afgelopen vier bijdragen zijn er foto's bijgevoegd. De digitale snelweg doet zijn naam weer eer aan.

Groet, Gerrit

Nappie

Is een lange zin. Ik weet 't.

Je hoeft in principe alleen het woordje 'verbannen' te onthouden. Had ik ook alleen kunnen typen. Maar dan mis je toch een stukje context. Vandaar.

Verbanning of ballingschap is het bij wijze van straf verwijderen van iemand uit een gemeenschap. Meestal wordt zo'n iemand dan gedwongen tot het verhuizen van zichzelf. En van al zijn spulletjes ('schat, toch wel de erkende verhuizer?').

En het hele zaakie moet dan allemaal naar een (meestal afgelegen) andere locatie. Die locatie wordt dan een ballingsoord genoemd.

Ik denk dat dat hele 'verbannen' geen pretje moet zijn. Denk jij wel? Mm....... Vraag 't maar 's aan Napoleon.

Hij werd verbannen naar Sint-Helena. Tijdje terug al weer. Een eiland. Wel een mooi eiland. Maar 't was toch een beetje behelpen geblazen voor onze Nappie (Nappie alleen voor vrienden).

Hij kon z'n email niet meer checken. Balen. Hij mocht nog wel 's gokje wagen in het casino. Ging niet meer. Hij downloade nog wel 's een mpdrietje (was gek op AC/DC en Iron Maiden, ging heel hard met z'n hoofd heen en weer, weten niet veel mensen, toch een leuk weetje). Ging ook niet meer.

Hij hield niet van vissen. En dat was jammer. Kon je daar zo fijn doen. Winkelen was was geen grote liefhebberij van Nappie. Daar hield ie niet van. En dat was dan weer een meevallertje voor onze Nappie.

Voor zijn vrouw niet. Die hield juist wel heel erg van shoppen. Schoenen kopen. Was ze gek op. Ze kocht altijd hele dure. Kreeg ze lekker veel zegeltjes bij. Was ze ook gek op. Op zegeltjes. Het ging haar eerlijk gezegd meer om de zegeltjes dan de schoenen (had Nappie niet door). Vooral dat 'likken' (vond ze zo'n lekker smaakje hebben, die achterkanten, van die zegeltjes).

Een (1) middag per week mochten Nappie en zijn vrouw doen waar ze zin in hadden. Maar juist op die dag waren de winkels op het eiland gesloten. Wat een pech. Voor zijn vrouw dan.

Nee. Bovenstaand voorbeeld toont volgens mij onweerlegbaar en ontegenzeggelijk (als het maar met 'on' begint) aan dat 'verbannen worden' helemaal niet leuk is. Geen pretje. Geen feest!

Dus laat de slingers maar liggen. En de balonnen ook. Bewaar je asem maar voor meer nuttige zaken.

En toch heb ik er sinds een aantal uren een iets andere kijk op gekregen. Op dat hele verbannen.

Ik ben in Tansen. Bergdorp. Kilometertje of 120 verwijderd van Pokhara. Andersom mag ook.

Gisteren ben ik naar dit bergdorp gefietst. De route viel ruim in de catagorie: wonderschoon! Zonder enige twijfel. Discusieren mag hoor. Corresponderen ook. Maar kies een ander onderwerp.

Veertig kilometer duidelijk klimmende heuvels. Geen getwijfel met vals plat. Nee. Gewoon stoempen, slopen, slempen, stuiteren en slepen. Als het maar met een 'S' begint. Het vlakke asfalt had zich goed verborgen gehouden. Goed verstopplekje. Geen vlakke meter te bekennen. Omhoog. Omhoog. En nog 's omhoog. Stijgingspercentage; ergens between de 2 en 7%.

Uiteindelijk blijf ik met fiets en al steken op een hoogte van 1090 meter. Toevallig precies op de plek waar een hotelletje staat. Meevaller.

Zo heb ik het graag. Dat klimmen. Ondanks de beperkte hoeveelheid kilometers kwam ik toch tamelijk versleten in Tansen aan.

Vanochtend. Vroeg al. Ben ik op pad. Naar Rani Ghat.

Rani Ghat ligt verscholen in een hele diepe kloof. Het bouwerk wordt wel de Taj Mahal van Nepal genoemd. En is slechts bereikbaar via een daal- en klauterpad. Duur enkele reis: drie uren.

Rani Ghat werd gebouwd door een verbannen samenzweerder. En hij deed dit ter nagedachtenis aan zijn vrouw. En hij had het goed bekeken deze samenzweerder. Hij moet gedacht hebben, 'als ik toch verbannen wordt, laat het uitzicht dan tenminste de moeite waard zijn'.

