Lezing door Frank van Rijn georganiseerd door de Lustige Reiziger
06 dec. 2022
š©šŖ
vanuit Duitsland
Klameinde
29 sep. 2022
š±š°
vanuit Sri Lanka
Lieve lezer. U kent dat vast wel.
Dat een periode van warm weer en hoge temperaturen wordt gevolgd door van die drukkend warme dagen. Van die dagen dat het transpiratievocht van je hele lichaam afloopt. Zonder dat je daadwerkelijk een serieuze inspanning levert. Dat je 3 keer op een dag naar de douche gaat om je even af te spoelen. Dat je kleren klam aanvoelen. Het gevoel dat de buitenlucht een enorme druk uitoefent op je hele lichaam. Dat gevoel dat zoān verlammende uitwerking op lichaam en geest kan hebben.
U kent dat gevoel vast. En zo niet, dan krijgt U het toch zeker na het zien van onderstaande foto!!
Bij sommigen gaat het gepaard met hoofdpijn. Er zijn ook mensen bij wie op dat soort drukkend warme dagen niets meer uit de handen komt. Die komen letterlijk tot stilstand.
Nou dat gevoel, mocht u dat herkennen, houd dat vast tijdens het lezen van deze bijdrage.
Wij vertrekken uit Chilaw.
We komen terecht in de zo ongeveer grootste visveiling die we deze reis gezien hebben. Boten komen binnen varen en voeren verse vis aan. In een enorm grote hal wordt de vis verhandeld. Vis ligt overal op de vloer uitgestald. Er is sprake van een levendige en bedrijvige handel in velerlei soorten vis. We kijken onze ogen uit.
Met het water in de mond en de gedachte aan de smaak van (nieuwe) haring met gesnipperde uitjes, en/of een bakje kibbeling, trekken we verder.
De gekozen fietsroute is fijn. Die loopt langs een onstuimige zee. Het opspattende zilte water beslaat de brillenglazen. Het asfalt is teerzwart van kleur, glad en dus goed fietsbaar. Dat verandert overigens na verloop van tijd. Het wordt drukker en de weg wordt minder van kwaliteit.
Net na het middaguur vallen we een hotel binnen. Bestellen soep en een middagmaal. Een melancholisch gevoel overvalt ons.
Is dat vanwege het uiteengaan van Nick & Simon? Is het omdat als we straks op Schiphol aankomen, onze buddy, onze makker, onze troetelbeer, onze steun en toeverlaat, onze kanjerknots Dickie Dik Benschop (directeur van Schiphol) ons deze keer NIET zal staan op te wachten met een Hema-worst - in zoān papieren puntzak - met mosterd (ben er net als borrelnootjes gek op). Nee, lieve lezer. Het is omdat het onze laatste fietsdag in Sri Lanka is.
(Ik heb by the way - in alle bescheidenheid - die muzikale Volendamse graaiers en ik-houd-zo-van-Schiphol-maar-ook-wel-een-beetje-van-de-530.000-jaarlijks-uit-te keren-europegeltjes-Dickie Benschop toch maar mooi weten te elimineren mede door het schrijven van dit weblogā¦ā¦.).
We hebben nog 16 kilometer te fietsen. Dan zit het erop.
Een reis die een maand gelegen begon. Precies op de plek waar we de reis ook gaan beĆ«indigen. We hebben een lus van zoān 1100 kilometer gefietst. Eerst zuidwaarts naar de stad Galle. Toen naar het oosten. En toen Noordwaarts naar Elle en Kandy. Vandaar nog verder noordwaarts. Naar steden als Polonnaruwa en Anuradhapura. En vandaar uit naar de Indische Oceaan. Tenslotte zetten we weer koers naar Negombo.
Sri Lanka. U weet wel. Dat (ei)land dat ergens ten zuiden van India in de Indische Oceaan dobbert. En 22 miljoen mensen huisvest. Waar religie een belangrijke rol speelt en waar Hindoeās, Boeddhisten en Christenen vreedzaam met elkaar samenleven.
Iets minder vreedzaam zijn de touringcars van de overheid (zeg maar de stadsbussen) die je zonder terughoudendheid en ogenschijnlijk met veel plezier van de weg willen rijden.
āWat een klootzakken zijn dat!ā
āWat een klootzakken zijn dat!ā
Ze rijden met bussen van twijfelachtige kwaliteit gerust met een gangetje of 100 kilometer per uur door de drukke bebouwde kom. Ze toeteren wat. Maar remmen ho maar. Daar hebben ze bij de aankoop van de bussen zorgvuldig op weten te besparen. āNeehā¦doe maar geen remmenā¦..dat scheelt mooi wat geldā¦.ik heb die dingen toch niet nodigā. Zo moet het gegaan zijn tijdens de aankoop-onderhandelingen in de Sri Lankaanse bussen-speciaalzaak.
De politie weigert ze te bekeuren. Het zijn net als hen overheidsdienaarsā¦ā¦ We hadden ontzag voor deze bussige-Sri Lankaanse boevenbende. Ik wil niemand ongerust maken: maar 1x zijn we door het oog van de bussen-naald gekropen. Het overige verkeer gedroeg zich trouwens zoals je dat mocht verwachten. Hectisch. Driedubbel inhalen. Luidruchtig. Maar OK voor twee Hollandsche fietsers.
Wij hebben 5 lekke banden gehad. Binnen twee dagen. Het voorwiel van Joan was de boosdoener. We kregen de oorzaak niet gevonden. Maar steeds opnieuw raakte de band lek. Ten einde raad hebben we een reserve buiten- en binnenband gemonteerd. En daarna bleven we lekvrij en ook vrij van overig technisch malleur.
Medisch zijn we er beter aan toe na de reis dan vooraf. Joan kreeg 1,5 week voor vertrek een zweepslag in de kuit te verwerken. Mij schoot het 5 dagen voor vertrek in de rug. Beide lichaamsdelen voelen nu een stuk beter dan een maand geleden.
Het wegennet in Sri Lanka is super fijnmazig. Dat maakt dat er altijd wel een alternatief weggetje voorhanden is als je de drukte wilt vermijden. Je waant je van tijd tot tijd reiziger op een Tropisch Bounty eiland alwaar de Kokosnoten elk moment uit de bomen kunnen vallen precies middenop je eigenste kalende kokosnoot. Dat is gelukkig niet gebeurd, want je zou het lelijk bezuren.
De mensen zijn er allervriendelijkst. Een glimlach van ons werd altijd gevolgd door een glimlach van de ander. We waren een bezienswaardigheid. Iedereen keek ons na. We werden soms meer moe van het zwaaien en begroeten, dan van het fietsen zelf. Mensen konden niet geloven dat we Sri Lanka op de fiets gingen bezoeken.
Het land heeft vette problemen: Politiek en economisch. Daar werden we elke dag meerdere keren mee geconfronteerd. Hogere prijzen in de supermarkt. Torenhoge prijzen bij de belangrijkste bezienswaardigheden. Lange rijen bij de benzinestations. En veel ongeruste mensen. Ongerust wat de toekomst hen gaat brengen.
We waren de enige Westerse fietsters. En ook andere toeristen hebben we in schaarse aantallen en dan uitsluitend in de meer toeristische plekken gezien. We waren zonder uitzondering de enige toeristen als we in een hotel en/of restaurant verbleven.
Het land drijft op de productie en export van rijst, thee, kokos en rubber. Een heel belangrijke kurk waar het land verder op drijft is toerisme. Ze hopen en verwachten dat het toerisme weer zal aantrekken nu corona achter de rug lijkt. En de onrust in het land tot het verleden lijkt te behoren.
Maar ik heb mijn twijfels.
Het dringt niet tot de Sri Lankaan door dat niet alleen zij met prijsstijgingen worden geconfronteerd. Maar wij (het westen) ook. En dat klimaatdoelstellingen meer en meer centraal worden gesteld in het bepalen van beleid. Dat vliegschaamte (en de gevolgen voor het milieu) en de bewustwording omtrent dit onderwerp een steeds centralere plaats zullen gaan innemen in ons leven. En dat we daar - gedwongen of niet - ook onze toekomstige (reislustige) keuzes op zullen baseren.
Daarnaast zullen vliegtickets naar verwachting duurder worden. Dat kan tot gevolg hebben dat groepen mensen niet langer in de gelegenheid zullen zijn om dergelijke reizen te ondernemen. En dat dit in meer brede zin de komende decennia zijn weerslag zal gaan krijgen op het wereldwijde reisgedrag van mensen. En daar zou Sri Lanka ook de gevolgen van kunnen ondervinden.
We hebben gepoogd om daar met Sri Lankanen - werkzaam in de toeristische sector - over van gedachten te wisselen. Die boodschap wil daar vooralsnog maar moeilijk landen. Men zet in op betere toeristische tijden.
En dat is dat je vanaf het moment dat je uit het vliegtuig stapt op Bandaranaike International Airport je het klamme zweet meteen doet uitbreken. Dat de warmte (hitte zo U wilt) je meteen als een warme, klam vochtige deken omhult. Tot zover het goede nieuws.
Want eh ā¦ā¦ā¦.dat blijft dus zo gedurende de ganse tijd dat je in Sri Lanka verblijft.
Afkoeling moet je zoeken en vinden door de rijwind tijdens het fietsen of bij een wind-wapperende-ventilator en/of (nog beter) airco. Zonder die verkoeling is het bijna niet uit te houden en kan het een heuse uitdaging worden om de dagen en nachten goed door te komen.
āJa lieve lezer, dat zeggen ze er in de glossy promotie niets-aan-de-hand-het-is-hier-allemaal-fijn websites en kekke vakantiefolders er nooit bijā. Maar het is wel iets om terdege rekening mee te houden mocht je ooit overwegen naar Sri Lanka af te reizen.
We hebben ontelbaar veel flessen en liters water achterovergeslagen. Water dat overal verkrijgbaar is in flessen. We hebben zes tubes zonnecrĆØme weg gesmeerd. Dat smeren was het eerste dat we deden als we opstonden. Als we ermee zouden wachten totdat we gingen fietsen, zou het spulletje er meteen weer uitgezweten worden. En zou het zān zonnebrand beperkende werk niet kunnen doen
āJa lieve lezer, dat zeggen ze er in de glossy promotie niets-aan-de-hand-het-is-hier-allemaal-fijn websites en kekke vakantiefolders er nooit bijā. Maar het is wel iets om terdege rekening mee te houden mocht je ooit overwegen naar Sri Lanka af te reizen.