Rani Ghat

Na een geweldig mooie afdaling (met een enkel huisje, terrasvormige rijstvelden, prachtig begroeiing, watervalletjes, stromende rivier, krakkemikkerige bruggetjes) kom ik aan bij Rani Ghat. Het gebouw is niet onaardig. Het straalt zowaar nog wat authenticiteit uit. Het heeft drie verdiepingen. Een ruime hoeveelheid kamers. Ramen die allemaal kunnen open slaan. En deuren en balkons aan alle zijden. En een tuin met twee zwembaden.

nice view vanuit Rani Ghat

Echter de plek. Die is pas echt 'magnificent'. De uitzichten wondermooi. Wat een geweldige plek! Ja verdikkie. Zo wil ik ook wel verbannen worden'! Morgen nog!

En Napoleon vast ook wel, denk ik zo. Zijn vrouw zal vermoedelijk nog wat tegenstribbelen. Want een schoenenzaak heb ik ook zo snel niet kunnen vinden. En een postkantoor ook niet. Maar met de overredingskracht van onze Nappie zit het wel snor. Dus zijn vrouw zal uiteindelijk wel eieren voor haar geld kiezen. Moet ze die maar gaan 'likken'.

Een half uurtje houd ik er goed uit. Ik rust wat uit. En loop nog naar twee indrukwekkend lange hangbruggen. Die wat hangen te bruggen over een rivier.

Daarna is het tijd om omhoog te klimmen. Hoogste tijd. De tocht zal ruim drie uren duren. En die moet ik volbracht hebben voordat de schemer zich zal aandienen.

Het is flink klimmen. En dito transpireren. Maar gelukkig ben ik meer van het opdalen dan van het dalen. De omgeving waarin ik me bevind is echt geweldig mooi. Het mooiste dat ik tot nu toe in Nepal heb mogen zien en ervaren.

De laatste kilometers verlopen het zwaartst.

Een kleine schoolklas kinderen loopt met me op. En wil alles van me weten. Ik heb me adem eigenlijk nodig voor het lopen. Maar wil (kindervriend als ik ben) de feestvreugde van deze kids niet bederven. En geef zo goed en kwaad als het gaat, antwoord op hun vragen. Zelf stoppen ze naar verloop van tijd voor een rustpauze. Ik loop door.

Ruim voordat het donker wordt ben ik weer terug op de plek waar het vanochtend allemaal begon. In Tansen.

En daar is het inmiddels koud geworden. De zon snippert wat ATV-uren op en heeft het voor vandaag wel bekeken.

Mijn muts en handschoenen moeten tevoorschijn getoverd worden. Dus toch niet voor niets door Pakistan en India meegezeuld dus!

Nepal laat zich nu van z'n allermooiste kant zien. Wat een gave dag was dit!

Paybacktime

En dat zit ik nu dus op te volgen. Ik zit namelijk in een bus. Een bus die personen vervoert. Een personenbus.

Ja, ik wil die monsters van binnenuit raken. En ik heb mezelf vermomd. Ik heb m'n fietskleren ingewisseld voor ....eh ja......een camouflagepak. Ok, het ziet er wat raar uit. De mensen kijken wat. Maar het dient een goed doel. (dit volgende stukje moet je even fluisteren, ze mogen het nl niet horen, anders kan ik het wel sjeeken). Dan herkennen die bussen me namelijk niet als die Hollandsche fietser......

En als de tijd er rijp voor is: overmeesteren. Gijzelen. En dan: kill, atack and destroy (mag ook in een andere volgorde, als het maar met 'destroy' eindigt).

Ok Ok. Lieve volgers. Het klinkt misschien wat oorlogszuchtig uit mijn mond. Dat hadden jullie niet van mij verwacht. Zo kennen jullie mij niet. Snap ik. Sta er zelf ook wat van te kijken. Zo ben ik ook niet. Echter ze hebben me gedurende elf weken van de weg proberen te rijden. Ik wil wat terug doen. Zou verdorie ook tijd worden ook.

Payback time!!

Maar behalve dit oorlogzuchtige doel heb ik er toch ook een religieus tintje aan weten te geven. Ik ben namelijk onderweg naar de heer Siddharta Gautama. Vrienden noemen hem ook wel 'Sakyamuni'. Maar mensen die 'm een echte toffe peer vinden noemen 'm: 'Boeddha'.

Een kopje thee zal ik ergens anders moeten drinken, want hij is niet thuis. Dat is een zekerheidje.

Ongeveer 2500 jaar geleden werd hij geboren in Lumbini. Zijn ouders waren stinkend rijk. Op zijn 29e levensjaar zag hij, tijdens een rit op zijn paard, het vele leed in zijn dorp. Hij besloot terstond om zijn luxe leventje op te geven. En de weg van de bevrijding van al het menselijk lijden te zoeken. Na jaren van afzondering en medidatie vond hij de verlichting waarnaar hij op zoek was. En dat maakte van hem de 'verlichte' Boeddha.