We hebben ontelbaar veel flessen en liters water achterovergeslagen. Water dat overal verkrijgbaar is in flessen. We hebben zes tubes zonnecrĆØme weg gesmeerd. Dat smeren was het eerste dat we deden als we opstonden. Als we ermee zouden wachten totdat we gingen fietsen, zou het spulletje er meteen weer uitgezweten worden. En zou het zān zonnebrand beperkende werk niet kunnen doen
De laatste 6 kilometer van onze fietsreis verloopt over de vet-irritant-drukke A3. Waar onze vrienden - de buschauffeurs - ook weer vrolijk hun partijtje wie-zullen-we-nu-s-weer-van-de-weg-drukken meeblazen.
Het kan niet anders. Er loopt geen rustig klein weggetje naar ons hotel. Ons hotel waar we een maand geleden onze reis begonnen. Ons hotel die de fietsdozen heeft bewaard en het hotel waar we onze fietsen weer kunnen verpakken teneinde ze vliegreis gereed te maken.
Het kan niet anders. Er loopt geen rustig klein weggetje naar ons hotel. Ons hotel waar we een maand geleden onze reis begonnen. Ons hotel die de fietsdozen heeft bewaard en het hotel waar we onze fietsen weer kunnen verpakken teneinde ze vliegreis gereed te maken.
We rollen het hotelterrein op. Het voelt vertrouwd. De begroeting is hartelijk.
De eigenaar zegt dat we - op een klein groepje na - de eerste gasten zijn sinds we een maand geleden vertrokken. Pffā¦ā¦.
We schieten een aankomst foto. En dat lijkt ām dan te zijn. Onze reis door Sri Lanka.
Wat vliegt zoān maand!!
Dank u wel voor het meelezen. Het reageren op uw berichtjes was om onduidelijke technische redenen niet mogelijk (ik kreeg dat niet voor elkaar geprutst, thuis maar ās naar kijken). Echter, ik heb alle berichten gelezen (Joan ook) en we zijn U zeer dankbaar voor alle lieve berichten en vrolijke tekst-noten.
En dat nog dit.
Een goede vriendin - die altijd trouw meeleest (ook deze reis) op dit weblog - kreeg onlangs te horen dat ze heel ernstig ziek is. Haar reis naar herstel zal lang zijn en de uitkomst is vooralsnog ongewis. We wensen haar alle sterkte toe en denken elke dag aan haar.
Lieve lezer.
Er zijn reis-ideeĆ«n zat. Het lijstje is langer dan dat op een dubbelzijdig A4tje past. De wensen zijn groot. Het leven tekort. Echter er zijn vooralsnog geen concrete reisplannen. Maar je weet maar nooitā¦ā¦ā¦.enne, beloofd is beloofd. Mochten we weer op reis gaan: U bent de eerste die het hoort!
Blijf zo gezond mogelijk.
Gerrit & Joan
Chilaw - Negombo
57 km
Touwstof
28 sep. 2022
š±š°
vanuit Sri Lanka
Vandaag ga ik alleen op fietspad.
Soms is dat ook even fijn. Joan leest een boek, vergrijpt zich aan wat flessen alcohol en rust wat uit. Ik ga wat solo fietskilometers maken.
Dat doe ik vanuit Chilaw.
Ik baan mij een weg door het drukke verkeer van Chilaw en kom al snel aan de kust. Op zichzelf niet zo opmerkelijk. Chilaw ligt aan de Westkust van Sri Lanka. Dus echt een geweldige omweg hoef ik er niet voor te maken.
Daar ontmoet ik een groep jongeren die op het punt staan om te gaan wielrennen.
Ik rijd op een vrij vers geasfalteerde weg. Strak langs de zee. Strakker langs de zee heb ik nog nooit gefietst als nu. Je hebt zeg maar de teerzwarte weg. En daarnaast een wild opspattende zee. Dār zit - bijna - niets tussen.
Het is vis dat de klok slaat langs deze weg. Er liggen talloze boten. En vooral veel gedoe, bedrijvigheid en handel met vis. Vis. En nog ās vis. In alle soorten en maten. Vers en gedroogd.
Om die vis te vangen heb je netten nodig. Ik spreek mannen die bezig zijn om netten te knopen om tonijn te kunnen vangen.
Na 17 kilometer verlaat ik de zeeweg. En sla linksaf het binnenland in.
Ahaā¦..daar zie ik een vogelverschrikker. De derde deze reis. Die ga ik ās even fijn op de gevoelige plaat vastleggen. Er is 1 dingetje. Een probleempje. Een detail. Er liggen vijf honden tussen mij en de vogelverschrikker. Honden zijn voor mij een barriĆØre. Nick & Simon ook. Maar honden ook.
Ik ben namelijk nogal bang voor hunnie scherpe tanden. Hunnie natte neuzen. En hunnie woef-woef-blaf-gedrag.
Mmā¦..mijn verzamelwoede voor de vogelverschrikker (u weet, ik spaar zeā¦.) verliest het bijna van de hondenangst, als er opeens een vrouw ten tonele verschijnt. Ze overziet het slagveld. Verjaagd de honden met een ferme kreet (moet ik ook eens op oefenenā¦.). En nodigt me uit om een foto te maken van de vogelverschrikker. Ze legt me - vrij uitvoerig - uit waar ie voor dientā¦ā¦..
Het blijkt dat ze medeaandeelhouder is van het fabriekje dat naast haar tuin ligt.
Ze vraagt of ik een rondleiding wens. āZekers, te weten, zeg ik!ā
Het blijkt een touwfabriek te zijn. Touw dat gemaakt wordt van de buitenste schil van de kokosnoot.
U zit er totaal niet op te wachten, echter Ik zal U stapsgewijs āmeenemenā in het proces.
Stap 1 is het scheiden van de vezels van de schil. Dat gebeurt door de schil in een machine te duwen. De vezels worden er daarna uit geblazen.
Stap 2 is het verzamelen en āschonenā van de vezels. Ik snap niets van deze machine. Maar hoe het ook zei: het goedje komt er schoner uit dan het erin ging.
Stap 3: de gereinigde vezels worden nu in een machine geduwd, en komen er als losse kabels uit
Stap 4: De losse kabels worden in een andere machine gedouwd en tot touw gedraaid.
Het touw wordt op verschillende lengten gemaakt en (met name) naar Amerika geƫxporteerd.
Er werken zeven mensen in de fabriek. Ik krijg een kijkje in hun leefomgeving (ze wonen op het fabrieksterrein) en hun keuken. Oei!! De werkomstandigheden lieten al te wensen over. Maar ehā¦ā¦tjongeā¦..in wat een armoedige omstandigheden moeten deze mensen levenā¦ā¦.
Ik bedank iedereen uitvoering voor de ārondleidingā. Met een droge touwstof keel fiets ik verder.
Ik passeer een spoorlijn en station. En fiets voornamelijk op hele kleine kronkelende weggetjes. Waar het rustig en fijn fietsen is. En fiets voornamelijk tussen de palmbomen plantages.
Dames in een naaiatelier zien mijn fietsen en slaken kreten van verbazing. Zoān Hollandsche fietser met kale kop zien ze niet elke dag passeren. De kreten van verbazing worden nog groter als ik terugkeer. En een kijkje in hunnie atelier kom nemen. Zijn mogen dat dan bijzonder vinden. Ik vind hen ook bijzonder.
Met een vers aangemeten maatpak met vlinderstrik en stoere gympen fiets ik verder. Tja, je moet je kans grijpenā¦ā¦..
Op het einde van mijn 70 kilometer durende tocht kom ik op rood gekleurde zandwegen terecht. Hobbelig van aard. Avontuurlijk fietsen. Ik passeer een groepje vrouw die ongewenst kruid aan het verwijderen is. Ik maak een praatje. Posseer gewillig met het - inmiddels half uitgelopen - dorp. En koers verder.
Iets verderop worden de geoogste rijstvelden- gecontroleerd - platgebrand. Dat scheelt als de grond straks weer bewerkt moet worden. En het levert een mooie organische meststof aan de bodem. Daarbij: tis een mooi gezicht!
Helemaal op het einde passeer ik een Hindoetempel. Die zien er prachtig uit. Ik ben helaas niet gekleed om de heilige tempel van binnen te bekijken en moet het met de buitenzijde doen.
De laatste 2 kilometer brengen me weer terug in het hotel.
Dat was een goed bestede rustdag.
Gerrit
Rondje Chilaw
67 km
Arachchikattuwa
27 sep. 2022
š±š°
vanuit Sri Lanka
Vandaag zetten we koers naar Chilaw.
Het plaatsje zal U - lieve lezer- in het regen- en herfstachtige Holland weinig zeggen. Als ik hier Tietjerksteradeel had geschreven, had U mij vast ook geloofd. Maar het is toch echt Chilaw.
We laten onze overnachtingsplek in Puttalam achter ons. We proberen de drukke A-wegen zoveel mogelijk te vermijden. En kiezen - als ze er zijn - voor de kleine (op de de kaart geel en wit van kleur) rustige en meer avontuurlijke weggetjes.
We passeren een benzinestation. Nog steeds is brandstof uitsluitend met een QR code verkrijgbaar hier. Als er tenminste benzine voorradig isā¦.
Het eerste deel van onze tocht verloopt over een vervelend drukke weg. Na 13 kilometer slaan we af. Het is meteen rustiger hier. Pffā¦..
Rond het middaguur komen we - na 3 weken fietsen - weer bij de zee. Dezelfde zee die ons de eerste week ook vergezelde. Maar dan iets noordelijker.
Vissermannen hebben hunnie boten en vissen op het droge getrokken. Maar dat is nog maar het eerste deel van de inspanning. Ze proberen nu met man en macht de gevangen vis uit de netten de pulken. Een bewerkelijk klusje.
Enigszins vermoeid en hongerig vallen we Arachchikattuwa binnen. Mocht het U lukken om deze plaatsnaam - zonder te oefenen - in 1x en foutloos uit te sprekenā¦ā¦In dat gevalā¦..krijgt u een sticker van de juf.
Ah!! Over de juf gesproken!!!
Gisteren werd onze aandacht getrokken door een groepje zingende kinderen. In mooie geel-blauwe pakjes. We stapten af. Keken van een afstand toe. En werden uitgenodigd door de juffen om een stukje van de les mee te maken.
Het bleek een school voor āarme kinderenā te zijn. Niet ondersteund door de overheid. Drie zeer bevlogen leerkrachten lieten ons zien hoe ze de kinderen onderwezen. In welke lokalen ze werden ondergebracht. En we zagen het Buro van de hoofdleerkracht.