Het dorpje Lumbini is sindsdien een bedevaartsoord voor Boeddhisten all over the World. De heilige plek is onder toezicht van de UNESCO gesteld. Werelderfgoed.

Ik was er aardig vroeg bij vandaag. Om 8.00 uur liep ik naar buiten. Om 8.05 uur heb ik al een bus te pakken. Dat is het aardige van Azie. Er is altijd een bus. Waar en wanneer je ook maar wilt gaan. Maar dan tot zover ook echt het goede nieuws.

Ten eerste rijden ze bijna niet. Nee, het moet allemaal eerst vol zitten, voordat het ding zich in beweging zet. En dat kan even duren.

De grote baas van het zaakie is niet de chauffeur. Maar een helper. That's the Big Boss. Hij is het die zorgt dat de bus gevuld wordt met passagiers. En blijft. Geeft aan wanneer er gestopt wordt. En wanneer er weer gereden wordt. Hij zeult de bagage op het dak (fietsen, gasflessen, zakken rijst en mensen). Wijst mensen hun plaats. En als er niet gezeten kan worden, wijst ie waar ze moeten gaan staan. En hij zorgt dat er geld in zijn laadje komt. Drukke, lenige baasjes zijn het. Met ogen voor. En achter. En voortdurend aan de zijkant van de bus hangend. Op zoek naar klanten. De hele tijd.

Twee klappen op de zijkant van de bus betekend 'gaan met die banaan'. Een (1) harde klap. Stoppen.

Ik moet overstappen na een uurtje. En hij is zeer hulpvaardig in het wijzen van de vervolgbus. Die op zijn beurt na een kwartiertje vrolijk aan zijn tocht begint.

Gestopt wordt er. Heeeel vaak. Soms vijf keer binnen tweehonderd meter. Er zijn geen haltes. Mensen staan langs de weg. En steken hun hand op. Of komen van ver aangerend. Mensen die uit willen stappen roepen of schreeuwen wat. En de bus glijdt meteen naar de berm. Meteen. Nietsontziend. Alles moet wijken.

Het instappen is voor de reiziger ook een waar avontuur. Zodra een (1) voet op de treeplank wordt gezet volgt het sein van de helper. En zet de bus zich meteen in beweging. Zwangeren, ouderen, kreupelen, kinderen, vrouwen met baby's. Ze moeten zich maar zien vast te klampen. En wankelend en struikelend een zitplaats proberen te bereiken.

het gaat regelmatig flink mis.......

Ik realiseer me inmiddels hoe belachelijk weinig personenauto's ik eigenlijk onderweg heb gezien. Tijdens veertien fietsdagen in Nepal. Het weinige verkeer dat er was bestond uit bussen, vrachtauto's, motoren en jeeps. Een enkele personenauto kruiste mijn weg. Auto's zijn voor de platteland-Nepalees niet weggelegd. De benzineprijs bedraagt op dit moment 1 euro en 4 eurocent per liter. Diesel, 57 eurocent. Voor ons een vriendenprijsje. Voor de gemiddelde Nepalees veel en veel te kostbaar.

Treinen zijn er niet (op twee kleine spoortjes na). En dus is de bus voor langere afstanden bij uitstek 'het' vervoermiddel. Redelijk betaalbaar. Niet comfortabel. Helemaal niet zelfs. En veilig ook niet echt (ik had de afgelopen weken wel vijf van van zulke foto's , zoals hierboven, kunnen maken......).

Na een kleine twee uren in twee stampvolle bussen heb ik de reis van 45 kilometer volbracht. En overleefd.

Ik kan nu mijn voeten gaan laven aan de heilige grond van Lumbini.

Ik neem een kijkje (nadat ik mijn niet heilige schoenen heb uitgedaan) in de Mayadevitempel. Hier werd Boedha geboren. De steen waarop dit gebeurd zou zijn is gemarkeerd. En er brandt een 'peertje' bij om het geheel wat extra attentie te geven. En het peertje hangt wat de bungelen aan iets van 'losse' bedrading. Het 'blote' koperdraad is zichbaar. Het ziet er nogal gevaarlijk uit allemaal. Voordat ik ongewild voor de eeuwigheid 'verlicht' wordt en Boeddha gezelschap moet houden in zijn graf, verdwijn ik voetstoots van deze plek.

Ik bezichtig de Askhorazuil (dat. 249 v. Chr.). Zie de heilige tuinen. En kijk naar een groot aantal Boedhisten die zeer toegewijd zitten te luisteren onder de heilige boom naar een spreker. Zo af en toe beamen zij gezamenlijk, door het murmulen van iets, hetgeen deze spreker hen toespreekt. Ze zijn het met hem eens. En dat lijkt me toch een hele opluchting voor deze spreker. Want ze zijn best wel met veel. En sommigen zien er best sterk uit. En de spreker niet. Doet me opeens aan 1 tegen 100 denken......