Tjonge.
Dat maakte indruk. Bevlogenheid, liefde en ijver van de drie leerkrachten compenseerden zo ongeveer alles wat er tekort schoot in dit schoolgebouw. De bescheiden donatie die we gaven werd in grote dankbaarheid aangenomen. En werd ons verteld: āwe gaan er schriften en pennen voor de kinderen van kopenā.
Ahā¦.Arachchikattuwa. Dus. Is het U gelukt?
Dit dorp bestaat uit een hechte Hindoegemeenschap. Het centrale deel van dorp wordt geflankeerd door een fantastisch mooie tempel.
We schieten was fotoās van veel lieve mensen die ons willen begroeten.
We proberen wat eten te vinden. Maar dat lukt niet best. Een restaurant is het dorpje niet rijk. We belanden bij een klein winkeltje alwaar het lukt om de eigenaar 4 bakjes - niet geheel suikervrije (!) yoghurt en een fles water afhandig te maken.
Daarna zetten we het op een lopen. Maar vergeten daarbij onze fietsen. Snel terug. Op onze karretjes gesprongen. En we weten net op tijd het Hindoedorpje te ontvluchten.
We doen dit voor U lieve lezer. Voor niemand anders.
Niet veel later lukt het ons om een bord rijst met curry te scoren.
Rijst met curry is het Nationale knaagvoer hier. Sri Lankanen eten het drie keer per dag. Hierbij een foto van de helden van dit restaurant, waarbij we niet willen vergeten te vermelden dat het vrouwspersoon - dus ter linkerzijde op deze foto - DE ECHTE HELDIN IS!!!! (H)eerlijk gegeten!!!
Tegen drie uur vallen we Chilaw binnen. Dat blijkt een beste wel grote, stinkende en drukke stad te zijn.
We ploegen onze fietsen zo goed en kwaad als het gaat door het drukke - scooterrijke en schooluitgaande - verkeer.
We komen even op adem bij een jongen die cricketbats verkoopt.
Hij maakt ze zelf. Van hout. Hij doet over een groot exemplaar: 1 dag. En vraagt er 3000 roepies voor. Een tientje! Je wordt eigenaar van een kleinere bat voor 1000 roepies.
We vinden een redelijk onderkomen. Wassen het zoute en tot plaklijm verworden zweet van onze lijven. Eten wat.
En laten de zwoele (zeg maar: stikhete) avond over ons heen komen.
Gerrit
Puttalam - Chilaw
67 km
Pornomelk
23 sep. 2022
š±š°
vanuit Sri Lanka
Gisteren hebben we de Oude en Heilige Stad in Pollonaruwa bezocht.
We willen U niet meer lees-moe maken dan U al bent en stellen dan ook voor om de archeologische appel meteen door te bijten. Hierkomendefotoās:
Des savonds togen wij naar - de niet bijster interessante - stad en hebben daar een voedzame maaltijd genuttigd in een uitspanning die naast ons uitsluitend door lokale inboorlingen werd bezocht.
De bezoekende buitenaardse wezens - wij dus - werden met lachende, belangstellende en warme blikken ontvangen. We kregen een heuse inboorlingenmaaltijd voorgeschoteld. En er werden twee blikjes sap met prik door een gast aan ons aangeboden, als gift.
U begrijpt: hier kan geen toeristische Unesco-atractie tegenop. Wij kregen er kippenvel van. En het maakte ons nederig. Wat een gastvrijheid. Wat een mensenwarmte mochten we ervaren.
Bij het ondergaan van de zon beslisten we dan ook dat we de komende - nog te bezoeken kaartjes kopende bezienswaardigheden - van ons lijstje afstrepen. En dat we lekker gaan fietsen. Op kleine bochtige weggetjes. Waar gewone mensen zijn. Met wie je kan praten en je gevoelens kan delen. En waar na elke bocht weer een nieuw avontuur op de loer ligt. Waar je geen kaartjes voor hoeft te kopen. Dat is veel leuker en geeft ons veel meer reisenergie.
Met die nieuw opgedane energie en plannen stappen we op. En verlaten Pollonaruwa. Dat doen we meestal zo tussen 7 en 8 uur. Dit om de scherpste hitte te vermijden.
We kiezen voor kleine rustige weggetjes. Die bevallen ons het meest.
Na een uurtje fietsen vallen we Hingurakgoda binnen. Deze āmetropoolā bestaat uit enkele huisjes. Er loopt een spoorlijn langs. Eneā¦.dat is het zo ongeveer.
Nou, lieve lezer. Correctie! Helemaal waar is dat niet.
Aan de Zuiderzeestraatweg tussen Oldebroek en Wezep heeft lang een melkfabriek gestaan. In de ooit zo trotse fabriek werd in de vorige eeuw boter en melkpoeder gefabriceerd. Tot 1984 brachten boeren op de Noord Veluwe hun melkbussen er naar toe. In de fabriek werd de melk bewerkt en verder gedistribueerd.
Maar in 1984 was het uit met de pret. De melk vond op een andere wijze zijn weg naar de klant. De fabriek werd overbodig. Het werd een worstfabriek. Maar dat duurde niet lang.
Sinds eind jaren 90 staat de oude melkfabriek leeg. Hoewel nadien een deel werd gesloopt is het betonnen geraamte van het pand al die jaren blijven staan.
Het onverkoopbare gebouw gaf veel overlast. Er werden feesten gegeven en er schijnen zelfs pornofilms te zijn opgenomen.
āU vraagt? Welke series? Welk deel? Waar die te koop zijn? Ja, sorry lieve lezer, dat weet ik ook niet. Dat soort informatie moet ik u schuldig blijvenā.
āU vraagt? Welke series? Welk deel? Waar die te koop zijn? Ja, sorry lieve lezer, dat weet ik ook niet. Dat soort informatie moet ik u schuldig blijvenā.
Ik reed er zoān 1 keer per jaar langs de fabriek. En zag het verval met de jaren toenemen. Ik vond het wel mooi. Bomen groeiden uit de ramen. Muren brokkelden af. Hij is nu afgebroken. Echter, van mij had ie mogen blijven staan.
Dit verhaal schoot me te binnen toen we vanochtend het āmelkfabriekjeā van Hingurakgoda aandeden.
Locals komen er hun melk aanbieden. Die melk wordt afgemeten en overgegoten in een grote melkbus. De naam van de aanbieder wordt genoteerd. En de hoeveelheid geregistreerd. En vandaaruit zal de melk zijn weg naar de klant vinden.
We trekken verder over grotendeels vlakke asfaltwegen.
De rijstoogst is begonnen. Nog niet overal. Maar de eerste percelen moeten er aan geloven.
We slaan af naar de A6. Dit zou een wat grotere weg moeten zijn. Het blijkt een rustige weg te zijn. Flink wat tegenwind. Geen voorzieningen. En met afstand het saaiste deel dat we deze reis gefietst hebben.
Om een uur of twee des middags vallen we ons eindstation voor vandaag binnen: Habarana.
We ontmoetten de plaatselijke fietsenmaker (die we gelukkig niet nodig hebben).
In Habarana gaan we onze vermoeide fietsbenen te ruste leggen.
Gerrit
Pollonaruwa - Habarana
55 km
Gotta
22 sep. 2022
š±š°
vanuit Sri Lanka
Wich Cuntrie?
Were you go?
How long in Sri Lanka?
What you think off Sri Lanka?
Dit zijn DE vier vragen die we voorgelegd krijgen.
Om te beantwoorden.
Een ehā¦..keertje ā¦ā¦..of ehā¦ā¦30.
Per uur.
Niet erg.
Echter, op de vraag ā wich Cuntrieā?, antwoord ik wel ās uit balorigheid: We cum vrommmm China!! Trek mijn ogen in een spleet en roep dan keihard: Ni Hao!!!!
Gisteren vertrokken wij uit Sigryia. De dag ervoor bezochten we de oude Acient City. Een ruĆÆne complex dat zich mag scharen in de zeer exclusieve lijst van Unesco Wereld Erfgoed.
Joan beklom de leeuwenrots (zie het midden van de foto) via de trappen aan de buitenzijde van de rots. Ikkeā¦..bleefā¦..hoe zal ik het zeggenā¦..met beide beentjes op de grondā¦.omdat die rots ehā¦ā¦.jaā¦ā¦.misschien wat aan de hoge kant was.
Maar het had echt niets te maken met mijn hoogtevrees, valangsten of anderszins. Echt niet!! En nog wat: er moet ook iemand zijn de de begane grond van het park goed in beeld brengt. Dus, je hoeft er echt niet om te lachen. Echt niet!
Hoe dan ook.
Gisterochtend bestegen we onze karretjes in alle vroegte. Niet te vroeg. Want de jungle waar we doorheen fietsen is full off Olifanten, Krokodillen en ander scherpe tanden en slurf gespuis.
Echt. We werden aan alle kanten door borden en locals gewaarschuwd: āniet in de schemering en het donker door de jungle fietsen. Kan gevaarlijke situatie opleverenā.
De eerste 15 kilometers door de jungle verliepen prachtig en tropisch groen.
Maar binnen dat tropische is er ook ruimte voor landbouw (al moeten ze alles in het werk stellen om de olifanten van het land te houdenā¦.).
We hielpen met de uienoogst (zie ook Instagram ā de lustige reizigerā voor bewegend beeld) en keken van tijd tot tijd goed om ons heen of er toch geen verdwaalde - of in dronkenschap verkerende - olifant ons pad zou kruisen.
Door de politieke en economische problemen die Sri Lanka op dit moment ondervindt is er protest gaande. De afgelopen maanden deed zich dat vooral gelden in de hoofdstad Colombo. Maar ook op het platteland laat men zich niet onbetuigd en is men zelfs zeer uitgesproken.
In de gesprekken die we voeren hoopt iedereen dat er in maart volgend jaar vervroegde verkiezingen zullen komen. En iedereen - die we spreken - verwacht dat er een nieuw president zal komen. en hoopt dan dat het beter zal gaan.
Regelmatig treffen we teksten aan (als hierboven) op gebouwen, pijpleidingen en wegen: āGotta go Homeā. Iets dat ze al bereikt hebben. De president (Gotabaya Rjapaksa) is verjaagd naar het buitenland. Deze heeft een vriendje (Rail Wickremesinghe) als nieuwe president benoemd en Gotta is weer teruggekomen naar Sri Lanka. De bevolking is woedend, des duivelsā¦ā¦.