Afin. Via het centrale kanaal (van anderhalve kilometer lengte) kom ik aan in het meest Zuidelijke puntje van het terrein.

een voorbeeld van een 'kitsch-tempel'........

En tijdens mijn wandeling passeer ik een groot aantal (40?) tempels. Ik kom er achter dat elk Boeddhistisch land hier een tempel kan bouwen volgens zijn Nationale stijl. De Nepalese regering heeft een strook van acht kilometer beschikbaar gesteld. Het idee is om de geboorteplaats van Boeddha nog wat the-up- graden. Het plan is om van Lumbini 'de' Universele Hoofdstad van het Boeddhisme te maken.

En zo hebben Thailand, India, China en nog een heleboel andere landen op dat stukje grond zo'n tempel gebouwd. Of zijn bezig er een (1) te bouwen. Nog net niet stijf tegen elkaar. Maar het scheelt soms niet veel. Het kitschgehalte is tamelijk groot. Het doet mij eerlijk gezegd toch een beetje teveel denken aan een wedstrijdje tempeltje bouwen. Wie bouwt de grootste? De hoogste? De duurste?

En dat laatste is dan ook een punt van discussie. Tegenstanders van dit project vinden het nl niet kies om zulke kostbare gebouwen te bouwen in een land waar een groot gedeelte van de bevolking nauwelijks rond kan komen.

Maar binnen de 'tempel-landen' is er ook onenigheid. Tibet en Sri Lanka verwijten Japan dat die is staat is om een veel duurdere tempel te bouwen dan hunnie. Omdat zullie veel meer centjes hebben. En dat vinden hunnie dan weer nie eerlijk..........

Ik ben niet zo thuis in het Boeddhisme. Sorry. Ik lees wel hoor! Tuurlijk! Ik ben goed onderlegd in de Nederlandsche literatuur. Ik ben een groot bewonderaar van de 'wondersloffen van Sjakie' (is een stripblad en ik mis deel 5 en deel 14 nog, als je die toevallig nog hebt liggen of misschien zelfs dubbel hebt, ik houd me aanbevolen, maar dit geheel terzijde)

Van Sjakie snel terug naar Boedha. Op wonderslofffen is dat slechts een kleine stap.

Ik ben niet zo thuis in zijn geschriften. Van Boeddha dan. Echter, ik kan me toch moeilijk voorstellen dat de eerste zinsnede, hoofdstuk 1, pagina 1 begint met: 'bouw as much tempels as you can, and streef er naar to build the most exspensive temple and de hoogste and the biggest one..........Zou kunnen dat Boeddha dat heeft opgeschreven. Toen hij de 'verlichting' kreeg. Maar ik denk het niet.

Ik weet het niet meer zo precies met 'religie' in algemene zin. Volgens mij is het in de basis een prima idee. Een goede gedachte. Een fijn plan. Maar vanaf het moment dat de mensheid zich er mee bezig is gaan houden en de geschriften op zijn eigen wijze is gaan intrepreteren, weet ik het niet meer zo precies. Laat ik het zo zeggen: 'dat kun je toch moeilijk een vooruitgang noemen'.

Natuurlijk zijn er mooie en prachtige voorbeelden te noemen. Waar religie een waardevolle rol speelt. Zeker op kleine en lokale schaal. Er gebeuren hele goede dingen binnen en vanuit kerkgenootschappen. Zeker!

Maar op wereldniveau? Hoeveel religieuze oorlogen zijn er eigenlijk gevoerd? Hoeveel kerkscheuringen zijn er niet geweest? Hoeveel religieuze conflicten hebben er al niet plaats gevonden. Hoeveel religieuze doden moeten we tellen?

Allemaal problemen waarbij beide partijen met de geschriften (bijbel, koraan, wondersloffen van Sjakie, om maar 's een paar religieuze meesterwerken te noemen) in de hand, hun gelijk opeisen. Zo kan onze lieve heer, Allah, Boeddha en hoe ze ook allemaal mogen heten het toch niet bedoeld hebben.

'Ja, ja Gerrit'. 'Lekker dat religieuze moralistische geneuzel jonge'. 'Zitten we echt op te wachten'.

Maar eh....ken je het verhaal van de splinter'. 'De balk'. 'En het oog'. 'Kijk 's in de spiegel jongetje'. 'Naar je eigen oog'!

'Wie wilde die bussen zoeven elimineren'?. Iets met attack, kill and destroy!!

'Ja, jaaaah'.

Ok, laat dan maar. Ik zal het hen vergeven.