In Sri Lanka vind je een labyrinth van wegen. In veel landen waar ik fietstte was verdwalen onmogelijk. In Pakistan geldt: ā er zijn wel bestemmingen maar er leiden geen wegen naar toeā. In EthiopiĆ« heb je ook weinig keus. En ook in Marokko zijn de wegen op 1 hand te tellen. Verdwalen gaat in deze landen domweg niet.
Maar hier is het een wir-war van wegen. Er is zoveel keus. de kleine weggetjes zijn het mooist en fijnst om op de fietsen.
Het einde van de fietsdag bracht ons gisteren ons in Polonnaruwa. De stad die we vandaag onveilig gaan maken.
O ja. Gisteren was de warmste fietsdag off all.
Gerrit
Dinsdag 20 september 2022
Sigirya - Pollowanura
Sigirya - Pollowanura
57 km
Tijgerhulp
18 sep. 2022
š±š°
vanuit Sri Lanka
Heeft Gerrit een nieuwe relatie?
Is er al fietsend een nieuwe vriendschap ontstaan? Heeft ie een nieuw mokkeltje opgedaan in Sri Lanka? Met bromfietshelm nog wel? Is zijn relatie met Joan ten einde geraakt deze reis?
Nee lieve lezer, maakt u zich niet ongerust. Niets van dit alles. Maar ik zou wel graag uw hulp willen inroepen.
Stay tuned.
Lieve lezer. Mocht u de leeftijd ervoor hebben. Ga dan even met mij- in gedachten - terug naar de jaren zeventig. Om de punaise even precies in het jaartal te prikken: 1972. Toen werd een beweging opgericht die zich de Thamiltijgers noemden.
De Thamiltijgers bestonden uit Hindoes en Christenen, Die maakten destijds 18% van de totale bevolking uit. De tijgers voelden zich gaandeweg achtergesteld en voelden zich minder Sri Lankaans. Zij wilden een eigen land stichten binnen Sri Lanka.
Via politieke weg lukte het niet om autonomie te verkrijgen. Ze besloten een gewapende strijd aan te gaan. In 1983 doodden de Tijgers in de hoofdstad Colombo 13 soldaten van het regeringsleger. Dat was het begin van een lange en bloedige strijd in Sri Lanka.
In de jaren 80 domineerde de strijd in Sri Lanka het nieuws. Ik herinner me nog goed - als jochie van een jaar of 12 - dat de Thamiltijgers als nieuwsitem op het NOS journaal regelmatig voorbij kwam.
In de jaren negentig werd het stil.
Ik heb gemist dat op 17 mei 2009 de wapens zijn neergelegd en de strijd ten einde was gekomen. Een strijd die 26 jaar heeft geduurd en 70.000 levens heeft gekost.
Het staken van de strijd betekend overigens niet dat de beweging ter ziele is gegaan. De Thamiltijgers bestaan nog steeds. Ze vormen nog een politieke tak. En er is Thaipusam.
Thaipusam is een betoverend Thamilfestival waar volgelingen van de hindoegod Lord Murugan hun lichaam doorboren met honderd spiesen en haken om hun toewijding te tonen.
Zoek een andere hobby zou je denken. Ga punniken. Ga breien. Ga kantklossen. Of zet desnoods een cd van van Nick & Simon op. Ik bedoel: dan pijnig je jezelf voldoende dacht ik zo. Dan heb je qua boetedoening je deel wel gehad. Dichterbij een doodservaring kun je niet komenā¦ā¦.
Maar ehā¦ā¦..lieve lezer. Dat doen ze allemaal niet. Want laten wij nu precies vandaag op onze tocht naar Dambula met onze fietsje regelrecht in zoān ceremonie terecht zijn gekomen.
Hiero treft u een beeld aan. Bewegend beeld treft u aan op Instagram: zoek even op āde lustige reizigerā.
O ja, ik zou uw hulp nog inroepen. Ik verzamel vogelverschrikkers.
Nou ja. Verzamelen! Ik verzamel fotoās. Zou anders een mooie boel worden in huize Pleijter-de Visser. Moet je die dingen eerst vinden. En dan met je zondagse schoenen een akker of weiland inlopen. En hopen dat dat je niet in de drek of koeienpoep terecht komt. Vervolgens moet je dan zoān vogelverschrikker uit de grond zien te trekken. Op je schouder leggen. En dan maar zien hoe je met het vogelverschrikkende gevaarte thuis ziet te geraken.
Jah, en danā¦ā¦ dan moet je nog een plekje thuis vinden om het ding tentoon te stellen. Heb ik ons hele huis volgestouwd met verschrikkende vreemde vogels. En dat we dan zelf in de garage gaan wonen. Of zo.
U denkt toch niet dat ik/wij gek zijn geworden. Dat zou me overigens ietwat van U tegenvallen lieve lezer!!
Afijn.
Het liefst verzamel ik zoveel mogelijk verschillende vogelverschrikkers uit zoveel mogelijk verschillende landen. Ik heb er de afgelopen 20 jaar al een stuk of honderd bij elkaar gefotografeerd. Echter, er kunnen er altijd meer bij.
Dus. Mocht u ās zoān vogelverschrikker zien. Leg ām dan vast. Schrijf er even bij waar je ām gefotografeerd heb. En stuur ām naar mij op. Dat zou geweldig leuk zijn.
Het doel is om een poster te laten maken met alle āveroveringenā en die dan bij mij thuis aan de muur te hangen.
Dat zal de boze Thamil- en Hindoegeesten wel buiten de deur houden en moet - en dit is een niet onbelangrijk detail - tevens voorkomen dat ze mij doorboren met honderd spiesen en haken en met mij in die hoedanigheid - in Duitsland in ons stoffige dorpje - een beetje over straat gaan paraderen.
En daarom zeg ik: Lang Leve de Vogelverschrikker!!
Gerrit
Kandy-Lenadora
70 km
70 km
Snoep
17 sep. 2022
š±š°
vanuit Sri Lanka
In mijn basisschooltijd kocht ik snoep in het snoepwinkeltje in Hattemerbroek (Daar destijds beter bekend onder de naam: sneuuuup).
Je kocht er kauwgomballen voor 1 ouderwetse cent. Verschillende soorten drop kocht je uit van die glazen potten met zoān zwarte draai-deksel.
Meestal kocht ik harde zoete drop. Maar zo heel soms maakte ik een uitstapje en kocht een snoepsoort die ik nog niet kende. Een snoepsoort die er lekker uit zag. Zo soms pakte dat goed uit. Af en toe viel dat tegen. Dan bleek dat snoepje niet zo lekker als vooraf gedacht.
De rit van Ella naar Kandy verloopt flink heuvelachtig. En voert ons deels door - op heuvels gelegen - theeplantages. Toen we in Ella verbleven hebben we een theefabriek bezocht en ons laten onderwijzen in de Wereld die ātheeā heet.
Machtig interessant!!
De Camelia chinensis (de theestruik) is verantwoordelijk voor alle kopjes thee die wij zo op een dag achteroverslaan. Althans ik.
De theestruiken kunnen tot 150 jaar oud worden. En er wordt elke 7-10 dagen van geoogst. Dan worden de bovenste jonge blaadje geplukt en naar de fabriek vervoerd. De theeplantages zijn particulier eigendom. De fabriek koopt het van de theeplantage eigenaar.
Het fabricageproces begint met het drogen van de bladeren. Het vochtgehalte wordt teruggebracht tot 50%. Dan begint het fermentatieproces (alleen bij de productie van zwarte thee). Dan wordt het goedje weer gedroogd. En daarna gezeefd.
Er ontstaan bij dat zeeproces, zeven verschillende kwaliteiten thee (elk krat heeft een kleur die overeenkomt met de kwaliteit). Het spijt mij u te moeten teleurstellen, zeer gewaardeerde lezer, ik doe dat liever niet. Echter, U voelt ām misschien al een beetje aankomen: de thee die U, ik, wij, zij, hullie en wullie in onze supermarkt in zoān theezakje kopen, is van ehā¦ā¦ā¦.de minste kwaliteit. Ze noemen dat hier: stofthee. Thee uit de onderste zeef dus.
Beter is het om losse thee te kopen.
We mogen door de fabriek lopen alwaar het proces in volle gang is. Veel van de productie is geautomatiseerd. Maar er komt ook nog steeds veel handwerk bij kijken. En dat is weer goed voor de werkgelegenheid.
Monsters van de verschillende soorten kwaliteiten thee worden naar de Veiling in de hoofdstad Colombo gestuurd. Daar wordt de thee beoordeeld door Fabrikanten als Ceylon, Lipton, etcā¦. Die kopen dan partijen op. En voegen hun eigen melange toe. En die thee(zakjes) vind u - lieve theedrinkende lezer - dan weer in uw eigenste supermarkt-schap terug.
Vandaag hebben we Kandy (spreekt uit: Kendy) vereerd met een bezoek. Kandy is centraal gelegen in het meest bergachtige deel van het land. Kandy is de culturele hoofdstad van Sri Lanka. Je hebt er belangwekkende tempels, een centraal gelegen meer en een belangrijke botanische tuin.
Onze bezoek plannen zijn groot. Echter, bij het binnenrijden valt Kandy niet mee. Het is een grote stad waar het verkeer zijn roetwalmen uitstoot. Het is druk. Zweterig. Smerig. Mmā¦ā¦ā¦
We besluiten de Koninklijke Botanische Tuin te bezoeken. Wat een machtig leuke en interessante tuin blijkt te zijn. Met wel 4000 verschillende soorten bomen, struiken, planten. Allemaal bij elkaar verzameld in een prachtig onderhouden park van maar liefst 60hectare.
Het is zaterdag en de Sri Lankanen weten de weg naar de tuin goed te vinden. Het is machtig druk. Voor veel jongelui en families voorziet de tuin in een behoefte. Mensen zoeken op het warmste deel van de dag de verkoeling van de bomen en struiken. En picknicken gezellig met elkaar.
Wij wanen ons op de kamerplanten-afdeling van de intratuin. We bleven machtig veel plezier aan dit bezoek.
En zo zie je maar. Een snoepje dat zich vooraf heel erg lekker aan ons toonde, viel aanvankelijk best wel tegen toen we het in onze mond staken. Maar toen we eenmaal aan het kauwen raakten, bleek het toch heel lekker te zijn.
Morgen zetten we koers naar het noorden van Sri Lanka. Alwaar zeker en vast nog veel meer āzoets en lekkersā te beleven zal zijn.
Gerrit
